• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Festival Express (2003)

- Γνωστό και ως:
Το Εξπρές της Μουσικής

Ντοκιμαντέρ | 90' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 17 Δεκ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/03/2005
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.01 %
Αξιολόγηση: 6.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/10   (6.66/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Το μεγαλύτερο πάρτι στην ιστορία του ροκ ν’ρολ.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


25 Οκτωβρίου 2004

Ένα τρένο με επιβάτες ένα μάτσο γνωστούς ροκ μουσικούς διανύει τον Καναδά για να δημιουργήσει το δικό του μύθο και ένα περιοδεύων φεστιβάλ που είχε σκοπό να σημαίνει κάτι περισσότερο από αυτό που τελικά κατάφερε να είναι. Για αυτό μετά από κάμποσα χρόνια που με κάνουν να αναρωτιέμαι «Τώρα το θυμήθηκαν;», ένα μουσικό ντοκιμαντέρ αποφασίζει να βάλει το ίσιο στον τόπο του.

«Είναι σαν την τζαζ! Περισσότερο ευχαριστιέται αυτός που την παίζει παρά το κοινό.» Μπορεί να μην συμφωνώ με αυτή την ιδιοφυή ατάκα της εξαιρετικής μουσικής ταινίας 24 Hour Party People, αλλά είναι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα που μου ερχόταν στο μυαλό όταν έβλεπα τούτο το έργο. Γινόμαστε μάρτυρες διάφορων εκτελέσεων, συναυλιών, μουσικών συνδυασμών και κυρίως καλοπέρασης, στην οποία δεν μπορούμε να συμμετέχουμε. Έτσι οι διάφοροι επιβαίνοντες του τρένου φαίνονται να γλεντάνε με την ψυχή τους και να αναπολούν όλα όσα πέρασαν σε αυτή την ιδιόμορφη περιοδεία, ενώ εμείς τους κοιτάμε και αναρωτιόμαστε αν αυτό είναι επιδειξιμανία ή καλοπροαίρετη πληροφόρηση. Γιατί η ταινία δεν καταφέρνει να βγάλει κάποιο συμπέρασμα από το ξεσάλωμά τους, ούτε να το χρησιμοποιήσει για να εκφράσει κάτι. Έτσι περιορίζεται σε έναν στείρο φόρο τιμής που χρησιμοποιεί τον χρόνο του για να παρουσιάσει τους καλλιτέχνες να ερμηνεύουν γνωστά κομμάτια τους και να χαίρονται τη ζωή τους. Σίγουρα μουσικά και εγκυκλοπαιδικά έχει αξία, ειδικά για τους λάτρεις των Graceful Dead, The Band, Janis Joplin και τόσων άλλων που ο φακός συλλαμβάνει σε μουσικό εκστασιασμό και σε προσωπικές στιγμές. Αλλά για τους υπόλοιπους αποτελεί ένα μάλλον κουραστικό αφιέρωμα που ψάχνει απεγνωσμένα έναν κινηματογραφικό λόγο ύπαρξης. Δυστυχώς δεν βρίσκει και συνεχίζει τα τραγούδια για να απελπίσει όσους πήγαν να δουν μια ταινία, αλλά να ενθουσιάσει τους άλλους.

Η ροκ νοοτροπία του, τα διάφορα απρόσμενα συμβάντα κατά τη διάρκεια της διαδρομής και σίγουρα οι παθιασμένες ερμηνείες (μουσικές, όχι κινηματογραφικές) των καλλιτεχνών διευρύνουν το στενό ενδιαφέρον και δίνουν σε κάτι τόσο συγκεκριμένο μια γενικότερη αύρα. Και πάλι όμως όχι αρκετά γενική ώστε να απευθυνθεί επιτυχώς σε όλους. Γιατί ασφαλώς η δικαιολογία του ειδικού κοινού παρέχει ελάχιστη άφεση όταν μουσικά ντοκιμαντέρ όπως το Dig με τους Dandy Warhols και το Metallica: Some kind of Monster ενθουσιάζουν δικαιολογημένα την έβδομη τέχνη. Γιατί ασφαλώς η δικαιολογία του ειδικού κοινού χάνει την αξία της όταν εννοεί μόνο τους συμμετέχοντες…

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Στάμος Δημητρόπουλος




Σάββατο 2 Απριλίου 2005

FESTIVAL EXPRESS


25 λέξεις – Το 1970 ένα τρένο γεμάτο με τους σημαντικότερους μουσικούς της ροκ της περιόδου, ξεκίνησε μια περιοδεία στην οριζόντια διαδρομή του Καναδά με στάσεις στις μεγαλουπόλεις για συναυλίες…

Στο Ράφι – Ουσιαστικά πρόκειται για ένα από τα πιο ξεχασμένα εμπορικά εγχειρήματα της ιστορίας των συναυλιών όλων των εποχών, όταν ένας υπέρ του δέοντος φιλόδοξος οργανωτής εκδηλώσεων, μάζεψε μερικούς από τους πιο σπουδαίους καλλιτέχνες των 70s, πάνω σε μια αμαξοστοιχία που μέσα σε χρονικό διάστημα λίγων εβδομάδων θα διέσχιζε τον Καναδά από Ανατολή προς Δύση, σκορπίζοντας νότες στο διάβα του.



Δυστυχώς η μουσική συνεύρεση των περίφημων Band με την αστείρευτη Janis Joplin, των μοναδικών Grateful Dead με τον Buddy Guy ακόμη και των Flying Burritos με τους Sha Na Na δεν είχε την επιτυχία που θα μπορούσε να προβλέψει ο χρηματοδότης, κυρίως λόγω του πολύ υψηλού αντιτίμου του εισιτηρίου. Από την άλλη μεριά όμως εμείς οι λίγο νεότεροι που (δυστυχώς) δεν ζήσαμε από κοντά το σπουδαιότερο μέχρι σήμερα κομμάτι της ιστορίας της ροκ, έχουμε μέσω του εκπληκτικού αυτού ντοκιμαντέρ να παρακολουθήσουμε ένα μουσικό ταξίδι με το τρένο και με επιβάτες τρομερά, σπουδαία ονόματα της μουσικής σκηνής. Ουσιαστικά πρόκειται για την επιλογή από τον των καλύτερων στιγμιότυπων από τον κινηματογραφιστή Bob Smeaton που εντόπισε αυτόν τον μουσικό θησαυρό καταχωνιασμένο στα σκονισμένα αρχεία των Καναδέζικων υπηρεσιών.


Ως τελικό αποτέλεσμα και μέσα από τις μουσικές γέφυρες, δηλαδή τις συναυλίες που ουσιαστικά είναι τα διαλείμματα από τα ατελείωτα κονσέρτα της διαδρομής, παρακολουθούμε το σκεπτικό των μουσικών αστεριών της εποχής, που αφορά αποκλειστικά και μόνον το καλλιτεχνικό κομμάτι, πασπαλισμένο με κοινωνικές έννοιες όπως ελευθερία, ισότητα και δικαιώματα. Βεβαίως στην διαδρομή Τορόντο - Κάλγκαρι και σε κάθε στάση μελετούμε και το ποιες είναι οι κοινωνικές τάσεις της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, από το μουσικόφιλο κοινό, όπως ήταν η έντονη αντίδραση στην Αρχή, η αμφισβήτηση και η αναζήτηση της ειρήνης στον πλανήτη.


Disc – Το ροκ αυτό μνημείο που δυστυχώς (αλλά λογικά) πέρασε απαρατήρητο στην θεατρική του διαδρομή στην χώρα μας, προσφέρεται από την Odeon σε ένα εκπληκτικό σετ, αφιερωμένο σε κάθε γνήσιο θιασώτη του σπουδαιότερου μουσικού κινήματος της ιστορίας. Σπουδαίο όχι φυσικά σε ότι αφορά τα τεχνικά του στοιχεία αφού ένα εξ αυτών, η εικόνα, όσο και να έχει υποστεί μεταποιήσεις δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα την ποιότητα της πενιχρών δυνατοτήτων κάμερας που ακολουθούσε τους μουσικούς ταξιδιώτες σε κάθε τους βήμα. Ηχητικά – λογικό – τα πράγματα είναι πολύ πιο προσεγμένα. Η πρωτότυπη μπάντα έχει υποστεί τεράστια επεξεργασία και προσφέρεται ακόμη και σε DTS 5.1 ένα μικρό θαύμα θα έλεγα συγκρινόμενο με την ποιότητα των ηχογραφήσεων πριν από 35 (!!!) χρόνια.

Το σετ πάντως περιλαμβάνει και δεύτερο δίσκο, στον οποίο περιέχονται πολλές σκηνές που δεν χώρεσαν στο φιλμ αλλά και πάμπολλα έξτρα κομμάτια, που ανεβάζουν κατά μια δεκάδα το σύνολο των 24 που ακούγονται στο φιλμ.

Μμμμ… - Προσωπικά το συναίσθημα που ένιωσα παρακολουθώντας το “Festival Express” ήταν αυτό της ζήλιας, που στην παράξενη και αμφιλεγόμενη δεκαετία του 70 δεν βρισκόμουν στην κατάλληλη ηλικία που να μπορώ να παρακολουθήσω αυτά τα μουσικά τεκταινόμενα. Σήμερα μέσα από βινύλιο, βιντεοκασσέτες και φυσικά τέτοιες παραγωγές σαν το “Express” έχουμε κι εμείς οι (σχετικά) νεότεροι την δυνατότητα να δούμε ένα μικρό μέρος του τι σήμαινε πραγματικό και όχι δήθεν ροκ. Ένα συλλεκτικό απόκτημα για τους φίλους της καλής μουσικής!

ΕΙΚΟΝΑ – 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
ΗΧΟΣ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
FESTIVAL EXPRESS8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)





Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.