• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Υπόθεση & Παραλειπόμενα


The Polar Express (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Πολικό Εξπρές

Κινούμενα Σχέδια | 99' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 10 Δεκ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/11/2005
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.75 %
Αξιολόγηση: 7.01/107.01/107.01/107.01/107.01/107.01/107.01/107.01/10   (7.01/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Φέτος τα Χριστούγεννα... Ζήστε τη μαγεία!

- Gallery:



 

- Πλοκή:


Το να είσαι ένα μικρό αγόρι και να πιστεύεις στον Άη Βασίλη τη στιγμή που η οικογένειά σου και οι φίλοι σου επιμένουν ότι δεν υπάρχει, είναι αληθινά δύσκολο. Η ανταμοιβή όμως δε θα αργήσει, όταν την Παραμονή Χριστουγέννων, ένα τρένο περνάει από το σπίτι του μικρού αγοριού, για να τον οδηγήσει μαζί με άλλα παιδιά στον Βόρειο Πόλο όπου θα έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν τον Άγιο Βασίλη.


- Παραλειπόμενα:


Τεχνική: Computer-animated (ψηφιακό)


17 Δεκεμβρίου 2004 - Cine-Making Of
Το να είσαι ένα μικρό αγόρι και να πιστεύεις στον Άη Βασίλη τη στιγμή που η οικογένειά σου και οι φίλοι σου επιμένουν ότι δεν υπάρχει, είναι κομματάκι δύσκολο, αν όχι αποκαρδιωτικό. Η ανταμοιβή όμως δε θα αργήσει να έρθει όταν την Παραμονή Χριστουγέννων, ένα τρένο περνάει από το σπίτι του μικρού αγοριού, για να τον πάει μαζί με άλλα παιδιά στον Βόρειο Πόλο για να συναντήσουν τον Άγιο Βασίλη αυτοπροσώπως.

All aboard!
Ο συγγραφέας και ζωγράφος Chris Van Allsburg, ένα από τα πιο αξιοσέβαστα ονόματα στην παιδική λογοτεχνία, κέρδισε το 1986 το Caldecott Medal για τις ελαιογραφίες που εικονογραφούν το βιβλίο του «The Polar Express». Γνωστός για τις ευφάνταστες και πρωτότυπες ιστορίες του, ο Van Allsburg ξεκίνησε την εκδοτική του καριέρα με το «The Garden of Abdul Gasazi» το 1979, το οποίο έτυχε μιας πρωτοφανούς αναγνώρισης και κέρδισε ένα Τιμητικό Βραβείο Caldecott, μια διάκριση που σπάνια δίνεται σε πρώτη εμφάνιση. Ακολούθησε το εντυπωσιακό «Jumanji», στα 1981 (πάνω στο οποίο βασίστηκε η ομότιτλη ταινία του 1995 με πρωταγωνιστή τον Robin Williams) και το «The Polar Express» στα 1985 - και τα δυο βραβευμένα με το Caldecott Medal - τοποθετώντας έτσι τον Van Allsburg μέσα σε μια μικρή ομάδα συγγραφέων που έχουν κερδίσει το πολυπόθητο αυτό βραβείο δύο φορές.
«Κάθε χρόνο, την περίοδο των Χριστουγέννων, διάβαζα την ιστορία στο γιο μου και πάντα τον ενθουσίαζε», λέει ο παραγωγός Robert Zemeckis ο οποίος είναι φαν του βιβλίου από την πρώτη του έκδοση. «Το βιβλίο έχει μια απόκοσμη χροιά, κάτι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα όνειρα, κάτι που παραπέμπει στη μαγική ατμόσφαιρα της παραμονής των Χριστουγέννων».
«Υπάρχει ένα πολύ σημαντικό στοιχείο σ’ αυτή την ιστορία, που ευχόμουν να καταφέρει να αποδοθεί στη μεγάλη οθόνη,» προσθέτει ο Tom Hanks, πατέρας ο ίδιος τεσσάρων παιδιών. Ο ίδιος μαζί με τον παραγωγό Gary Goetzman πρότειναν στον συγγραφέα και τον παραγωγό William Teitler, καθώς και στον φίλο του Hanks, Robert Zemeckis, να μεταφέρουν το βιβλίο στη μεγάλη οθόνη. Και οι δύο ανέκαθεν επιθυμούσαν να αποδώσουν κινηματογραφικά το πνευματικό ταξίδι του νεαρού ήρωα στο «The Polar Express».
Η μεταφορά του βιβλίου σε live-action ταινία με ηθοποιούς θεωρήθηκε σχεδόν αδύνατη. Ήταν πολύ δύσκολο να αποδοθούν σωστά τα φανταστικά τοπία που περιγράφονται στο βιβλίο καθώς και η φωτεινότητα των εικόνων. Υπήρχε η εναλλακτική του κινούμενου σχεδίου αλλά και πάλι υπήρχαν κάποιοι περιορισμοί. Ο Zemeckis εξηγεί: «Το πρόβλημα με την κλασική τεχνική του κινουμένου σχεδίου είναι η μη αυθεντικότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων. Όταν έχεις φανταστικούς χαρακτήρες, όπως η κοκκινοσκουφίτσα και οι επτά νάνοι η τεχνική ταιριάζει απόλυτα. Ήθελα όμως οι χαρακτήρες να φαίνονται ρεαλιστικοί.»
«Θα ήταν πρακτικά αδύνατο να γυριστεί αυτή η ταινία με πραγματικούς ηθοποιούς. Το κόστος θα ανερχόταν σε ένα δισεκατομμύριο δολάρια τουλάχιστον, μόνο για μερικές σκηνές. Με αυτόν τον τρόπο γλιτώσαμε στο στούντιο γύρω στα 900 εκατομμύρια! Το βασικότερο όμως ήταν ότι έπρεπε να αποδοθούν οι σκηνές με καλλιτεχνική ματιά και όπως ήταν στο βιβλίο, σα ζωγραφιά. Είναι σα να χωρέσαμε την τέχνη μέσα στην ιστορία, ήταν ο μοναδικός πρακτικός τρόπος για να γίνει εφικτό.»

Τι ώρα φεύγει το τρένο;
Ο Δεκέμβριος του 2001 ήταν η αρχική ημερομηνία για την προβολή της ταινίας. Ο αρχικός σκηνοθέτης ήταν ο Rob Reiner, με σκοπό να την ολοκληρώσει μέχρι το τέλος του 2002. Όμως ο Hanks αποφάσισε να παίξει στον «Δρόμο της απώλειας» και έτσι όλα πήγαν πολύ πίσω. Ένας ακόμα καθοριστικός παράγοντας που μετατόπισε το πέρας της ταινίας ήταν τα δύσκολα ψηφιακά εφέ, τα οποία απαίτησαν πάνω από έναν ολόκληρο χρόνο. Τελικά, η παραγωγή ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2003 στο Λος Άντζελες. Η προετοιμασία όμως ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου 2002 με εταιρείες παραγωγής τις Castle Rock Entertainment, Playtone και Sony Pictures.
Ο Zemeckis ήρθε σε επαφή με τον ειδικό των οπτικών εφέ Ken Ralston. Ο Ralston είναι βραβευμένος με Όσκαρ και κατέχει τη θέση του υπεύθυνου οπτικών εφέ στην εταιρία Sony Pictures Imageworks η οποία είναι πρώτη στην παραγωγή ψηφιακών ταινιών. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί το 1985 στην κωμωδία «Back to the Future». Ο Ralston του πρότεινε τη μέθοδο «Αποτύπωση Κίνησης» (motion capture) κατά την οποία οι κινήσεις του ηθοποιού καταγράφονται ψηφιακά από ειδικές κάμερες. Πάνω σε αυτές τις κινήσεις προσαρμόζονται οι κινήσεις των φανταστικών χαρακτήρων. Ο Zemeckis γνώριζε την τεχνική αυτή αλλά πίστευε ότι δεν ταίριαζε στην περίπτωση του «The Polar Express». Ο Ralston όμως είχε κάτι πιο πολύπλοκο στο μυαλό του για να καταφέρει το οπτικό βάθος που ο Zemeckis ήθελε να πετύχει.
Ο Ralston, εκείνη την περίοδο, μαζί με τον συνάδελφό του Jerome Chen, εργάζονταν πάνω σε ένα παρόμοιο προσχέδιο το οποίο θα αποτελούσε το επόμενο βήμα στην ψηφιακή σχεδίαση. Το εξελιγμένο σύστημά τους ήταν σχεδιασμένο να καταγράφει κάθε κίνηση του ηθοποιού, από την πιο απλή μέχρι και την παραμικρή έκφραση του προσώπου. Αντίθετα από τα υπάρχοντα συστήματα καταγραφής κινήσεων που έχουν μειωμένο φάσμα καταγραφής, το συγκεκριμένο σύστημα μπορούσε να προγραμματιστεί να γράφει τρισδιάστατες κινήσεις με απόλυτη ακρίβεια παρέχοντας κάλυψη φάσματος 360 μοιρών.
Όπως περιγράφει και ο Ralston: «Η μέθοδος της «Αποτύπωσης Ερμηνείας» επιτυγχάνει την ρεαλιστική απόδοση του κόσμου του Van Allsburg, προσδίδοντας την αίσθηση απόλυτου ρεαλισμού στις κινήσεις των χαρακτήρων. Είναι σαν να έχεις έναν φανταστικό χαρακτήρα με ανθρώπινη ψυχή.»

Η διαδικασία αυτή όχι μόνο αυξάνει ραγδαία την ποσότητα του live υλικού που μπορεί να καταγραφεί και να αποδοθεί ψηφιακά, ταυτόχρονα παρέχει μια άνευ προηγουμένου δυνατότητα στο σκηνοθέτη και στις επιλογές αφήγησης. Ενώ το παραδοσιακό μοντάζ εξαρτάται από την ποσότητα και την αλληλοδιαδοχή των πλάνων καθώς και των οπτικών γωνιών στις σκηνές που γυρίστηκαν, η τεχνολογία της «Αποτύπωσης Ερμηνείας» πρόσφερε πλήρη, απεριόριστη κάλυψη που επέτρεπε στον Zemeckis να δημιουργήσει κυριολεκτικά σκηνές με τον παραδοσιακό τρόπο, κατά τη διαδικασία του μοντάζ. Μπορούσε να επιλέξει από μία μεγάλη ποικιλία βάθους πεδίου και προοπτικών, και να κινήσει τους ήρωες σε σχέση με το τεχνητό φόντο για να δώσει έμφαση στις λεπτές αποχρώσεις της έκφρασης του προσώπου ή των υπόλοιπων λεπτομερειών, κι όλα αυτά με φυσικές κινήσεις της κάμερας.

Η Διαδρομή
Η διαδικασία της παραγωγής του «The Polar Express» έχει πολλά κοινά σημεία με την παραγωγή μιας live-action ταινίας. Ο Zemeckis μαζί με τον Broyles ετοίμασαν το σενάριο με βάση το οποίο δημιουργήθηκε το storyboard, φτιάχτηκαν σκηνικά και κοστούμια, έγινε επιλογή υφασμάτων και υλικών. Όπως εξηγεί ο Starkey: «Αν και πειραματιζόμασταν με μια νέα τεχνική, κάποια πράγματα έπρεπε να φτιαχτούν με τον καθιερωμένο τρόπο. Για κάθε χαρακτήρα έπρεπε να δούμε τα υφάσματα για τα κοστούμια και τα χτενίσματα.»
Η διαδικασία της σχεδίασης ξεκίνησε μήνες πριν την πρώτη προσπάθεια εφαρμογής της τεχνικής «Αποτύπωσης Ερμηνείας». Οι παραγωγοί συνεργάστηκαν με βετεράνους του είδους όπως την Joanna Johnston, υπεύθυνη για το φόρεμα της Τζέσικα Ράμπιτ στην ταινία «Who Framed Roger Rabbit?» και τον υπεύθυνο παραγωγής Rick Carter, υποψήφιο για Όσκαρ για την ταινία «Forrest Gump».
Η διαφορά σε αυτό το project ήταν ότι τα πραγματικά στοιχεία μόλις σκανάρονταν από τα κομπιούτερ ήταν άχρηστα. Οι παραγωγοί δημιούργησαν μια εικονική πραγματικότητα με ψηφιακά σκηνικά, κοστούμια και μακέτες. Όλα καταγράφηκαν από κάθε πλευρά έτσι ώστε να αποτυπωθεί η τρισδιάστατη εικόνα τους και να παραμείνει η εισαγωγή των ηθοποιών στο χώρο. Κάποια σκηνικά και τοπία, όπως τα βουνά και τα δάση μέσα από τα οποία περνάει το τρένο Polar Express καθώς και το χωριό του Άη Βασίλη, δημιουργήθηκαν εξ` ολοκλήρου στο κομπιούτερ.
«Εμβαθύναμε περισσότερο στους περιβάλλοντες χώρους,» λέει ο Starkey. «Στο βιβλίο, η πρώτη εικόνα περιλαμβάνει ένα δωμάτιο με ένα κρεβάτι, ένα παράθυρο και ένα μέρος του τοίχου. Θέλαμε να δείξουμε πως είναι το υπόλοιπο δωμάτιο και η γειτονιά στην οποία μένει το παιδί. Πως είναι η περιοχή όταν το τρένο φεύγει;» Οι παραγωγοί χρησιμοποίησαν ως βάση το βιβλίο και επέκτειναν τις εικόνες. Ο Rick Carter αποφάσισε μαζί με τον Doug Chiang να ταξιδέψουν στην περιοχή και στο σπίτι του συγγραφέα, στο Μίτσιγκαν, για να πάρουν ιδέες για το εσωτερικό του σπιτιού και τον εξωτερικό δρόμο.
«Αφού το τρένο ξεκινήσει από το πρώτο σπίτι, που είναι στημένο με βάση το σπίτι του συγγραφέα, σταματάει σε ένα άλλο σπίτι το οποίο είναι ίδιο με ένα σπίτι που είχα δει στην περιοχή που μεγάλωσε ο Μπομπ,» εξηγεί ο Κάρτερ. Ο Chiang συντόνισε μια δημιουργική ομάδα που αποτελούνταν από γραφίστες και CG καλλιτέχνες και μαζί με τον Κάρτερ δημιούργησαν τα ψηφιακά τοπία και τους χώρους. «Ο Rick,» εξηγεί ο Zemeckis, «δεν είχε συνηθίσει σε αυτόν τον τρόπο προεργασίας. Συνήθως σχεδίαζε κάτι και ετοίμαζε μακέτα. Στην συγκεκριμένη ταινία η δημιουργία μακέτας γινόταν απ`ευθείας στο κομπιούτερ με βάση τα σχέδιά του.»
Άλλο ένα πλεονέκτημα είναι η διεύρυνση του οπτικού φάσματος. Ο Chiang έπρεπε να δημιουργήσει μια σκηνή όπου το τρένο διασχίζει μια σειρά από βουνά. «Στο βιβλίο η σκηνή περιγράφεται ως εξής,» λέει ο Chiang, «…βουνά τόσο ψηλά που φαινόταν σαν να μπορούσαμε να αγγίξουμε το φεγγάρι... Είναι γραμμένο σύμφωνα με την αντίληψη ενός παιδιού. Και αυτό με ενθουσίασε. Σχεδίαζα εικόνες οι οποίες δεν μπορούν λογικά να υπάρξουν.»
Στα γραφεία της Imageworks ο Ralston και ο Chen προσάρμοζαν τα σχέδια σε CGI. «Σε μια τέτοια ταινία,» λέει ο Ralston, «κάθε σκηνή είναι σαν ένας ξεχωριστός πίνακας. Και έτσι ακριβώς έχουμε χειριστεί την ταινία. Παίρναμε τα σχέδια του Νταγκ και τα εντάσσαμε σε CG περιβάλλον, δημιουργώντας έτσι τρισδιάστατα σκηνικά. Δώσαμε ιδιαίτερη προσοχή στο φωτισμό κάθε σκηνής, στην ατμόσφαιρα, στον τρόπο που πέφτει το χιόνι.» Ο Chen προσθέτει: «Προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε την αισθητική της εικονογράφησης του βιβλίου. Οι παστέλ εικόνες ήταν ιμπρεσιονιστικές, με δυνατές αντιθέσεις στο φωτισμό. Προσπαθήσαμε επίσης, να δημιουργήσουμε έναν κόσμο που να φαίνεται πραγματικός.»
Τα μινιμαλιστικά σκηνικά, σεταρισμένα έτσι ώστε να επιτυγχάνεται κάλυψη 360 μοιρών, θύμισαν στον Starkey μια παλαιότερη τεχνική του 1960-70 το Black Box Theatre, όπου η ιστορία διαδραματιζόταν γύρω από μακέτες που ήταν τοποθετημένες ανά αραιά διαστήματα. Η τοποθέτηση των σκηνικών κατά αυτόν τον τρόπο λειτουργεί σαν γνώμονας για τους ηθοποιούς για να γνωρίζουν που κινούνται.

Έχετε όλοι εισιτήριο;
Ο Hanks, όπως και οι άλλοι ηθοποιοί, φορούσε μια εφαρμοστή ελαστική στολή, μαύρη και μπλε, με άσπρες τελείες. Οι τελείες είναι ευαίσθητοι αισθητήρες, οι οποίοι διαβάζουν και την παραμικρή κίνηση ή σύσπαση του ηθοποιού. Οι πληροφορίες αυτές πηγαίνουν σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος τις αποτυπώνει στο κινούμενο σχέδιο.
«Σε κάποια στιγμή είχα 151 από αυτούς τους σένσορες πάνω μου,» αναφέρει ο Hanks. «Η διαδικασία για να τους βάλουμε όλους αυτούς ήταν χρονοβόρα και λίγο οδυνηρή. Κάθε πρωί κάναμε ολόκληρη διαδικασία στο make-up: μας ετοίμαζαν ένα ειδικό καλούπι με τρυπίτσες για τους σένσορες. Μετά, με μολύβι ματιών, έκαναν τα σημάδια πάνω μας όπου έπρεπε να μπουν ο κάθε ένας από τους 151 σένσορες. Στη συνέχεια, τους κολλούσαν πολύ προσεκτικά πάνω στο πρόσωπο και στο σώμα μας. Θα πρέπει να χρησιμοποιούσαμε χιλιάδες από αυτούς κάθε μέρα για όλους μας. Μετά από κάθε σκηνή, ελέγχαμε αν κατά λάθος είχε αποκολληθεί κάποιος, γιατί αν υπήρχε πάνω στο πάτωμα για παράδειγμα, ο υπολογιστής θα πίστευε ότι το αυτί μου βρίσκεται εκεί!»
«Στην πραγματικότητα παίξαμε όλη την ταινία σα να παίζαμε κανονικά. Κάθε σκηνή, κάθε ανεξάρτητη συναισθηματική στιγμή ήταν αληθινή. Ήταν όπως όταν κάνεις πρόβα στο θέατρο. Δουλεύαμε εντατικά, καμιά φορά αυτοσχεδιάζαμε, αλλά το όλο κλίμα ήταν συγκεκριμένο.»
Η όλη διαδικασία μοιάζει με το Gollum στον «Άρχοντα των δακτυλιδιών». Ο σκηνοθέτης όμως εξηγεί: «Κανένας μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει αυτή τη διαδικασία για το κεφάλι, για το Gollum χρησιμοποίησαν την ίδια τεχνική αλλά μόνο για το σώμα του. Για το κεφάλι του χρησιμοποιήθηκε κάτι που ονομάζεται video-roto, όπου βιντεοσκοπούσαν την κίνηση του ηθοποιού και μετά, καρέ-καρέ, το έβαζαν στον υπολογιστή και έπειτα στην όλη εικόνα. Εμείς είχαμε τον Tom να παίζει σε τρεις διαστάσεις όλη την ώρα και έτσι, με την εικονική μου κάμερα, είχα διαρκή κίνηση ανεξάρτητα με τις λήψεις.»

Τελευταίος σταθμός: Βόρειος Πόλος
Ο Zemeckis αναγνωρίζει τις ανεξάντλητες επιλογές που παρέχει αυτό το σύστημα. «Μπορώ να κινηματογραφήσω δύο πλάνα και δύο κοντινά ή να τραβήξω κοντινό πλάνο ενός ηθοποιού σε όλο το μήκος της σκηνής, όπως θα έκανα με μια κανονική κάμερα. Μετά, μπορώ να κάνω το αντίστροφο με ένα άλλο ηθοποιό, ή ακόμα δύο πλάνα. Στη συνέχεια, δίνω αυτά τα πλάνα στον υπεύθυνο του μοντάζ και τα μοντάρουμε όπως σε μια συμβατική ταινία.»
Η βασική διαφορά είναι ότι αντίθετα με μια συμβατική ταινία, όπου στο τέλος της ημέρας ο σκηνοθέτης έχει κινηματογραφήσει συγκεκριμένα πλάνα με την κάμερα του, με το νέο αυτό σύστημα Performance Capture μπορεί να αλλάξει γνώμη οποιαδήποτε στιγμή, να επιστρέψει στο υλικό που έχει διαθέσιμο και να πάρει εντελώς διαφορετικές λήψεις. Στο εικονικό πλατό είναι δυνατή οποιαδήποτε λήψη, από οποιαδήποτε οπτική γωνία και βάθος.
Επίσης, ο Zemeckis αναφέρει ότι αντίθετα με τις συμβατικές ταινίες κινουμένων σχεδίων, το μοντάζ γίνεται κινηματογραφικά και όχι από έναν τεχνικό. Με τον τρόπο αυτό μπορεί να συμμετέχει στη δημιουργία όλων των πλάνων και των γυρισμάτων του Polar Express. «Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σκηνοθέτησα την ταινία σε δύο φάσεις: μια ζωντανά στο πλατό και μια κινηματογραφικά στον υπολογιστή».
«Ομάδες τεχνικών computer artists προσθέτουν στη συνέχεια υφή, φως και ευκρίνεια στο φόντο, στο σημείο που τραβούσε η κάμερα», εξηγεί ο Zemeckis. «Στη συνέχεια θα αποφάσιζαν ποια backgrounds πρέπει να φωτιστούν και να αποδοθούν. Μέσω της κινηματογράφησης αυτής, υπολογίζαμε το κόστος της κάθε σκηνής». «Είναι πολύ διαφορετικά από ένα παραδοσιακό φιλμ, όπου τα σκηνικά στο τέλος καταστρέφονται και τα κουστούμια καταλήγουν σε αποθήκες», λέει ο Hanks.
Παράλληλα με την προσθήκη φωτός και σκιάς, οι ειδικοί στα εφέ των υπολογιστών ήταν υπεύθυνοι για να αποδώσουν τις λεπτομέρειες, όπως το φως του φεγγαριού στην ομίχλη ή την λεπτή γραμμή καπνού που έβγαινε από το τρένο. Εξαιτίας της τέχνης τους μπόρεσε να αποδοθεί με φυσικό τρόπο μια πτύχωση σε ένα μανίκι ή η κίνηση μιας τούφας μαλλιών στο κεφάλι ενός παιδιού. «Όμως όλες οι εκφράσεις πηγάζουν από τους ηθοποιούς», διευκρινίζει ο Zemeckis. «Κανείς δεν επεμβαίνει σε αυτό. Ο υπολογιστής δεν υποκαθιστά την ερμηνεία των ηθοποιών. Απλά την «ντύνει» κινηματογραφικά.»

Trivia
  • Η αμαξοστοιχία της ταινίας βασίζεται στο μοντέλο Pere Marquette 1225. Όλα τα ηχητικά εφέ είναι ηχογραφήσεις του συγκεκριμένου τρένου.
  • Είναι η τελευταία ταινία του Michael Jeter. Ο Jeter, ο οποίος ήταν φορέας HIV για πολλά χρόνια, πέθανε στις 30 Μαρτίου 2003. Ο Jeter είχε τελειώσει το μεγαλύτερο μέρος του ρόλου του και έτσι δε χρειάστηκε να τον ξαναγυρίσουν.
  • Οι ρόλοι των παιδιών παίχθηκαν από ενήλικες ηθοποιούς, οι οποίοι έπαιζαν σε μεγεθυσμένο περιβάλλον κατά 160%, ώστε μετά την κινηματογράφηση των ερμηνειών και την ένταξή τους στο εικονικό πλάνο, να μοιάζουν ότι έχουν φυσιολογικό μέγεθος.
  • Το «The Polar Express» είναι η πρώτη ταινία που γυρίζεται αποκλειστικά με τη μέθοδο αυτή.
  • Στην ταινία παίζει και ο γερόλυκος της ροκ, Steven Tyler, τραγουδιστής των Aerosmith. Όταν πήγε στο στούντιο για να ερμηνεύσει ένα κομμάτι, εντυπωσίασε τον σκηνοθέτη με την προσωπικότητά του και τη διασκεδαστική του πλευρά. Ο Zemeckis αποφάσισε να του δώσει τον ρόλο ενός χαβαλεδιάρικου ξωτικού.
  • Ο Tom Hanks εκτός από πρωταγωνιστής είναι και παραγωγός της ταινίας.

    Επίσημα sites: http://www.polarexpress.gr & http://www.polarexpressmovie.com
    Στέλιος Πούλιας


  •  
    <Χωρίς Τίτλο> - postman - Δευ 24 Ιαν 2011 - 21:26
    πολυ καλο
     
    Legacy - Παπαμιχαηλ Στρατος - Unverified - Πεμ 07 Οκτ 2004 - 15:48
    Δεν εχω δει ακομη την ταινια, ομως ανυπομονω να τη δω, γιατι, κρινοντας απο το τρειλερ, αναμενεται να σκισει! Απο μονο του το τρειλερ, αλλωστε, θεωρειται ενα μικρο αριστουργημα! Αληθεια, ποτε ακριβως ερχεται στην Ελλαδα?
    Παπαμιχαηλ Στρατος
     
    Legacy - Enigmatic - Unverified - Τρί 14 Δεκ 2004 - 20:59
    APITHANO, MEGALIWDES, XRISTOYGENNIATIKO PARAMYTHI GIA MIKROYS ALLA KAI GIA MEGALOYS! KAI TI DEN THA EDINA GIA NA HMOYN KI EGW MESA STO TRAINO!
    Enigmatic
     
    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.