• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Shi Mian Mai Fu (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τα Ιπτάμενα Στιλέτα
- Γνωστό και ως:
House of Flying Daggers
Attack from Ten Directions

Περιπέτεια | 119' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 24 Δεκ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/6/2005
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Μανδαρινικά
Δημοτικότητα: 0.30 %
Αξιολόγηση: 8.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/10   (8.09/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2004 - 21:55

Τα «Ιπτάμενα Στιλέτα» (Flying Daggers), μία επαναστατική ομάδα ικανών μαχητών, βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο των αρχών, οι οποίες προσπαθούν με κάθε τρόπο να την αποδυναμώσουν. Γι` αυτό τον λόγο ο επικεφαλής της τοπικής αστυνομίας Leo, αναθέτει στον γόη Jin να σαγηνέψει την – προσφάτως συλληφθείσα - Mei (η οποία πιστεύεται ότι είναι η τυφλή κόρη του δολοφονημένου αρχηγού των «στιλέτων») με απώτερο σκοπό να τον οδηγήσει στο κρυσφύγετο των επαναστατών. Μπερδευτήκατε? Κάπως έτσι θα περάσετε και το πρώτο τέταρτο της ταινίας... Ουσιαστικά το Flying Daggers πρόκειται για μία ταινία έρωτα (ανεκπλήρωτου και μη), προδοσίας, δολοπλοκίας, κ.ο.κ.. έχει όλα τα στοιχεία μίας σύγχρονης σαπουνόπερας δηλαδή (η ακριβής μετάφραση του κινέζικου τίτλου Shi mian mai fu, «Ενέδρα από 10 διευθύνσεις» είναι πιο ταιριαστός).... Βέβαια εφ` όσον δεν μιλάμε για μία σύγχρονη ιστόρια, τότε μπορούμε άνετα να αφεθούμε στην φωτογραφία του Yimou και στα σκηνοθετικά του τρυκ, καθώς τα προαναφερθέντα συμβαίνουν στην Κίνα προς το τέλος της Δυναστείας των Tang (κατά το 900 μ.Χ. για τους –δικαίως- μη γνωρίζοντες της κινεζικής ιστορίας).

Ο Yimou ήδη από την προηγούμενη ταινία του (Hero) έδειξε την προτίμηση του στους μύθους και τις παραδόσεις της πατρίδας του, κινούμενος με άνεση στον δρόμο που τόσο ευγενικά άνοιξε μπροστά του ο συμπατριώτης του Ang Lee με τον Τίγρη και Δράκο του. Από το Hero, ο Yimou διατηρεί την μαγευτική φωτογραφία του και τα breathtaking τοπία, καθώς φυσικά και τις αδιαμφισβήτητες πολεμικές ικανότητες των ηρώων του (υπάρχουνε και αυτές – μην ανησυχείτε). Οι ήρωες του Jin και Leo, ερμηνευμένοι από τους Takeshi Kaneshiro και Andy Lau αντίστοιχα, πλαισιώνουν την μυστηριώδη Mei (η εκθαμβωτική Zhang Ziyi), σε μία τριάδα καλογραμμένων χαρακτήρων με ερμηνείες που κινούνται σε ικανοποιητικά πλαίσια (αν αναλογιστεί κανείς ότι οι δύο ηθοποιοί είναι πασίγνωστοι pop stars στην χώρα τους, θα έλεγα «πολύ ικανοποιητικές» ερμηνείες) αν και με αρκετές δόσεις ηθελημένης υπερβολής. Η έμπειρη σκηνοθετική ματιά του Yimou και το απαιτητικό μοντάζ παραδίδουν στον θεατή ένα άρτιο οπτικοακουστικό αποτέλεσμα, με ενδιαφέρουσες σκηνές όπως εκείνες του Echo Game και της μάχης στο δάσος των bamboo. Τα θετικά της ταινίας όμως κάπου εδώ εξαντλούνται και κατά συνέπεια και οι λόγοι για τους οποίους αξίζει κάποιος να δει την ταινία.

Η πρώτη μου εντύπωση και αντίδραση (έχοντας αρκέτα φρέσκια ακόμα την προβολή) είναι αρκετά χλιαρή (ίσως γιατί περιμένω και με αγωνία την εμφάνιση της Zhang Ziyi στο 2046 του έτερου κινέζου Wong Kar Wai). Μπορεί να φταίει και το ότι οι απαιτήσεις μου ήταν αρκετά αυξημένες πριν δω την ταινία. Ομολογώ δεν ένιωσα την ταινία να απογειώνεται σε κανένα σημείο της, ενώ το(τα) love story της μου φάνηκε αρκετά βεβιασμένο (και αναμενόμενο). Η ιστορία δεν σε κάνει ποτέ συμμέτοχο της, καθώς ελοχεύει η υποψία ότι η ταινία γυρίστηκε περισσότερο για τις ορέξεις του σκηνοθέτη της, παρά για να εμπλέξει άμεσα και τον θεατή της. Κάτι η μουσική, κάτι και οι αραιοί διάλογοι δυσκολεύουν πολύ την πέψη της - ήδη επιτηδευμένα δύσπεπτης (και παρατραβηγμένης) τελικής σκηνής - της οποίας το concept και η εκτέλεση μπορεί να σας θυμίσει αμυδρά την αντίστοιχη τελική σκηνή στο Dolls του Takeshi Kitano.

Το The Flying Daggers δεν μπορεί να θεωρηθεί κακή ταινία. Αντιθέτως πρόκειται για μία πολύ συμπαθητική πρόταση καθώς το θέαμα που προσφέρει είναι από μόνο του μαγευτικό (κάτι σαν το Cirque Du Soleil για παράδειγμα). Αν δεν είστε πολύ απαιτητικοί (Τίγρεις και Δράκοι βγαίνουνε μία φορά - και εντυπωσιάζουν αρκούντως εκείνη την μία), τότε πιστεύω ότι θα την ευχαριστηθείτε δεόντος. Ξεχάστε τους μελοδραματισμούς του σεναρίου και τα πιστευτά-απίστευτα και απολάυστε το θέαμα. Α! Μην δοκιμάσετε να βρείτε κάποιο κρυμμένο «βαθύ» νόημα, γιατί απλούστατα θα βαρεθείτε να ψάχνετε... Enjoy it!

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Πάνος Βούλγαρης




Σάββατο 28 Μαΐου 2005

HOUSE OF FLYING DAGGERS – ΤΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΣΤΙΛΕΤΑ


25 λέξεις – Στην φεουδαρχική Κίνα οι αρχές αναζητούν με κάθε τρόπο να εντοπίσουν τα ίχνη της παράνομης φιλανθρωπικής οργάνωσης με την επωνυμία «Ιπτάμενα Στιλέτα». Σε αυτά οι στρατιώτες πιστεύουν πως μπορεί να οδηγήσει η τυφλή κόρη του νεκρού πρώην αρχηγού της οργάνωσης.

Στο Ράφι – Είναι πλέον γεγονός πως οι μύθοι οι θρύλοι και οι παραδόσεις της πολυπληθέστερης χώρας του πλανήτη μπορούν να τροφοδοτήσουν με όμορφα σενάρια την Κινέζικη κινηματογραφική βιομηχανία για πάρα πολλές ακόμη δεκαετίες. Από ότι φαίνεται μάλιστα και από την αποδοχή του κοινού, οι ταινίες αυτές παρουσιάζουν έντονο ενδιαφέρον αφού οι πρώτες αντιδράσεις του κόσμου στην Ανατολίτικη φιλμική επανάσταση που ξέσπασε πριν μια περίπου δεκαετία, πλέον δεν υφίστανται. Ακολουθώντας λοιπόν την πορεία τεράστιων επιτυχιών όπως του «Τίγρη και Δράκου» και του (πολλαπλά αδικημένου) «Ήρωα» οι Κινέζοι προσφέρουν ακόμη μια περιπέτεια γεμάτη ηρωισμούς, ανατροπές, έρωτα και φυσικά πολεμικές τέχνες.


Η ιστορία ξετυλίγεται στην Κίνα του 9ου αιώνα όπου η οργάνωση «Ιπτάμενα Στιλέτα» νιώθωντας την αδικία να συντελείται εις βάρος των φτωχών και αδυνάτων παίρνει τον νόμο στα χέρια της και δρώντας επαναστατικά στις προσταγές του αυτοκράτορα, αδειάζει τις τσέπες των πλουσίων μοιράζοντας τα λάφυρα στις αδύναμες κοινωνικά ομάδες. Γεγονός φυσικά που τελεί υπό επικύρηξη από τις στρατιωτικές αρχές που προσπαθούν με κάθε τρόπο να ανακαλύψουν τα πρόσωπα που κρύβονται πίσω από τα «Στιλέτα». Δύο αξιωματικοί του Κινέζικου στρατού, ο Τζιν και ο Λέο δρώντας μυστικά θα προσπαθήσουν να παγιδέψουν την πιθανολογούμενη κόρη του πρόσφατα δολοφονημένου αρχηγού της οργάνωσης, προκειμένου αυτή να τους οδηγήσει στο καλά φυλαγμένο άντρο. Με την διαφορά πως η όμορφη αλλά και τυφλή Μέι δεν θα αποδειχτεί εύκολο θύμα όπως πιστεύουν οι αυτοκρατορικοί αλλά αντιθέτως θα δείξει απίστευτες ψυχικές και πολεμικές αρετές.

Η ιστορία που παρουσιάζει ο δημιουργός του επικού “HeroZhang Yimou, δεν στερείται βέβαια κανένα από τα συστατικά που περιέχουν οι θρύλοι της πατρίδας του. Με κυριότερο χαρακτηριστικό αυτή την φορά τις διαρκείς ανατροπές – που μετά το μισό του φιλμ κάνουν την εμφάνιση τους με καταιγιστικό ρυθμό – ο Yimou παρουσιάζει μια ερωτική δραματική ιστορία σε φόντο πολεμικό, γεμάτο θυσίες και αίμα. Η σύγκριση με την επική ιστορία του «Ήρωα», στην οποία πρωταγωνίστησε πριν μια τριετία η Jet Li είναι σαφέστατα αναπόφευκτη και δρα εις βάρος των «Στιλέτων» αφού παρόλο που οι εναλλαγές σε αυτό που βλέπει ο θεατής ανεβάζουν το ενδιαφέρον κατακόρυφα, εντούτοις σε κανένα σημείο η υπόθεση δεν αγγίζει την ένταση της περιπέτειας του Ανώνυμου.

Παρόλα αυτά όμως και πάλι έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε περίτεχνες χορογραφίες που χαρακτηρίζουν πλέον την Κινεζική κινηματογραφία, συνδυασμένες με υπέροχο τρόπο με τα εντέχνως αναληθοφανή εφέ και τοποθετημένες σε υπέροχα φυσικά σκηνικά (πυκνά δάση, χιονισμένες πεδιάδες) ένα μοτίβο δηλαδή στο οποίο ο Yimou αποδεικνύεται πλέον ειδικός. Αυτή την φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει μια γυναίκα, η πανέμορφη Zhang Ziyi, ερμηνεύοντας υποδειγματικά την τυφλή πολεμίστρια των ιδανικών, που όμως ο Θεός Έρωτας μπερδεύει από ένα σημείο και μετά την αγωνιστική λογική της. Μνηστήρες της καρδιάς της ο Andy Lau στον ρόλο του Λέο που αποδεικνύεται ερμηνευτικά ανώτερος του Ταιβανέζου Takeshi Kaneshiro, ο οποίος αναλαμβάνει τον μυστικό ρόλο του «Άνεμου» του όμορφου τυχοδιώκτη που σκοπό έχει να αποπλανήσει την Μέι ώστε να ανακαλύψει το κρυσφήγετο των «Στιλέτων».

Disc – Έχοντας ήδη φτιάξει την δική της μικρή παράδοση – από την καλαίσθητη συλλεκτική έκδοση του “Hero” – η Odeon προσφέρει στο κοινό (προς πώληση) μια υπέροχη συλλεκτική έκδοση που κατά την προσωπική μου άποψη, αποτελεί κόσμημα για κάθε σοβαρή δισκοθήκη. Πριν όμως της collectors edition στα βίντεο κλαμπς υπάρχει η rental έκδοση που εκτός του ότι περιορίζεται μόνο σε ένα δισκάκι, δεν προσφέρει στο κοινό την ηχητική μπάντα DTS που την θεωρώ όχι καταπληκτική, αλλά μαγική.

Πιο συγκεκριμένα στο διπλό συλλεκτικό σετ που έρχεται σε μερικές ημέρες θα βρείτε τα «Ιπτάμενα Στιλέτα» με την προσθήκη ενός εκ των πιο υπέροχων σάουντρακ που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό. Μπάντα που σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζεται από εκρήξεις και θορυβώδη εφέ αλλά από τον εκπληκτικό διαχωρισμό των ήχων σε κάθε σκηνή. Γεμάτο μπάσο, σπουδαία αναπαραγωγή των διαλόγων στο κεντρικό και διαρκώς εργαζόμενη περιφέρεια είναι τα στοιχεία της DTS που σαφέστατα πιο δυναμική ξεχωρίζει στα σημεία από την Dolby Digital. Παρακολουθήστε με δυνατή ένταση την σκηνή του χορού στο διασκεδαστήριο για να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ. Ένα ακουστικό ποίημα! Μια σεκάνς που μπορεί να λειτουργήσει σαν τεστ λειτουργίας του οικιακού σας συστήματος.

Από την άλλη μεριά το οπτικό κομμάτι της ταινίας δεν θα έλεγα πως δεν είναι υψηλής ποιότητας απλά σε αρκετές περιπτώσεις όπως σε αυτή του δάσους, τα χρώματα δεν διαθέτουν την απαιτούμενη οξύτητα και παρατηρείται μια διάχυση της υπερβολικής πράσινης απόχρωσης σε όλο το περιβάλλον. Κατά τα άλλα το αναμορφικό widescreen κάδρο 2.35/1 αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις. Γενικά η οπτικοακουστική απόδοση των «Στιλέτων» είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο κάτι που θα ικανοποιήσει τους φίλους του DVD.

Στα πρόσθετα τα οποία γεμίζουν τον επιπλέον δίσκο του σετ, δεν υπάρχει κάτι το πρωτότυπο, αφού κυριαρχούν οι συνεντεύξεις των βασικών συντελεστών του έργου σε ένα μακροσκελές making of, που ελάχιστη σχέση έχει με τα τυποποιημένα Αμερικάνικα, αφού είναι ελαφρώς ασύνδετο και με μικρό ενδιαφέρον. Τρέιλερ και σκηνές από τα παρασκήνια ολοκληρώνουν την περιουσία των extras, που ομολογουμένως μοιάζουν φτωχά μπροστά στα πολύ πλούσια της Ασιατικής έκδοσης ζώνης 3.

Μμμμ… - Τα «Ιπτάμενα Στιλέτα» είναι απολύτως βέβαιο πως θα ενθουσιάσουν τους φίλους του ανατολίτικου λυρικού δράματος που διανθίζεται με την χορευτική τελειότητα των πολεμικών τεχνών. Επικά υστερούν σημαντικά από τον «Ήρωα», αλλά πιθανότατα εδώ ο Yimou ήθελε να ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό από μια απλή ιστορία εκδίκησης και ηρωισμού. Ήθελε να σταθεί περισσότερο στον συναισθηματικό, στον ερωτικό τομέα, προκαλώντας σε σημαντικό βαθμό την συγκίνηση του κοινού ειδικά στο αιματοβαμμένο(ως είθισται) φινάλε.

Πρόταση προς παρακολούθηση η rental edition και προς αγορά η collectors!

ΕΙΚΟΝΑ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ – 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)
EXTRAS – 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
HOUSE OF FLYING DAGGERS – – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)




Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008

Εικαστική πανδαισία! Μόνο έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτού το αριστούργημα του κινέζικου κινηματογράφου. Αναμφίβολα αποτελεί μια απ’ τις ωραιότερες ταινίες που έχω δει και ξαναδεί τα τελευταία χρόνια και πραγματικά λυπάμαι που δεν την είχα δει σινεμά.

Για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, η εν λόγω ταινία αποτελεί το τρίτο μέρος μιας τριλογίας την οποία δεν έχω κατορθώσει να δω συνολικά. Όταν προβλήθηκε ο “ Τίγρης και Δράκος” ήμουν αρκετά μικρή κι όσο κι αν προσπάθησα να τη δω με τους γονείς μου στο βίντεο δεν τα κατάφερα και μετά από 15’ με πήρε ο ύπνος. Όταν προβλήθηκε ο “Ήρωας” δεν ήταν ότι ήμουνα μικρή πλέον, αλλά μέχρι εκεί που άντεξα να δω πριν βγάλω την κασέτα απ’ το DVD δεν μου άρεσε καθόλου. Το συγκεκριμένο δεν ξέρω γιατί, αλλά από τα trailer στο σινεμά μου είχε κάνει κάποιο κλικ. Βέβαια, όσο κι αν είχα προσπαθήσει τότε, δεν κατάφερα να πείσω τον αρραβωνιαστικό μου να το δούμε στο σινεμά κι έτσι αρκέστηκα στο DVD, όπου και οι δυο μας ξετρελαθήκαμε.

Από που ν’ αρχίσω... Παλιοί μύθοι της Άπω Ανατολής, συνδυασμένοι με δράση, πολεμικές τέχνες κι έρωτα. Για όσους έχουν δει τα προηγούμενα μέρη της τριλογίας δεν ξέρω κατά πόσο αυτό θα τους φανεί πρωτότυπο κι εμφάνταστο, αλλά για ‘μένα είχε πάνω απ’ όλα τη γοητεία και τη μαγεία του διαφορετικού. Σεναριακά μπορεί να μην έχει να δώσει κάτι το ιδιαίτερο, κάτι που θα το κάνει να ξεχωρίσει κι ίσως σε κάποια σημεία να κουράσει λόγο της αργής εξέλιξης της πλοκής, κάτι το οποίο όμως κάνεις delete από τη μνήμη σου από τη στιγμή που μπαίνεις στο τρίτο σκέλος της ταινίας κι οδεύεις προς την κορύφωση.

Ο Yimou Zhang (μα ονόματα είναι αυτά που έχουν;) ίσως για τους fans του να μην κάνει κάποια έκπληξη και ν’ ακολουθεί μια πεπατημένη σε σχέση με τη σκηνοθεσία του. Για όσους πάλι δεν έχουν παρακολουθήσει δουλειά του στο παρελθόν, θα αποτελέσει σίγουρα μια ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι όπου μέσα από τα πλάνα τους και τη σκηνοθετικής τους δεινότητα δείχνουν ότι γουστάρουν αυτό που κάνουν και δεν το κάνουν μόνο και μόνο για να τ’ αρπάξει ο κώλος τους. Φωτογραφία και χρωματική σύλληψη... απλά ονειρεμένη! Και δεν είναι λίγες οι σκηνές όπου αυτό διαφαίνεται ακόμα παραπάνω, κυρίως στις σκηνές των μαχών και στις σκηνές έντονης συναισθηματικής φόρτισης.

Απ’ την άλλη μεριά βέβαια, σε ότι έχει να κάνει με τις σκηνές μάχης, οι οποίες θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζουν πιο πολύ σαν χορογραφίες εμπνευσμένες από πολεμικές τέχνες, παρά σαν καθαρή μορφή πολεμικής τέχνης, θ’ αντιτεθώ λέγοντας πως αυτό είναι ένα μέρος της μαγείας που επικρατεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Αναφορικά θα φέρω ως παράδειγμα τη σκηνή της μάχης στο δάσος των μπαμπού. Επίσης, αν κι όχι τόσο υπερβολική, εξαιρετική είναι κι η σκηνή του χορού της ηχούς. Αν όχι η πιο εντυπωσιακή, μια απ’ τις πιο εντυπωσιακές σκηνές που έχω δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά. Κάτι ακόμα το οποίο ίσως ξενίσει μερικούς είναι η υπερβολή της τελικής τριπλής μάχης στα χιόνια. Αλλά κακώς! Και λέω κακώς, γιατί πέρα απ’ το γεγονός ότι οπτικά πρόκειται για κάτι πραγματικά εντυπωσιακό, το νόημά της είναι καθαρά αλληγορικό. Άλλωστε αν πάμε πίσω στα σχολικά μας χρόνια, παρόμοιες υπερβολές θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν και στα δικά μας ακριτικά ποιήματα (π.χ. ο Διγενής που πολέμησε με το Χάρο στα Μαρμαρένια Αλώνια). Αρά γιατί να μας φανεί ξένο και πολύ παραπάνω μπούρδα;

Μουσική επένδυση, αν και λίγο τυπική σε μερικά σημεία, έρχεται να συνδυαστεί άψογα με την εικόνα, με χαρακτηριστικότερη ίσως στιγμή το κλείσιμο της ταινίας. Στο θέμα ερμηνειών, η Ziyi Zhang, έχει αποδείξει κι άλλες φορές όπως στο “ Αναμνήσεις Μιας Γκέισας” (αν και μεταγενέστερο), ότι είναι ίσως πιο αξιόλογη ηθοποιός (κι η πιο όμορφη συνάμα) που έχει να αναδείξει η Ανατολή. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχει μεγάλο κι αν εξακολουθήσει να είναι προσεκτική στις επιλογές της, λαμπρό μέλλον μπροστά της. Στους αντρικούς ρόλους της ταινίας, έχουμε εξίσου πολύ καλές ερμηνείες (και περιέργως ο ένας τυπάς ειδικά εκ των δύο είναι και πολύ ωραίος άντρας παρά του ότι είναι κιτρινιάρης), οι οποίες όμως κορυφώνονται ακόμα περισσότερο όσο πλησιάζει κι η κορύφωση του έργου. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με το ρομάντζο της ταινίας, το οποίο αρχικά δεν πείθει ιδιαίτερα, αλλά όσο περνά η ώρα, αρχίζεις να δένεσαι όλο και πιο πολύ με τους ήρωες και να βιώνεις μαζί τους ένα μεγάλο πάθος. Αισθητικό κομψοτέχνημα! Μια ταινία όπου δεν πρέπει να την χάσει κανείς για κανένα λόγο. Ακόμα κι αν είστε προκατειλημμένοι με το ανατολικό σινεμά, σ’ αυτή την περίπτωση μην το κάνετε. Γιατί ποιος μπορεί να πει τι είναι λογικό και τι όχι; Ποιος μπορεί να πει που ξεκινάει και που τελειώνει η υπερβολή; Ποιος μπορεί να καθορίσει όρια; Κανείς! Γιατί λογική, υπερβολή κι όρια στον έρωτα δεν υπάρχουν. Ας αφήσουμε λοιπόν τον εαυτό μας να σκεφτεί πέρα από τα κοινά στερεότυπα και να δούμε τον έρωτα σε μια άλλη μορφή, σε όλο του το μεγαλείο. Να ταξιδέψουμε σε έναν εμφάνταστο κόσμο μαγείας κι ανείπωτης ομορφιάς.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
Legacy - Αθηνά - Unverified - Τετ 15 Δεκ 2004 - 12:06
Ειδα την ταινια πριν μερικες εβδομαδες σε 1η προβολη στην Ελλαδα στα πλαισια του φεστιβαλ Θεσσαλονικης. Ειχα δει και τον Ηρωα και ειχα μια ιδεα του τι να περιμενω. Πραγματικα η ταινια μου αρεσε πολυ και την προτεινω ανεπιφυλακτα. Αυτο που με κουρασε λιγακι ηταν η υπερβολη σε ορισμενες σκηνες( η ηρωιδα δεν ελεγε να ξεψυχησει), οχι λογω εφφε, αλλα λογω σεναριου.
Κατα τ`αλλα η φωτογραφια, τα κοστουμια και οι πολεμικες τεχνες εμφανιζονται πολυ εντυπωσιακα σε ολες σχεδον τις σκηνες του εργου.
Αθηνά
 
Legacy - Βασίλης - Unverified - Κυρ 19 Δεκ 2004 - 12:20
“Παρτε την κινεζικη αρματωσια σας και το κεφι σας και δηλωστε συμμετοχη για την ταινια του Ζαν Γιμου, για να ζησετε μαζι μας το επικο παραμυθι και να ξεσηκωσουμε παρεα αριστοτεχνικες επιδεξιες κινησεις παλης με τον εχθρο και τον ερωτα”

Αυτο διαβασα στη στηλη σας cinegossip και αποφασισα να ακολουθησω την παρεα μου στην κινηματογραφικη πρεμιερα της ταινιας «τα ιπταμενα στιλετα». Όταν παρακολουθησα την ταινια, καταλαβα ποσο δικιο ειχε το παραπανω αποσπασμα. Πρωτα πρωτα, πραγματικα το κεφι μας βγηκε αυθορμητο με την ταινια του Γιμου. Αυτες οι απιστευτες ανατροπες και η εφταψυχη πρωταγωνιστρια μας εκανε να γελασουμε μεσα απο την ψυχη μας. Έπειτα, οσο κι αν γελασαμε, τελικα ηταν και επικη ταινια και παραμυθι και πραγματικα ειχε αριστοτεχνικα ακροβατικα και πολεμο και ερωτα. Όλα μαζι σε ενα παραμυθι για ενηλικες που δεν φανηκε ανταξιο των προσδοκιων μας, μας εκανε ομως να περασουμε δυο ωρες ευχαριστα μεσα σε μια μερα θλιβερη εξαιτιας της βροχης. Ευχαριστουμε cine. Ευχομαστε και συνεχεια.

Βασίλης
 
Legacy - Μαγκας αντωνης - Unverified - Πεμ 23 Δεκ 2004 - 16:14
Ο σκηνοθεσςεχει αποδειξη την αξια του με την προυγουμενη ταινια του οποτε αδημονουμε να την δουμε :)
Μαγκας αντωνης
 
Legacy - Amphipolis - Unverified - Κυρ 26 Δεκ 2004 - 00:19
Μολις την ειδα (μερα που διαλεξε η παρεα μου...)
Anyway απλα συμπαθητικη με μερικα καλα στοιχεια ομως, π.χ. (τα μαναρια πρωταγωνιστες)-οκ, ας σοβαρευτουμε- την Emi Wada και το εικαστικο μερος που διαπρεπουν και σωζουν στην κυριολεξια το εργο- το πολυ καλο σεναριο αλλα δυστυχως με το απαραδεκτο φιναλε που γελοιοποιησε ολη την ταινια. Απο τη μονομαχια και μετα ο κοσμος μεσ` την αιθουσα γελουσε συνεχως... (μην υποτιμας ποτε το κοινο)!
Το δε τελικο φιλι-αγκαλιασμα αποδειχτηκε κακη απομιμηση εκεινου του Τιγρη...
Υπερβολη του Γιμου στις σκηνες μονομαχιες... too much που καταντα βαρετο-εχει ενα προβλημα με τις ισορροπιες γενικως στις τελευταιες 2 του ταινιες. Δε μπορει ολοι οι μαχητες ακομη και οι κυβερνητικοι στρατιωτες, μα ολοι να κατεχουν τα μυστικα της εσωτερικης ενεργειας, να πετανε, να σημαδευουν με ακριβεια, να πολεμουν εξαισια να, να, να... γιατι τοτε το χαλας το παραμυθι, το απαξιωνεις και χανεται η μαγεια, και ο σεβασμος, και γινεται αστειο...
Anyway... ακομα ψαχνω να βρω την ταινια εκεινη του ειδους, που θα με συναρπασει οπως ο ΤΙΓΡΗΣ! Καλη σου ωρα Ανγκ Λι!
Amphipolis
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.