• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


La Strada (1954)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Πουλημένη απ` τη Μητέρα της
- Γνωστό και ως:
Λα Στράντα
The Road

Δραματική | 108' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/12/2003
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.53 %
Αξιολόγηση: 9.44/109.44/109.44/109.44/109.44/109.44/109.44/109.44/109.44/109.44/10   (9.44/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2005

La strada, δηλαδή ο δρόμος όπου εκτυλίσσεται το φελλινικό road movie-μελόδραμα με σαφείς χριστιανικούς συμβολισμούς. Ο Ζαμπανό και η Τζεσολμίνα είναι οι δυο δυστυχισμένοι τσιρκολάνοι που περιφέρονται σε έναν κόσμο χωρίς αγάπη. Οριστικά μακριά από το νεορεαλισμό, ή μάλλον έχοντας μπολιάσει τις νεορεαλιστικές επιρροές με την προσωπική του ποίηση, ο Φελλίνι εξοκείλει συχνά προς έναν υπερβολικό συναισθηματισμό. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για προθάλαμο στην ωριμότερη περίοδο του έργου του.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010

La Strada: μια από τις πιο κλασικές ταινίες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο εκπληκτικός και σε ρόλο Ιταλού γίγαντα Anthony Quinn «αγοράζει» και παίρνει την Giulietta Masina από την οικογένειά της για να την έχει ως υπηρέτρια και βοηθό ταυτόχρονα στο δικό του θέατρου του δρόμου. Αυτό που ακολουθεί είναι μια από τις πιο περίεργες και πιο συγκινητικές ιστορίες ever! Η μεταπολεμική Ιταλία το 1954 που προσπαθεί να ορθοποδήσει· οι αγώνες των απλών και φτωχών ανθρώπων να βγάλουν τα προς το ζειν· ο Fellini δημιουργεί ένα ακόμα νεορεαλιστικό έργο το οποίο φτάνει μέχρι τα όσκαρ, δυόμιση χρόνια μετά την κυκλοφορία του και κερδίζει μία υποψηφιότητα για όσκαρ σεναρίου και κερδίζει το βραβείο καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ, όλα αυτά την χρονιά που καθιερώνεται για πρώτη φορά αυτή η κατηγορία.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: Great Directors)





Μελόδραμα του κορυφαίου ιταλού σκηνοθέτη του 1954 με πάμπολλες διακρίσεις. Παλαιστής περιπλανόμενου τσίρκου αγοράζει σε τιμή ευκαιρίας κοπέλα από τη μητέρα της που δεν έχει στον ήλιο μοίρα και της συμπεριφέρεται σαν σκουπίδι, αν και αυτή του είναι απολύτως αφοσιωμένη. Στην πορεία από την όλη κατάσταση αγανακτεί ο κλόουν του τσίρκου, που είναι και ερωτευμένος μαζί της, και προσπαθεί να την αποσπάσει, χωρίς όμως να έχει αυτή την προσωπικότητα να το κάνει, ενώ ο ζόρικος παλαιστής ξεσπάει all over. Ο Φελίνι είναι μοναδικός και μη συγκρίσιμος, όπως και η μουσική και η φωτογραφία εδώ, που αποτυπώνουν πιστά την εξαθλίωση που περιγράφεται.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Θάνος Νικηφορίδης




Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011

Πολλοί θεωρούν πως το La Strada σηματοδοτεί το ωριμότερο έργο του Φελίνι. Και όχι άδικα. Ο νεορεαλιστής Φελίνι των Vitelloni παραγκωνίζεται αισθητά και δίνει τη θέση του σε έναν κινηματογράφο ποιητικό κι ονειρικό. Σε αυτό, λοιπόν, το μήκος κύματος είναι κινούμενο το La Strada, μοιάζει με κάτι ανάμεσα σε παραμύθι και χριστιανική παραβολή. Μια κοπέλα μειωμένης ευφυΐας εξαγοράζεται από έναν περιπλανώμενο καλλιτέχνη, ο οποίος της φέρεται με σκληρότητα. Η ιστορία είναι τόσο απλή φαινομενικά που «δεν σου γεμίζει το μάτι». Όμως, ο Φελίνι κάνει την ταινία του να μοιάζει τόσο διαχρονική όσο η Κοκκινοσκουφίτσα, μια ιστορία αποστασιοποιημένη από τον χώρο και τον χρόνο. Επιπλέον, δεν μας δίνει πολλά στοιχεία για τους ήρωες του, μοιάζουν με κούκλες δίχως παρόν και παρελθόν, με αποτέλεσμα να ταυτιζόμαστε μαζί τους ως φυσικό παρεπόμενο.

Ο Φελίνι δεν βασιζόταν ποτέ μονάχα στους ήρωες του, αλλά πάντα τα σενάρια του είχαν να μας πουν κάτι παραπάνω είτε μέσω συμβολισμών, είτε μιλώντας μας ευθέως. Εδώ επιλέγει και τις δύο μεθόδους. Οι χριστιανικοί συμβολισμοί, αν και καλά κρυμμένοι, γίνονται τελικά αντιληπτοί και καταφέρνουν να μας αγγίξουν διανοητικά. Βέβαια, καταφέρνει να μας μιλήσει κι ευθέως. Θα μας πει πως η ζωή είναι απλή και πως η ευτυχία δεν είναι πάντα μακριά μας. Μας μαθαίνει πως πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτά που έχουμε. Επιπλέον, διατηρεί τη γνώριμη αίσθηση περιπλάνησης που διακατέχει τη δουλειά του. Σίγουρα, δεν θα σας βοηθήσει να βρείτε τον χαμένο σας δρόμο. Δεν θα σας αφήσει ψίχουλα για να φτάσετε στον προορισμό σας. Όμως, θα σας θέσει ερωτηματικά και θα σας προβληματίσει «ανεπανόρθωτα».

Ένα πράγμα είναι αυτό που δεν αφήνει την ταινία να αναδειχθεί σε αριστούργημα. Μοιάζει με ένα παραμύθι που σου διηγείται η γιαγιά με την υποτονική της φωνή. Λείπει από παντού η συναισθηματική ένταση. Ο Φελίνι μοιάζει να αφηγείται την ιστορία του αποστασιοποιημένος από το κοινό του, δίχως να ενδιαφέρεται για το τι θα νιώσει αυτό.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
La Strada-a.k.a The Road (1954) - kprncs - Κυρ 25 Ιαν 2015 - 16:03

KΡΙΤΙΚΗ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=705574]

La Strada-a.k.a The Road (1954)

Ανθρώπινη ταινία του μεγάλου Federico Fellini, στο μεταίχμιο της αλλαγής της Ιταλίας απο μια φτωχή μεταπολεμική χώρα σε μια αναπτυσσομενη οικονομία: H Ζελσομινα -απο κάποια θεοξεχασμένη και φτωχη περιοχη της χώρας- "πουλιέται" από την απελπισμένη μάνα της για 10.000 λιρετες στον περιπλανώμενο υπαίθριο αθλητη-παλαιστή Ζαμπανο. 

Ο Ζαμπανο την κακομεταχειρίζεται και αυτή η φουκαριαρα, αιχμάλωτη μιας υπόγειας έλξης προς τον αξεστο εκμεταλλευτη της, παραμένει κολλημένη μαζί του...

Το τέλος είναι σχεδον προβλέψιμο σε αυτή την εξαιρετικη, συγκλονιστική ταινία. 

Μεγαλειώδεις οι ερμηνειες του Anthony Quinn (Ζαμπανο) και της Ζελσομινας (Giulietta Massina).

Η σκηνοθεσία είναι σφικτή και η ματιά -και η κάμερα- του Fellini σκληρή και διεισδυτική.. 

Σπουδαία κινηματογραφική απεικόνιση ενος κόσμου που αλλάζει, αλλά με απίστευτη όμως σκληρότητα στους φτωχους κι` αδύναμους. 

Προφανώς α must για ολους τους cinefil.[Κώστας cprig ΚΓΠ 25/1/2015](10/10)

 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Τρί 15 Δεκ 2009 - 14:51
Κλασικο αριστουργημα του παγκοσμιου κινηματογραφου. Μια συγκινητικη, ανθρωπινη ταινια που καταφερνει παρα τη μελαγχολια της να ριχνει αχτιδες φωτος μεσα στη σκοτεινια. Ο Φελινι που κανει εδω την καλυτερη ταινια του βγαζει τα χριστιανικα του αισθηματα αλλα κανει και ενα νεορεαλιστικο φιλμ για την ζωη των φτωχων καλλιτεχνων και τον τρομο της μοναξιας. Φοβερη η Τζουλιετα Μασινα ως θηλυκος Σαρλο γραφει ιστορια στις ερμηνειες της δεκαετιας του ΄50 και διπλα της ο πειστικος σκληρος Άντονι Κουιν.

Αργυρος Λεοντας στο Φεστιβαλ Βενετιας και Όσκαρ ξενογλωσσης ταινιας

Άρης Μαυρέλλης
 
Legacy - ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ - Unverified - Σάβ 21 Αυγ 2010 - 15:36
Γυρισμενη το 1954 αποτελεσε την πρωτη διεθνη επιτυχια του Fellini γνωριζοντας τεραστια λαϊκη απηχηση απο τη Γαλλια ως το Βιετναμ, αναλογη με τα εργα του Chaplin. Αυτο δεν ειναι τυχαιο καθως η ταινια ειναι μια ιδιομορφη τσαπλινικη παραβολη πανω στην αδυναμια επικοινωνιας.
Οι χαρακτηρες της ειναι διαχρονικα-αρχετυπικα συμβολα: η αφελης αλλα αφοσιωμενη Gelsomina (Giullietta Masina), o κτηνωδης σαλτιμπαγκος Zampanò (Antony Quinn) και ο συμπονετικος ακροβατης “Il matto” δηλ. « Ο τρελος» (Richard Basehart).
Η αφηγηση της ιστοριας ειναι απαρεγκλιτα γραμμικη, περιγραφοντας με ελεγειακη ποιηση την περιπλανηση και τις αλληλεπιδρασεις των εξαθλιωμενων τσιρκολανων μεσα στη δινη ενος σκληρου, βιαιου και ηλιθιου κοσμου. Η αλλοτριωση και η ελλειψη της ανοθευτης αγαπης εχουν τραγικες συνεπειες. Όμως o Fellini αφηνει μια αχτιδα φωτος να διαπερασει το Σκοτος. Η θυσια οδηγει τελικα στην συνειδητοποιηση και στον εξανθρωπισμο του «κτηνους», σε ενα απο τα συγκλονιστικοτερα φιναλε που μας εχει προσφερει το σινεμα.
Η ουμανιστικη του εκκληση για περισσοτερη Αγαπη ισως φανταζει απλοϊκη και αφελης αλλα διαθετει μια αφοπλιστικη ειλικρινεια.
Η προβολη της στην Ιταλια προκαλεσε αντιφατικες αντιδρασεις. Οι καθολικοι αποθεωσαν την ταινια ερμηνευοντας την επιμονη της Gelsomina να μην εγκαταλειπει τον βιαιο Zampanò (λεει χαρακτηριστικα «Aν δε μεινω εγω μαζι του, ποιος θα μεινει;») ως αποδειξη της Θειας Χαριτος. Οι αριστεροι κριτικοι κατηγορησαν τον σκηνοθετη για προδοσια του νεορεαλισμου, παραβλεψη των ιστορικων-κοινωνικων παραμετρων και υπερβαλλοντα μυστικισμο.
Σημερα μετα απο 56 χρονια η ταινια καταλαμβανει μια θεση στο πανθεον του ιταλικου αλλα και του παγκοσμιου σινεμα , ενω σκηνοθετες οπως ο Sam Peckinpah, o Neil Jordan και ο Krzysztof Kieslowski την κατατασσουν στις δεκα καλυτερες απο καταβολης κινηματογραφου.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Αργυρο Λιονταρι Φεστιβαλ Βενετιας (1954)
Καλυτερη ταινια απο την Βρετανικη Ακαδημια (1955)
Όσκαρ καλυτερης ξενογλωσσης ταινιας (1956)
Καλυτερο ξενο φιλμ απο την Ένωση Κριτικων Νεας Υορκης (1956)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.