• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Bin-jip (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ολομόναχοι Μαζί
- Γνωστό και ως:
3-Iron
Bin Jip

Σινεφίλ | 88' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 6 Οκτ 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/2/2006
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Κορεατικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 8.63/108.63/108.63/108.63/108.63/108.63/108.63/108.63/108.63/10   (8.63/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2005

Της μοναξιάς, του έρωτα και… της μεταφυσικής. Ο Τάε Σουκ τριγυρνά με τη μοτοσικλέτα του, βρίσκει άδεια σπίτια και εγκαθίσταται σε αυτά μέχρι να επιστρέψουν οι ιδιοκτήτες τους. Μια από αυτές τις ημέρες θα συναντήσει τη Σουν Χουά, την οποία θα σώσει από τη συζυγική κακοποίηση. Τώρα είναι δύο, και οι ειρηνικές καταλήψεις των σπιτιών συνεχίζονται. Μέχρι που το ζευγάρι θα μπλεχτεί στα δίχτυα της αστυνομίας, κατηγορούμενο για τον φόνο ενός ηλικιωμένου άνδρα. Ο Τάε Σουκ και η Σουν Χουά θα χωριστούν βίαια –αυτός στη φυλακή, αυτή πίσω στο νόμιμο σύζυγό της –και, καθώς μετρούν αντίστροφα τον χρόνο για την επανασύνδεση, θα ξαναζήσουν τις παλιές στιγμές με έναν ολότελα δικό τους τρόπο.

Αντισυμβατικό love story χωρισμένο σε τρία μέρη, το 3-Iron χαρακτηρίστηκε ως μια εμπειρία που στοιχειώνει τον θεατή, κι αυτό μάλλον δεν αποτελεί υπερβολή. Η τελευταία «πράξη» του φιλμ είναι μια μετάβαση στον χώρο όπου συναντώνται η μεταφυσική με την ποίηση, ή απλούστατα η δυνατότητα του έρωτα να αγγίζει πολύ πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης συνείδησης. Είναι δυσκολότερο να επεκταθεί κανείς χωρίς να προβεί σε αποκαλύψεις, αν και η πλοκή δεν είναι παρά μια προσχηματική κατασκευή που επιτρέπει στον δημιουργό του «Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας… και άνοιξη» να δημιουργήσει με όρους απόλυτης πνευματικότητας.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς




Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2005

O Κορεάτης - φαινόμενο Kim Ki –Duk, cineχίζει να εκπλήσσει χτυπώντας τις αισθήσεις με ένα άρτια υπολογισμένο χτύπημα μπαστουνιού του golf. Ξεγλιστρώντας ανάμεσα σε διαφορετικά θεματολογικά μοτίβα, παιχνιδίζοντας με τα φιλμικά είδη, φαίνεται ικανός να περάσει στο φιλμικό πάνθεον, αυτο-κατηγοριοποιούμενος στις εσχατιές του κόσμου όπου το ζεν συναντά την ακατέργαστη βία, μέσα από τα ανυπόταχτα βάθη της ψυχής. Τον σκέφτομαι και ως κινηματογραφική αντίστιξη του Trier, με τον τρελο- Δανό να οργανώνει κοινωνικο-πολιτικά μανιφέστα χρησιμοποιώντας ακραίες ανθρώπινες συμπεριφορές. Κοινό τους έρεισμα ο ανυποχώρητα σαδιστικός θαυμασμός τους προς το γυναικείο φύλο, και η εκβιαστικά χειραγωγημένη σεναριακή κατασκευή των ταινιών τους.

Το καρμικό ζεν στην τραγική κορύφωση του Spring, Summer…, η πολυσύνθετη ψυχογραφία της γυναίκας του περιθωρίου στο Samaria, τα εκμαυλιστικά ερωτικά πάθη του μοναχικού The Isle και τώρα, ένα βωβό road movie, μια παλιά όσο παράξενα διαχρονική ερωτική ιστορία στη σύγχρονη Seoul. Σχηματική πλοκή, ογκώδεις φιλοσοφικές συνθέσεις στην αφηγηματική του παλέτα. Less –is-more, από έναν γνήσιο auteur που θα έκανε τον Bresson να παραμιλάει από την ακρίβεια των πλάνων του.

Υπάρχει ο συνήθης νωχελικός ρυθμός, η στωικότητα στην συγκάλυψη της εσωτερικής ροής των εικόνων, μέχρι την ανταμοιβή του φινάλε που κερδίζει τους πλέον υπομονετικούς. Οι νόμοι της φυσικής δεν αλλάζουν, αρκεί όμως να ξέρεις καλά τους ήδη υπάρχοντες. Όπως ο Κim. Δεν αλλάζει το σημαντικό σινεμά όπως το ξέρουμε ως τώρα, φέρνει όμως έναν αγέρα κεχρισμένο από αυθεντικό μαγικό ρεαλισμό που μόνο η σιωπή μπορεί άκοπα να μας διδάξει.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Τάκης Γκαρής




Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2006

3 IRON – ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ


25 λέξεις – Στην σύγχρονη Σεούλ, ο Τάε Σουκ εκμεταλλευόμενος την απουσία των ενοίκων, μπαίνει στα άδεια σπίτια τους και ζει για μικρά χρονικά διαστήματα την δική τους ζωή. Σε μια από αυτές τις παράδοξες εφόδους, θα συναντήσει την Σαν Χούα, μια ευαίσθητη πληγωμένη γυναίκα από τις βιαιότητες του συζύγου της, που θα θελήσει από την πρώτη στιγμή να ακολουθήσει τον άγνωστο Τάε στην μυστηριώδη περιπλάνηση του.

Στο Ράφι – Όμορφη, γλυκιά, συγκινητική, συναισθηματικά φορτισμένη και με έντονη την κοινωνική ματιά της πάνω σε ζητήματα όπως η αποξένωση, η μοναξιά και η συζυγική κακοποίηση είναι η τελευταία ταινία του παιδιού θαύμα από την μακρινή Κορέα, Kim Ki Duk, που συνεχίζει να εκπλήσσει με την φιλμική του δραστηριότητα. Ο σκηνοθέτης του «Άνοιξη, Καλοκαίρι…» και του «Κοριτσιού με το αγγελικό πρόσωπο», που πρόσφατα βρέθηκε και στην χώρα μας, παρουσιάζει την ιστορία ενός περιπλανώμενου νέου, που εισβάλλει στις άδειες από κόσμο κατοικίες των δρόμων της Κορεάτικης πρωτεύουσας, δίχως όμως να προκαλεί καταστροφές ή ληστείες. Αντίθετα όπου του είναι δυνατόν, επιδιορθώνει και όσες ζημιές εντοπίζει αλλά κάνει και διάφορες εκκρεμείς οικοκυρικές εργασίες.

Μέχρι την στιγμή που σε ένα από αυτά τα πολυτελή σπίτια θα συναντήσει μια ακόμη βασανισμένη ύπαρξη, την Σαν Χούα, που απογοητευμένη από τον τρόπο ζωής της δίπλα στο πλευρό ενός μισογύνη τεχνοκράτη, θα αποδράσει μαζί του στην περιπέτεια. Πολύ σύντομα όμως οι κίνδυνοι που κρύβονται πίσω από αυτήν την ιδιόμορφη καθημερινότητα θα αποδειχτούν μπούμερανγκ για το παράνομο ζευγάρι, αφού ο μεν Τάε θα συλληφθεί με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας και η όμορφη γυναίκα θα υποχρεωθεί να επιστρέψει στην συζυγική της εστία. Κι όμως ακόμη και από μακριά οι δύο εραστές που αντικρίζουν τον ίδιο ουρανό αισθάνονται με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ο ένας την παρουσία, την αγάπη και την ευαισθησία του άλλου. Δίχως πολύ μεγάλη προσπάθεια τις ματιές του θεατή κρύβει η πολύ όμορφη Lee Seung-yeon ως η γυναίκα που κάνει την δική της επανάσταση, κόντρα στις βίαιες ορέξεις του άντρα της, ενώ πολύ αξιόλογη είναι και η παρουσία του Jae Ji, στον ρόλο εκείνου που αυτή πιστεύει πως θα πραγματοποιήσει τα όνειρα της.

Disc – Φέροντας σαν παράσημο το 3-Iron, τον χρυσό λέοντα σκηνοθεσία της προπέρσινης Βενετσιάνικης Μόστρα, δεν θα μπορούσε παρά να το επιδεικνύει σε κάθε σημείο της έκδοσης DVD που προσφέρει η Prooptiki. Έτσι λοιπόν εκτός από το εξώφυλλο, μαθαίνουμε για το σημαντικό καλλιτεχνικό κατόρθωμα του Kim Ki Duk και σε όλο το εύρος των – λιγοστών – πρόσθετων υλικών που υπάρχουν στον δίσκο. Πιο συγκεκριμένα στην βράβευση του στο Palazzo Del Cinema από την κριτική επιτροπή με το βαρύτιμο τρόπαιο αλλά και στην συνέντευξη που παραθέτει. Τα αρκετά εξτρας για μια παραγωγή προερχόμενη από την Ασία, ολοκληρώνουν το τρέιλερ αλλά κι ένα δεκάλεπτο βίντεο από τα γυρίσματα.

Σε ότι αφορά στα τεχνικά στοιχεία του ψηφιακού δίσκου, δεν θα έλεγα πως αποτελούν και κάτι το εντυπωσιακό. Η ηχητική απόδοση της μπάντας Dolby Digital 5.1 είναι μουντή και σκληρή στα μπροστινά κανάλια που αναπαράγουν κατά κύριο λόγο το μουσικό θέμα, ενώ οι διάλογοι βγαίνουν χαρακτηριστικά κοφτοί από το κεντρικό δίχως να εντυπωσιάζουν. Για περιφέρεια φυσικά ούτε λόγος να γίνεται αφού οι μεμβράνες των surround ηχείων δεν κινήθηκαν καν.

Μμμμ… - Μια πολύ όμορφη καλλιτεχνική πρόταση, που είχε αξιοπρεπή κινηματογραφική πορεία στην χώρα μας, όπου ο Ki Duk διαθέτει πάμπολλους φανατικούς οπαδούς. Γεμάτη αλληγορίες για την κοινωνική πραγματικότητα που μας περιβάλλει, το 3-Iron, μια από τις πιο καλογραμμένες ιστορίες αγάπης των τελευταίων ετών, είναι βέβαιο πως θα συγκινήσει ακραία όποιον το επιλέξει.

ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
EXTRAS – 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
3-ΙRΟΝ6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)




Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009

Είναι ανέφικτο να διακρίνεις το όνειρο από την πραγματικότητα. Όμως είναι ακόμα πιο δύσκολο να μην παραδοθείς σε αυτή την ποιητική ελεγεία του Kim Ki-duk.

"Είμαστε όλοι μας άδεια σπίτια που περιμένουν κάποιος να τα ανοίξει". Αυτόν τον ρόλο αναλαμβάνει ένας νεαρός, που δύσκολο να διακρίνεις το βάρος της πραγματικότητας και του ονείρου πάνω του. Μαγεμένη απ`την αύρα του ονείρου, μια κοπέλα κακοποιημένη από την στυγνή πραγματικότητα, θα τον ακολουθήσει ως την ύστατη ένωση. Μαζί θα ανοίξουνε σπίτια, άνευ διακρίσεων, και από τις σχισμές της "διάρρηξης" θα αφήσουν να εισέλθει φως ποιητικό, φως πανανθρώπινης μαγείας. Ακόμα και τώρα, η πραγματικότητα και το όνειρο συγχέονται με δυσδιάκριτο τρόπο. Ο Kim Ki-duk με κινηματογραφική μαεστρία θα υποδηλώσει τη διττή μορφή του κόσμου που μας περιβάλλει. Χρησιμοποιώντας ευρύχωρα ως προς τη φαντασία κάτοπτρα, και απόλυτες ως προς την πραγματικότητα φωτογραφίες. Οι αντανακλάσεις των ειδώλων στα κάτοπτρα και η αποτύπωση τους στο φωτογραφικό film είναι οι δύο όψεις του κόσμου μας. Κάπως αργότερα, σε μία από τις ελάχιστες διαλεκτικές σκηνές, ένας αστυνόμος λέει "το ανθρώπινο μάτι μπορεί να κοιτάξει μόνο 180 μοίρες".

Ο P. Coelho έχει πει: "Η αγάπη δε δοκιμάζεται σε έναν αναπάντεχο χωρισμό, αλλά στη μακροχρόνια οικειότητα". Αυτή η μακροχρόνια οικειότητα που παρατηρείται στις διαπροσωπικές σχέσεις και στις σχέσεις ιδιοκτησίας, καθιστούν τη ζωή στεγνή, ανέμπνευστη, κυνική και κομπιουτεραρισμένη. Ο Κορεάτης auteur κατηγορεί ξεκάθαρα τον μέσο άνθρωπο για την εθελούσια παράδοση του σε έναν κόσμο ρουτίνας, σε μια ζωή αποστειρωμένη. Ακόμα και όταν η ποίηση εμφανίζεται αιφνίδια στη ζωή του, αυτός ξαφνιασμένος και ενοχλημένος την γρονθοκοπά μέχρι τον οριστικό αφανισμό της. Όμως ακόμα και αυτή η αραχνιασμένη ζωή μπορεί να γίνει θαύμα. Αρκεί μια σταγόνα όνειρο, και με ευλάβεια να συναντήσεις της ψυχής το άσπρο...

Ο Kim Ki-duk υπογράφει ένα εικονοκλαστικό μεγαλούργημα. Οι συμβολισμοί εμβαθύνουν στα από τη γέννηση μας φιλοσοφικά ερωτήματα. Ο διάλογος είναι σχεδόν ανύπαρκτος, ενώ οι αψεγάδιαστες εικόνες σε ταξιδεύουν στα ουρανοθέμελα της αβύσσου. Ένας ύμνος για τη ζωή, ένα πραγματικό θαύμα. Και μια τελική σκηνή, που προσωπικά συγκαταλέγω στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά επιτεύγματα. Σε αυτή θα βιώσουμε την κρυστάλλινη ένωση μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, που αβαρής φτερουγίζουν στο πεντάγραμμο της εσώψυχης μουσικής. Η Ένωση και το μηδενικό βάρος αυτής της αδιόρατης απεραντοσύνης.

Ωστόσο και από αυτή τη δημιουργία δε θα μπορούσαν να απουσιάζουν οι αγαπημένες αναφορές του σκηνοθέτη στη βία. Η βία με την τόση διαφορετική έκφραση ανάλογα το ταξικό επίπεδο απ`όπου προέρχεται. Η βία της εξουσίας και της ανώτερης ταξικής ιεραρχίας εμφανίζεται πλούσια και απερίσκεπτη. Ένα είδος απελευθέρωσης και ικανοποίησης στα μύχια διαβρωμένα ένστικτα. Από την άλλη, στα χαμηλά κλιμάκια της κοινωνικής ιεραρχίας η βία εμφανίζεται εγκλωβισμένη. Σφιχτοδεμένη να περικυκλώνει την ανίσχυρη οργή του ατόμου. Αλλά ακόμα και όταν αυτή γίνεται υπαρκτή, ξεσπάει μόνο παραπλεύρως. Για να επιστραφεί, υπό το βάρος της συνείδησης, στο ίδιο το άτομο. Ως βαθύ σπαρακτικό τραύμα στα εσώψυχα του Ανθρώπου.

Βαθμολογία: 9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9,5/10 Stars (9.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
8/10 - foris2004 - Κυρ 16 Δεκ 2012 - 08:43
Πολύ καλή ταινία, δικαίως ένα 8/10
 
Legacy - Παύλος Ζ. - Unverified - Τετ 09 Νοε 2005 - 00:46
Η ταινια ειναι απλα υπεροχη. Σιγουρα η καλυτερη που εχω δει απο τη φετινη σεζον και μια απο τις καλυτερες που εχω δει γενικως. Έτσι θα επρεπε να ειναι ο κινηματογραφος. Ειχα πολυ καιρο να νιωσω ετσι βγαινοντας απο σινεμα. Προφανως η αποψη μου ειναι υποκειμενικη. Για μενα ηταν τελεια και ευχαριστως πηγαινα αυριο να την ξαναδω.

Παύλος Ζ.
 
Legacy - misato - Unverified - Κυρ 05 Μαρ 2006 - 13:51
ti mporei na kanei ena mpalaki toy golf eee!!! :)
h siopi einai xrisos kai to sinais8ima se ayti tin tenia dinete sto 1000% mono me tin eikona, tin kinisi kai to vlema ton protagoniston!!!
para poli kali tenia!!!!
misato
 
Legacy - bajofondo19 - Unverified - Δευ 11 Δεκ 2006 - 16:05
3 IRON- ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ
Κιμ Κι Ντουκ

Ένας τοσο ανθρωπινος- οσο και μη- Κιμ Κι Ντουκ, υπογραφει το σεναριο, τη σκηνοθεσια & το μονταζ της ταινιας 3 Iron. Τον Κιμ Κι Ντουκ τον γνωριζουμε ηδη απο τις ταινιες που τον εκαναν ευρεως γνωστο στην Ελλαδα και οι οποιες ειναι το «Άνοιξη, Καλοκαιρι, Φθινοπωρο, Χειμωνας & Άνοιξη» και «Το κοριτσι με το αγγελικο προσωπο» (εργα που καταδεικνυουν με σαφη τροπο την επιρροη του σκηνοθετη απο τη φιλοσοφια του Ζεν).
Ολομοναχοι μαζι: μια ιστορια δυο ανθρωπων οπως τοσες αλλες, μια ιστορια ενος ερωτα και οχι μονο. Ο κεντρικος αξονας ειναι ο εξης: ενας ανδρας μονος, μια γυναικα μονη- οι δυο ανθρωποι συναντιουνται και ενωνονται- οι δυο ανθρωποι χωριζονται βιαια- τα καταφερνουν και ξαναειναι για παντα μαζι η ολα βρισκονται στη φαντασια; Αυτη η τελευταια επιλογη εγκειται στην προσωπικη κριση του καθενος.
Σημασια εχουν δυο σημεια, αρχικα η ποιηση που κατακλυζει την ταινια, με την καταπληκτικη και θαμπη φωτογραφια και ο αξιοσημειωτος τροπος παραθεσης και επιλογης των εικονων που απαρτιζουν την ιστορια (βλεπε τη σκηνη με τη ζυγαρια, η την εξυπνη επιλογη των σπιτιων που επισκεπτονταν οι δυο νεοι) και απο την αλλη το διφορουμενο του τελους για πολλους.
Κακα τα ψεματα, ειναι μια ιστορια που αγγιζει την ψυχη πρωτα & επειτα τη νοηση. Το concept ειναι πολυ ξεχωριστο και ιδιαζον. Απο την αλλη ομως, οι αξονες πανω στους οποιους κινειται ειναι οχι απλα γνωστοι σε ολους, αλλα και επιμαχοι. Η φιλοσοφικη σταση & θεση απεναντι στο θεμα του ερωτα της μοναξιας του ανθρωπου, της συμβατικοτητας αλλα και της αξιας της διαφορας και διεξοδου, αλλαζει. Οι παραδοχες ειναι κοινες- ολα εχουν ειπωθει, αλλα ο τροπος με τον οποιο ειπωνονται αλλαζει και αυτο οδηγει στη μοναδικοτητα. Ακομη, μας αγγιζει συναισθηματικα, γιατι το στυλ του δεν ειναι αμιγως ασιατικο, αλλα σε πολλα σημεια ευρωπαϊκο (αξιζει να παρατηρηθει αυτο).
Οι δυο νεοι, αφου γνωριζονται, φευγουν μαζι χωρις καμια κουβεντα και ξεκινουν ενα ταξιδι απο σπιτι σε σπιτι. Καθ’ ολη τη διαρκεια του εργου, δε μιλουν. Δε χρειαζονται λογια. Τα συναισθηματα που τρεφει ο ενας για τον αλλον φαινονται εμπρακτα, μεσα απο μια ματια, μεσω μιας απλης κινησης. Ο θεατης ταυτιζεται αμεσα με τους πρωταγωνιστες. Σ’ αυτο βοηθαει πολυ και η σταση της καμερας, που δειχνει τον κοσμο ουσιαστικα μεσα απο τη δικη τους θεση, η ιστορια ειναι αποκλειστικα δικια τους, ο κοσμος γυρω τους ειναι δευτερογενης. Άξιο αναφορας ειναι και το εξης: δεν ειναι μια αφελης ερωτικη ιστορια, θιγονται κι αλλα ζητηματα πολυ διακριτικα, οπως θεματα πολιτικα, οικονομικα, θεματα εξουσιας και εννοειται θεματα υπαρξιακα και οι διανθρωπινες σχεσεις. Θιγονται ομως ζητηματα πανανθρωπινα και οικουμενικα. Ο ρολος της γυναικας η του ανδρα και η μεταξυ τους διαντιδραση ειναι ενα απ’ αυτα.
Ειναι ενα φιλμ ονειρικο. Η σχεση μεταξυ πραγματικοτητας και ονειρικου- φαντασιακου επιπεδου ειναι θολη και ελαστικη. Σημαντικο να προσεχθει αποτελει το εξης: η σκηνη οπου ο πρωταγωνιστης βρισκεται στη φυλακη. Εκει γινεται και η υπερβαση. Εκει η ταινια αποκτα το μεταφυσικο της χαρακτηρα και γινεται (γι’ αυτους που θελουν να το δουν ετσι) συμβολικη.
Όπως ανεφερε και ο Κιμ κι Ντουκ: «...ειμαστε ολοι αδεια σπιτια. Περιμενουμε καποιον ν’ ανοιξει, την πορτα και να μας δωσει ζωη.»

bajofondo19
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.