• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Anna Karenina (1948)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αννα Καρένινα
- Γνωστό και ως:
Tolstoy`s Anna Karenina (1948)

Εποχής | 139' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 28/9/2005
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά - Ιταλικά
  Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 7.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/10   (7.40/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Αυτή ήταν η μία τραγική της αγάπη!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 8 Ιουλίου 2005

Αγγλική «κλασικούρα», αλλά με μια Βίβιαν Λι που λάμπει. Το στόρι από το θεατρικό του Τολστόι: στη Ρωσία του 1880, η σύζυγος ενός διπλωμάτη ερωτεύεται έναν αξιωματικό και αντιπαρατίθεται –με τραγικές συνέπειες –με το συντηρητισμό της κοινωνίας. Η σκηνοθετική οπτική του Ντιβιβιέ αδυνατεί να ξεφύγει από τις θεατρικές καταβολές του υλικού του και υποπίπτει κατ’ επανάληψη στη μανιέρα. Κατά συνέπεια, η ταινία μοιάζει με την κλισαρισμένη αφήγηση ενός ερωτικού τριγώνου, δοσμένη όμως με μια υποβλητική φωτογραφία.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ηθοποιό άλλη από την Vivien Leigh να ερμηνεύει την Anna Karenina. Ο μοιραίος συνδυασμός της εξωπραγματικής ομορφιάς και του εύθραυστου ψυχικού κόσμου, της εξασφάλισε το θλιβερό προνόμιο να ταυτίζεται, τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση, με την τραγική ηρωίδα του Τολστόι που έγινε θυσία στο βωμό του έρωτα και του ανίερου πάθους (το ξέρω ότι αυτό είναι αυθαιρεσία, η Leigh είναι ταυτισμένη με την Scarlet, όμως αληθινά πιστεύω ότι η Anna Karenina υπήρξε πάντα πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία της). Αυτό είναι και ο βασικός λόγος που επιλέγω να παρουσιάσω στην στήλη μου αυτήν την Anna Karenina, μία ταινία που θεωρείται αρκετά μέτρια, και όχι κάποια άλλη κινηματογραφική εκδοχή του γνωστού μυθιστορήματος. Ξέρω, ξέρω οι περισσότεροι που ασχολείστε με το κλασσικό κινηματογράφο δεν βάζετε άλλη Anna μπροστά στην Greta Garbo και έχετε δίκιο ως προς αυτό: Η ταινία του Clarence Brown είναι πολύ καλύτερη στο σύνολό της από την ταινία του Duvivier και η ερμηνεία της Greta Garboαποτελεί επίσης ένα σταθμό.

Εδώ όμως μιλάμε για την Vivien !

Η Vivien Leigh την εποχή που γυρίζεται η ταινία αντιμετωπίζει ένα πλήθος ψυχολογικών και άλλων προβλημάτων (για τα οποία είχε υποστεί και θεραπείες ηλεκτροσόκ) και συχνά πέφτει σε κατάθλιψη. Σε μία υπερπροσπάθεια να ισορροπήσει μέσα από την δουλειά της αναλαμβάνει αυτόν τον κλασσικό, δύσκολο αλλά και αγαπημένο ρόλο της Anna Karenina στην ταινία του Julien Duvivier, ρόλο που ερμηνευτικά φέρει εις πέρας θαυμάσια, συναισθηματικά όμως μοιάζει αδύνατο να τον σηκώσει. Ο σκηνοθέτης της γνωρίζει καλά και τις ικανότητές της και την ψυχολογική της κατάσταση. Και δεν ξέρω αν είναι προς τιμήν του ή όχι, όμως εκμεταλλεύεται και τις μεν και την δε προκειμένου να αποκομίσει μία συγκλονιστική ερμηνεία. Το κέντρο βάρους του φιλμ είναι αυτή η ερμηνεία, σχεδόν δεν υπάρχουν σκηνές που δεν περιλαμβάνουν την Leigh. Είναι παντού, λάμπει παντού και ένα λίγο πιο εξασκημένο μάτι μπορεί να αντιληφθεί ότι καθώς το δράμα κορυφώνεται και η Anna βυθίζεται στην απελπισία παρασέρνει μαζί και την ηθοποιό. Αυτή η βιωματική ερμηνεία διασώζει ακόμη και σήμερα την ταινία του Duvivier.

Το σενάριο, που φυσικά βασίστηκε στο πασίγνωστο μυθιστόρημα, υπήρξε ευθύνη του ιδίου του σκηνοθέτου και αν και η βοήθεια που δέχτηκε από τον Jean Anouilh, γνωστό γάλλο θεατρικό συγγραφέα, θα έπρεπε να είναι αυτή που θα έκανε την διαφορά, ωστόσο δεν την έκανε.

Η ταινία αφηγηματικά αποδεικνύεται πεζή και ξύλινη. Οι συναισθηματικές εντάσεις συχνά πέφτουν στο κενό και καμία φορά, με εξαίρεση πάντα την Leigh, μοιάζουν και κούφιες. Οι καταστάσεις, αποστασιοποιημένες, δεν αποπειρώνται καν να εντάξουν τον θεατή και το κυριότερο καθόλου δεν του δίνουν κίνητρα να αναλύσει σε βάθος την ιστορία που βλέπει. Το πρόβλημα, επαναλαμβάνω, δεν είναι των ερμηνειών. Το πρόβλημα είναι ότι ο σκηνοθέτης επαναπαύτηκε στο λαμπρό του αστέρι και τελικά δεν κατόρθωσε να δώσει το προσωπικό του στίγμα, την γωνία από την οποία «είδε» το κλασσικό αριστούργημα. Άφησε ανεκμετάλλευτες όλες τις ευκαιρίες που του πρόσφερε το ίδιο το έργο, να σχολιάσει τις, με πολύ μικρή ανεκτικότητα, και βαθύτατα υποκριτικές κοινωνίες του ένδοξου παρελθόντος και ακόμη πιο ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να σχολιάσει την θέση της γυναίκας μέσα σε αυτές. Ο Duvivier απλώς διηγείται την ιστορία του παράνομου έρωτα της Anna με τον κόμη της και δυστυχώς το κάνει με τον πιο αναμενόμενο, τον πιο ανέμπνευστο τρόπο, πιστό αλλά ανέμπνευστο. Πέραν της εξαιρετικής ερμηνείας της πρωταγωνίστριας (κάτι που αποτελούσε προσωπικό της επίτευγμα) και της συμπαθούς παρουσίας του Kieron Moore ως κόμη Vronsky η ταινία δεν έχει να προσθέσει τίποτε άλλο στον μύθο της ηρωίδας του Tolstoy. Ο Ralph Richardson, φίλος τους συζύγου της Leigh, ερμηνεύει τον Karenin και αν η ελπίδα του Laurence Olivier ήταν ότι η παρουσία του φίλου του θα έκανε καλό στην εύθραυστη ψυχική υγεία της γυναίκας του, μάλλον γελάστηκε. Η Leigh αισθανόταν πάντα ένα άβολο δέος απέναντι σ’ αυτά τα «ιερά τέρατα» του σανιδιού που τόσο αγαπούσε το εκλεπτυσμένο βρετανικό θεατρικό κοινό. Ωστόσο σ’ αυτήν την ταινία τον επισκίασε. Ο Richardson δεν πιάνει τον ρυθμό της και κυρίως πλάθει ένα επιφανειακό Καρένιν, του οποίου την άρνηση να δώσει διαζύγιο στην Anna αντιλαμβανόμαστε ως πράξη εκδίκησης και όχι προϊόν ενός συνοθυλεύματος αρχών, αξιών και συμπλεγμάτων που τον καθόριζαν . Με λίγα λόγια ο Richardson αποτυχαίνει στην προσπάθεια να παρουσιάσει έναν πολυδιάστατο ήρωα, έναν υπολογίσιμο αντίζηλο, έναν άντρα που στοίχειωνε και αυτός με τον τρόπο του την ζωή της Anna. Και αυτό δεν μπορεί να είναι άσχετο με το σκηνοθέτη του.

Ωστόσο θα πρέπει να τονίσω ότι πρόκειται για μία εξαιρετικά προσεγμένη παραγωγή. Είναι μία από τις ταινίες, και αυτό δεν ήταν ιδιαιτέρως συχνό, που φρόντισε να εξασφαλίσει την συνδρομή ενός συμβούλου εποχής, του Vladimir Wiemzemski ο οποίος συνεργάστηκε στενά με τον υπεύθυνο παραγωγής και τον υπεύθυνο των κοστουμιών ώστε το αποτέλεσμα να είναι όσο το δυνατόν αληθοφανές και ο θεατής να παίρνει μία πραγματική γεύση από την τσαρική Ρωσία. Ο υπεύθυνος για τον σχεδιασμό της παραγωγής, Andrej Andrejew υπήρξε πολύ προσεκτικός στην αναπαράσταση της εποχής. Και τα σκηνικά του όπως και τα κοστούμια του Cecil Beaton καθώς και η απόδοση της καθημερινής ζωής των upper Class Ρώσων του 19ου αιώνα παρουσιάζει μεγάλη πιστότητα και ένα ρεαλισμό που δεν απαντάται σε άλλα φιλμ, που διατηρούν την συνήθεια να αντιμετωπίζουν το περιβάλλον των Ρώσων αριστοκρατών με μία γραφικότητα (ένα μείγμα βαρβαρικών, ανατολίτικων στοιχείων κ.λ.π.). Στην βικτοριανή εποχή η Ρωσική άρχουσα τάξη ζούσε σε μεγάλο βαθμό όπως ζούσε και η αντίστοιχη της Κεντρικής Ευρώπης. Και έτσι παρουσιάζεται σ’ αυτήν την ταινία.

Η ταινία δεν προτάθηκε για βραβεία, το αντίθετο θα προκαλούσε μάλλον έκπληξη. Ωστόσο θα πρέπει να σας πω ότι όταν κανείς βλέπει για τα τρία τέταρτα της ταινίας την Vivien Leigh στην οθόνη, καθόλου δεν θέλει να ασχοληθεί με τις λοιπές αδυναμίες, όσο εμφανείς και αν είναι. Και καθώς η Anna Karenina, χέρι χέρι με την Vivien Leigh, πλησιάζει την κορυφή του Γολγοθά της, σας υπόσχομαι, μία ελαφριά ανατριχίλα θα σας διατρέξει. Και αυτό θα είναι ο φόρος τιμής στην μεγάλη ηθοποιό.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Άλκηστις Χαρσούλη


 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Παρ 23 Οκτ 2009 - 18:54
Σκηνοθετημενη απο τον στιλιστα του νατουραλισμου Ζιλιεν Ντιβιβιε εχει βεβαιως ατμοσφαιρα αλλα πασχει απο ελλειψη ρυθμου και κουραζει αρκετα. Ως παραγωγη ειναι καλη με φημισμενους ηθοποιους (που δεν αποδιδουν ομως το καλυτερο που μπορουν) και σεναριο στο οποιο εχουν συνεργαστει οι Ανουιγ και Ντιβιβιε. Ξεχωριζουν και σωζουν αυτη την διασκευη του εργου του Τολστοι τα τελευταια λεπτα με το συγκλονιστικο φιναλε.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.