• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Une Femme est Une Femme (1961)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Κυρία Θέλει Ερωτα
- Γνωστό και ως:
A Woman is a Woman

Κωμωδία | 85'
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 7.66/107.66/107.66/107.66/107.66/107.66/107.66/107.66/10   (7.66/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 17 Αυγούστου 2011

Λίγο από μιούζικαλ, αρκετή από τη μαεστρία του Godard και κάποια από την τσαχπινιά της Anna Karina μάς χαρίζουν ένα μικρό διαμάντι. Στο Η Κυρία Θέλει Έρωτα, ο Godard μας εισάγει με τρόπο πληρέστερο στη γυναικεία φυσιογνωμία που παράφορα αγάπησε η γαλλική Νουβέλ Βαγκ. Η γυναίκα είναι όμορφη, είναι τσαχπίνα, ξέρει πάντα πως να παίζει με τους άντρες κι εκείνοι ποτέ πώς να παίζουν μαζί της. Επιπλέον, εκείνη πάντα έχει υπαρξιακές αναζητήσεις και πάντα σκέφτεται πιο πολύ από τον άντρα, ο οποίος συχνά κατέχει δευτερεύοντα ρόλο μπροστά στην κυρίαρχη γυναίκα. Η ιδιαιτερότητα της ταινίας εδώ, είναι πως όλα αυτά αποδίδονται με ένα τρόπο ανάλαφρο, με αρκετή μουσική, παιχνιδιάρικο και σχεδόν χορευτικό μοντάζ κι αρκετό χιούμορ. Ο Godard κρύβει τους ισχυρούς προβληματισμούς του κάτω από το μανδύα της κωμωδίας και καταφέρνει να μας ψυχαγωγήσει και να αφήσει τους προβληματισμούς του στα έμπειρα, μονάχα, σινεφιλικά μάτια.

Σίγουρα πρόκειται για ένα μικρό διαμάντι, του οποίου όμως η λάμψη προς το τέλος αρχίζει να φθίνει. Μετά τη πρώτη ώρα, η ταινία μοιάζει να επαναλαμβάνει τον εαυτό της και τα μοτίβο που ήδη έχει χειριστεί και θα κουράσει ακόμη και τους ορκισμένους οπαδούς της Νουβέλ Βαγκ.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σοφία Γουργουλιάνη




Τετάρτη 7 Μαρτίου 2007

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ… ΚΑΙ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, ΣΙΝΕΜΑ!

Το να αναζητήσει κανείς επιχειρήματα για να κατακεραυνώσει τις κάθε λογής «παγκόσμιες ημέρες», και το πώς αυτές συσκευάζουν τη μνήμη για να την τοποθετήσουν στο ράφι του σούπερ-μάρκετ, είναι σα να κλέβει τα παγκάρια των εκκλησιών - αν και δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι πια το τελευταίο, επιχειρήσεις είναι κι αυτές και θα λάβουν αργά ή γρήγορα τα μέτρα τους. Τέλος πάντων, στην περίπτωση της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας ο παραλογισμός υψώνεται στο τετράγωνο: διότι τι άλλο είναι η απόδοση τιμών στην γυναίκα παρά η αποθέωση της Φύσης, της Ζωής της ίδιας. Κάτι που ούτως ή άλλως δε μπορεί να νοηθεί περιχαρακωμένο μέσα σε έναν ημερήσιο εορτασμό, πόσο μάλλον μέσα στους ιουδαιοχριστιανικούς κορσέδες νέο-καπιταλιστικής ραφής που βρεθήκαμε ακουσίως να φοράμε.

Μέσα σε αυτήν την κατάντια, το σινεμά από γεννησιμιού του ταυτίστηκε με την Γυναίκα και καθιστώντας την υπέρτατο τοτέμ του, την αποκατέστησε στο χαμένο παγανιστικό της μεγαλείο. Και ίσως επειδή υπήρξε ένα τυχοδιωκτικό σπορ που δεν άργησε να ανδροκρατηθεί, πρόσφερε στα πόδια Της τους χαμένους θησαυρούς που ανακάλυπτε στην πορεία. Κακά τα ψέματα λοιπόν, η ραχοκοκαλιά της κινηματογραφικής ιστορίας δεν είναι άλλη από τα μεγάλα θηλυκά της – μοιραία ή μη, εντός ή εκτός ηθικής, λίγη σημασία έχει: η Τζίλντα και η Γκλόρια, η Λάουρα και η Κάρμεν, κι ένα σωρό ονόματα των οποίων ουκ έστι αριθμός.

Ωστόσο, εκ των δεκάδων στοιχειωμένων από θηλυκά φαντάσματα αρσενικών σκηνοθετών, μόνο ένας αναρωτήθηκε τι προηγείται του ονόματος, τι βρίσκεται στα έγκατα της ανόθευτης γυναικείας ύπαρξης, και αν τέλος πάντων μπορεί να νοηθεί τέτοια. Αλλά ακόμη κι αυτός, ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ με το «Όνομα: Κάρμεν» δηλαδή, έπρεπε προηγουμένως να κοινωνήσει αλλεπάλληλες φορές από το αίμα της γυναικείας καρδιάς, που ως γνωστόν είναι μια άβυσσος. Θα βουτούσε με την ίδια τόλμη στο Άγνωστο εάν δεν είχε γνωρίσει στην απαρχή της καριέρας του αυτό το ξωτικό με το όνομα Άννα Καρίνα, που του επέτρεψε να την πλάσει σαν πηλό μέχρι να σμιλεύσει τις προσωπικές του φαντασιώσεις (αργότερα ο Γκοντάρ θα ομολογούσε ανενδοίαστα ότι ο γάμος του με την Καρίνα ήταν η προσπάθεια ενός σκηνοθέτη να αντιγράψει τα είδωλά του, όπως το δίδυμο WellesHayworth); Ποιος ξέρει και, το κυριότερο, ποιος νοιάζεται; Το ζήτημα είναι ότι πολύ πριν κρυφοκοιτάξει πίσω από το όνομα της Κάρμεν, το νο1 της νουβέλ βαγκ είχε βαφτίσει ξανά και ξανά την Καρίνα στις πιο μεγαλειωδώς απλές γυναικείες περσόνες. Εδώ θα ξεχωρίσω την Ζοζέτ από το Une femme est une femme, «Η γυναίκα είναι γυναίκα» δηλαδή, κυρίως λόγω του παιγνιώδους πλεονασμού του τίτλου και των γοητευτικών συμπαρομαρτούντων της. Ας επιστρέψουμε στο 1960.

Αμέσως μετά το σκάνδαλο και το οικονομικό Βατερλό του «Μικρού στρατιώτη», μιας ταινίας που προς το παρόν δεν επρόκειτο να δει κανείς μετά από σκληρή παρέμβαση της λογοκρισίας, ο Γκοντάρ θα κάνει το άλμα στο άλλο άκρο: περιεχόμενο της νέας του ταινίας θα είναι το ίδιο το σινεμά, του αρκεί το παιχνίδι για χάρη του παιχνιδιού. Και φυσικά η ανάγκη να μετατρέψει σε αισθητικό γεγονός τον έρωτά του για την Καρίνα και… το κλασικό αμερικάνικο μιούζικαλ. «Να αποδείξω ότι ο κινηματογράφος παραμένει κινηματογράφος, αποδεικνύοντας ότι μια γυναίκα παραμένει γυναίκα», αυτή είναι η φιλοδοξία που θα γεννήσει ένα μουσικοχορευτικό ερωτικό τρίγωνο (ΚαρίναΜπριαλίΜπελμοντό) χωρίς κανόνες, που σχηματίζεται χάρη στο καπρίτσιο / ανάγκη της 24χρονης Ζοζέτ να αποκτήσει παιδί. Ή μάλλον ούτε καπρίτσιο, ούτε ανάγκη: πρόκειται απλούστατα για την Φύση της, διότι η γυναίκα είναι γυναίκα! Και ο Γκοντάρ γιορτάζει την διαπίστωσή του με ένα φιλμικό παίγνιο, φτιαγμένο θαρρείς για να κλείσει με ένα αποκλειστικά γαλλικό λογοπαίγνιο:

-Είσαι άτιμη (Tu es infame)
- Όχι, είμαι γυναίκα (Non, je suis une femme)


Τα φώτα της κρεβατοκάμαρας και της οθόνης σβήνουν, και παρόλο που μοιάζει βέβαιο ότι ουσία του σινεμά είναι το ίδιο σινεμά και της γυναίκας… η γυναίκα, κάτι παραμένει άπιαστο – κι έτσι πρέπει να μείνει. Να τις χαίρεστε, κάθε μέρα.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
A Woman Is a Woman (1961) - kprncs - Πεμ 03 Αυγ 2017 - 20:15
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=705694&page=4]
Une Femme est Une Femme (1961)
ΠΛΟΚΗ: Η καμπαρετζού σε φτηνό μαγαζί στριπτιζ Angela (Anna Karina), συζεί με τον φίλο της Emile Recamier (Jean Claude Brialy), τον οποίο νομίζει ότι αγαπάει, αλλά με τον οποίο συγκρούεται συχνά.
Η Angela θέλει οπωσδήποτε να κάνει παιδί, το οποίο όμως δεν επιθυμει ο Emile. Έτσι, ο Emile προσπαθεί να πείσει τον φίλο τους Alfred Lubitsch (Jean Paul Belmondo) να ...συμβάλλει στην ευτυχία τους...γονιμοποιώντας την Angela...
Η πράξη όμως δεν ολοκληρώνεται ποτέ, γιατί η Angela πάντα υποχωρεί στο τέλος, λόγω του μεγάλου (?) έρωτα της για τον Emile...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Ο Godard μάλλον θεώρησε ότι το έργο θα ήταν η "συνέχεια" του μεγαλειώδους "A Bout De Souffle- Με Κομμένη την Ανάσα (1960)" και στο οποίο γίνονται αναφορές στους διαλόγους.
Θα μπορούσε κανείς να πεί ότι το "Une Femme est Une Femme" ήταν "προχωρημένο" για τα ήθη της εποχής, αν δεν στιγματιζόταν από την παρανοική μουσική κάλυψη, και την όλη σεναριακή δομή (που παραπέμπει πολύ περισσότερο σε σπουδή φοιτητών κινηματογραφίας, παρά σε στόχευση και κινηματογράφηση εμπορικού έργου, για γενική προβολή...).
Επαναλαμβανόμενο και βαρετό σε πολλά σημεία, δεν καταφέρνει να αποσπάσει τις καλύτερες ερμηνευτικές αρετές των (σπουδαίων) ηθοποιών του.
Αξίζει πάντως να το δει (..."υποστεί"...) όποιος θέλει να έχει μία ολοκληρωμένη εικόνα της φιλμογραφίας του Godard. [ΚώσταςΚΓΠ03082017](6/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.