• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Limelight (1952)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τα Φώτα της Ράμπας

Δραματική | 137' | Κατάλληλο για όλες τις ηλικίες
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 4/12/2003
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.16 %
Αξιολόγηση: 8.52/108.52/108.52/108.52/108.52/108.52/108.52/108.52/108.52/10   (8.52/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Θα σε οδηγήσει στην αγάπη, το γέλιο και το δάκρυ.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 8 Μαρτίου 2006

Η τελευταία ταινία του Chaplin πριν αυτοεξοριστεί από τις ΗΠΑ. Ένας παρακμασμένος μίμος σώζει από την αυτοκτονία μια νεαρή μπαλαρίνα. Την ενθαρρύνει, βοηθάει στην καλλιτεχνική της άνοδο, την ερωτεύεται, αλλά στο τέλος απογοητεύεται. Εξαιρετικός συνδυασμός μελοδράματος, αυτοβιογραφίας και ενδοσκόπησης της τέχνης. Εκπληκτική ατμόσφαιρα εποχής με αυθεντικούς τους χώρους διασκέδασης και τη μουσική, τέλεια ανάπλαση του Λονδίνου των παιδικών χρόνων του δημιουργού –που εκφράζει πικρίες, τη φιλοσοφία του για την τέχνη και ιδίως τη ζωή. Ένα φιλμ κάπως πλατειαστικό, που μεγαλουργεί όμως στο επίπεδο της κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Τετάρτη 28 Μαρτίου 2007

ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΡΑΜΠΑΣ (1952): All the world’s a Stage


Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, έλεγε ο Σαίξπηρ στο Όπως Αγαπάτε. Σε έναν κόσμο που όλα είναι θέατρο του παραλόγου, μιας που γιορτάζουμε παγκόσμιες μέρες για οποιοδήποτε ουσιαστικό του παγκόσμιου λεξιλογίου, ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου μπορεί να αξιοποιηθεί με κάποιο θετικό αποτέλεσμα μόνο αν γίνει όπως αγαπάμε. Ένα εφαλτήριο για μια σειρά σκέψεων για τη διακειμενική σχέση θεάτρου και κινηματογράφου που εξελίσσεται τον εικοστό αιώνα ως η απόλυτη τιτανομαχία στον καλλιτεχνικό χώρο, αν κρίνουμε εμπειρικά από το κοινό που ακολουθεί τις εξελίξεις στις δύο μοφές τέχνης, για να μη μιλήσουμε για τις ακαδημαϊκές, θεωρτητικές τους προσεγγίσεις, που σπάνια συναντώνται. Περισσότερο όμως από την αναζήτηση του κατά πόσο μια ταινία διέπεται από αρχές θεατρικότητας, έχει νόημα να αναζητήσουμε μια ταινία που να είναι και θεατράλ, και να αυτο-αναφέρεται, και να οπτικοποιεί τον προβληματισμό με κινηματογραφικό λεξιλόγιο, και να συνδέει, όπως θα ‘πρεπε, στη ρίζα τους τη θέ-αση με το θέ-ατρο και τη θε-ωρία.

Εμβληματική στην ιστορία του σινεμά, ιδιοφυής στη σύλληψή της και απολαυστική στην πρόσληψη της, η τελευταία ταινία του Charlie Chaplin πριν αυτοεξοριστεί από τη «Γη των Γενναίων» για να γλιτώσει από το ψαλίδι του Μακάρθι, τα «Φώτα της Ράμπας»/ (Limelight) κάταφέρνουν σε φιλμικό χρόνο 137 λεπτών να πετύχει όλα τα παραπάνω. Κατά κάποιον τρόπο, ο Chaplin εδώ μιμείται σιωπηρά το ρόλο που υποδύθηκε στην τελευταία ταινία της βωβής περιόδου του, που δε θα μπορούσε παρά να έxει τον παρεμφερή τίτλο Τα Φώτα της Πόλης/ City Lights.


Η πρώτη και τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Chaplin με τον Buster Keaton
Εκεί ο Αλήτης, αγαπημένη περσόνα με την οποία καθιερώθηκε ο Chaplin ως ηθοποιός σώζει από την αυτοκτονία κάποιο ζάμπλουτο που βρίσκεται σε βαθιά κατάθλιψη. Εδώ, η πρώτη σκηνή μας συστήνει τον ήρωα, ένα μίμο στη Δύση της Καριέρας του, σε μία αντίστοιχη ενέργεια, κάνει το ίδιο με μία νεαρή ηθοποιό που θέλει να δώσει τέλος στη ζωή της. Εκεί ο Αλήτης ερωτεύεται μια τυφλή λουλουδού και την καλεί να δει με τα δικά του μάτια τον κόσμο. Εδώ ο «Μίμος» Chaplin (διπλά μίμος όπως αποδεικνύεται, τόσο μέσα στο ρόλο, όσο και στη σκηνοθετική διαχείρισή του), καλεί την προτεζέ του να μοιραστεί την οπτική του στον κόσμο του θεάματος. Η ματιά της νεαρής Τερέζας ακολουθεί τη δική του ενδοσκοπική πορεία στα χρόνια που πέρασαν- σε αυτή την πορεία ο δημιουργός θα αποτιμήσει κριτικά μια σειρά θεατρικών εκφράσεων, από το σκοτεινό, αυθόρμητο Vaudeville, μέχρι τον πληθωρισμό των μεγάλων μεγεθών μιας Μεγάλης Κρατικής Σκηνής. Εκεί, το βλέμμα του Άλλου, του ερώμενου προσώπου δια της απουσίας του οδηγεί τον πρωταγωνιστή σε υπαρξιακή και συναισθηματική κρίση (αφού δε με κοιτάζεις, πώς μπορώ να υπάρχω;). Εδώ, το βλέμμα του Άλλου συνήθως εκτείνεται πάνω στη σκηνή, όσο τον αφήνει ο ηθοποιός, αλλά είναι το ίδιο βλέμμα που ωθεί το δημιουργό για τον αυτοπροσδιορισμό της τέχνης του και του εαυτού του.



Δε φτάνει λοιπόν που ο Chaplin γίνεται μίμος για να τεντώσει το δάκτυλο στην ιδιότητα του ηθοποιού ως μοντέλου ζωής (μίμος πράξεως σπουδαίας και τελείας), που οφείλει να κονσερβοποιήσει το χρόνο, μιας που αδυνατεί να γεράσει επί σκηνής σε real time και πεθαίνει κάθε φορά που κατεβαίνει από το σανίδι. Φροντίζει κιόλας να αποδείξει τη διάσταση του ηθοποιού του θεάτρου και του ηθοποιού του κινηματογράφου, ακολουθώντας τον ηθοποιό να στοχάζεται τη σταδιακή φθορά του, την αναμέτρησή του με το βιολογικό θάνατο. Περισσότερο από μια μάχη με τις θεατρικές καταβολές ενός ηθοποιού, κάθε κινηματογραφική δημιουργία είναι μια μάχη με το χρόνο. Κι αν ο Godard επέμεινε πως κάθε ταινία μυθοπλασίας είναι ένα ντοκυμαντέρ για την υποκριτική, ο Chaplin θα διόρθωνε σοφά πως κάθε ταινία μυθοπλασίας είναι ένα ντοκυμαντέρ για το θάνατο του.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γκέλυ Μαδεμλή (Γκέλυ Μαδεμλή)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.