• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Straw Dogs (1971)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αδέσποτα Σκυλιά
- Γνωστό και ως:
Sam Peckinpah`s Straw Dogs (1971)

Θρίλερ | 113' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.35 %
Αξιολόγηση: 8.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/108.23/10   (8.23/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το χτύπημα στην πόρτα σήμαινε τη γέννηση ενός ανθρώπου και τον θάνατο εφτά άλλων!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 11 Μαΐου 2007

Εν μέσω του πολέμου του Βιετνάμ, ο μεγάλος Peckinpah ξαποστέλνει έναν Αμερικανό μαθηματικό (Dustin Hoffman) και την ζουμερή γυναίκα του στην γραφική βρετανική επαρχία προς αναζήτηση γαλήνης. Αμ δε… η βία σιγοβράζει, εκδηλώνεται με τον πλέον αμφιλεγόμενο τρόπο και ανταλλάσσεται μέχρι τελικής πτώσης, προσκαλώντας τον θεατή σε μια ένοχη εκτόνωση σπέρματος και αίματος. Και όταν ο τελευταίος αναρωτηθεί τι ήταν αυτό που τον παρέσυρε, ίσως να βρει κάτι παραπάνω από ένα “fascist classic”, όπως είχε αποφανθεί η Πολίν Καέλ. Στην καλύτερη περίπτωση θα έχει κοιτάξει πολύ προσεκτικά την ψυχή του, όπως ήταν η ευχή του ίδιου του Peckinpah - ενός κυνικού μέχρι εσχάτης απελπισίας.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου 2006

Όταν η αρχή μιας δεκαετίας οριοθετείται από μια συγκαλυμμένη ωδή και ταυτόχρονη απροκάλυπτη καταδίκη της βίας, καταλαβαίνεις ότι η δεκαετία αυτή (του ’70), θα είναι κινηματογραφικά αναβράουσα. Το Straw Dogs αποτέλεσε μόνο την αρχή μιας αλυσίδας ταινιών που αντιμετώπισαν τη βία όχι ως μέσο, αλλά ως αυτοσκοπό. Ακολουθήθηκε από το Clockwork Orange, το Prime Cut, το Deliverance, ταινίες που έφερναν τη βία πιο κοντά στον καθημερινό άνθρωπο από ποτέ. Την ανήγαγαν σχεδόν σε αποδεκτή μέθοδο, ενίοτε εγκλώβιζαν τον θεατή στο να συμπαθήσουν τον βίαιο πρωταγωνιστή ή τουλάχιστον να τον δικαιώσουν και να τον δικαιολογήσουν.

Ο David Summer είναι ένας πασιφιστής μαθηματικός που αποσύρεται με τη γυναίκα του στο πατρικό της τελευταίας σε μια ήσυχη πόλη για να αφοσιωθεί στο έργο του. Η πλοκή της ταινίας πυροδοτείται από τις προστριβές του ζευγαριού και από την ένταση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη γυναίκα και στους κατοίκους του χωριού, μερικούς από τους οποίους έχει προσλάβει ο Summer για να επιδιορθώσουν το σπίτι. Η γυναίκα του Summer προκαλεί με τις γυμνόστηθες εμφανίσεις της οδηγώντας στον βιασμό της από τους άντρες που δουλεύουν στο σπίτι. Το νήμα της πλοκής θα καταλήξει στην πολιορκία του σπιτιού του Summer από τους άντρες κατοίκους του χωριού.

Η επιλογή του Dustin Hoffman αποδείχθηκε ιδανική, αλλά πριν την αποδοχή του κοινού είναι πολύ αμφίβολο ότι η φιγούρα του Hoffman θα ανταποκρινόταν στη μορφή του Summer. Για έναν ηθοποιό που ανακαλύπτει τη σεξουαλικότητά του αφενός μέσα από το The Graduate και αφετέρου μέσα από το Tootsie, πώς γίνεται να του εμπιστεύεσαι έναν ρόλο που κλιμακώνεται για να φτάσει σ’ αυτόν ενός πρωτόγονου που τον κινούν σαν μαριονέτα μόνο τα σεξουαλικά ένστικτα; Η σκηνή της πολιορκίας είναι αποκαλυπτική: ο Hoffman αντιστέκεται μόνος του σε μια αγέλη χούλιγκαν προσπαθώντας να υπερασπιστεί φαινομενικά το σπίτι του και τη γυναίκα του. Η βία που εξαπολύεται εναντίον του, άσκοπη και ατελέσφορη, αναδεικνύει βεβιασμένα αλλά μεθοδικά τον αταβιστικό χαρακτήρα του ανθρώπου, τον ξεγυμνώνει, τον αποσαρκώνει μέχρι να φτάσει στον πιο σκληρό πυρήνα του που ταυτίζεται με τον ζωικό. Σε δεύτερο επίπεδο ο Summer φαίνεται να υπερασπίζεται την τιμή του σπιτιού και της γυναίκας του, φαίνεται να διεκδικεί τη θέση του ανάμεσα στους ομοειδείς του. Καθώς ο βιασμός της γυναίκας του ποτέ δεν του γνωστοποιείται, η επίθεση που υπόκειται εμφανίζεται ως ο μοναδικός λόγος για αντεπίθεση.

Σε τελική ανάλυση η ταινία αποτελεί μια σπουδή όχι τόσο πάνω στη βία, αλλά πάνω στα επίπεδα του εαυτού μας. Η βία αποτελεί ένα από αυτά και ο Peckinpah καταδεικνύει την ευκολία ανάδυσής της, την απροσφορότητά της και εν τέλει τον φαύλο κύκλο της. Κι όλα αυτά δοσμένα μέσα από την ευγενική φυσιογνωμία (πώς αλλιώς άλλωστε θα μπορούσε να τονιστεί η αντίθεση;) του αφοπλιστικά νωχελικού Hoffman. Και βέβαια, όταν εν έτει 1971 η Αμερική είναι ακόμη νανουρισμένη από τα ρομάντζα των προηγούμενων δεκαετιών και η βία εξαντλείται στα γουέστερν (που κανέναν δεν αγγίζουν) ή στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας (ομοίως), η διεισδυτική μορφή βίας που δημοσιεύει ο Peckinpah είναι ενοχλητική, η δε αντιμετώπιση της γυναίκας ως «μήλον της έριδος» χαρακτηρίζεται από τους κριτικούς ακόμη και ως φασιστική. Έτσι η ταινία έγραψε ιστορία.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Στυλιανού


 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Τετ 10 Φεβ 2010 - 17:36
Πραγματικα τα "Αδεσποτα σκυλια" (μαζι με το "Φερτε μου το κεφαλι του Αλφρεντο Γκαρσια")ειναι μια απο τις πιο πολυσυζητημενες ταινιες του Σαμ Πεκινπα. Ενω αρχικα ξεκιναει ως μια κοινωνικη ταινια με ερωτικες ζηλιες και παθη, αργοτερα τη σκυταλη παιρνει η βια και ο τρομος. Άριστη σκηνοθεσια και ερμηνειες, ενω η πλοκη κορυφωνεται καθως προχωραει η ωρα!
Βαθμολογια: 9/10
Χρήστος Καλκάνης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.