• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Manderlay (2005)


Σινεφίλ | 139'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 10 Νοε 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/01/2006
Διανομή: PlayTime
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 8.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/10   (8.03/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Απελευθέρωση. Είτε τους αρέσει, είτε όχι.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2005

Η Γκρέις επιστρέφει στο μπρεχτικής έμπνευσης σκηνικό του Lars von Trier, αυτήν την φορά με την ηδυπαθή χάρη της Bryce Dallas Howard. Ο… παρανοϊκός Δανός εμπνέεται από ένα πραγματικό περιστατικό που έλαβε χώρα στα Μπαρμπάντος γύρω στα 1838: μια ομάδα μαύρων σκλάβων, απελευθερωμένων βάσει του νόμου, ζήτησαν από τον πρώην αφέντη τους να τους δεχτεί πίσω. Όταν συνάντησαν την άρνησή του, σκότωσαν αυτόν και την οικογένειά του, γυρνώντας στη συνέχεια πίσω στις παλιές τους δουλειές! Ανάλογες και οι περιπέτειες του περιπλανώμενου πλουσιοκόριτσου, το οποίο αφήνει πίσω του τα αποκαϊδια της Dogville για να βρεθεί στην ομώνυμη φυτεία του τίτλου, όπου το καθεστώς της σκλαβιάς ζει και βασιλεύει.

Για άλλη μια φορά διαρθρωμένο σε κεφάλαια και με το ανεκτίμητο φλέγμα του α λα «Μπάρι Λίντον» παντογνώστη αφηγητή, το δεύτερο μέρος της περίφημης αμερικάνικης τριλογίας είναι σαφέστατα πιο πυκνό σε γραφή, αλλά χωρίς το απαραίτητο στοιχείο της έκπληξης ενός φορμαλιστικού παιχνιδιού. Ο Τρίερ δεν περιορίζεται στην προβληματική των φυλετικών διακρίσεων, αλλά φτάνει να στοχαστεί με προβοκατόρικο τρόπο πάνω στην ευθύνη μιας ομάδας υπόδουλων (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και του καθενός από αυτούς. Σε αυτό το σημείο το καράβι αρχίζει να μπάζει νερά, χωρίς πάντως να βουλιάζει. Μήπως η αφοριστική του αλληγορία παραείναι γενικόλογη για να λειτουργήσει πολυεπίπεδα; Σε κάθε περίπτωση, αυτός ο πρώην «δογματικός» κινεί τα πιόνια της μυθοπλασίας του ως σαρδόνιος master of puppets, μέχρι να οδηγηθεί σε μια λύτρωση σαφώς πιο υπόκωφη αλλά το ίδιο ευφυή με του «Dogville». Απομένει το ταξίδι στην «Washington» του ’40, για το οποίο ο Τρίερ δήλωσε ότι «δεν είναι ώριμος ακόμα».

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς




Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2006

MANDERLAY


25 λέξεις – Αναζητώντας το καταφύγιο που θα την στεγάσει προσωρινά, η Γκρέις εκδιωγμένη από το αφιλόξενο πλέον Ντόγκβιλ, θα βρεθεί στο απομονωμένο Μάντερλει του Αμερικάνικου Νότου, που κοινωνικά βρίσκεται στο μεταίχμιο της αποκατάστασης της ελευθερίας των σκλαβωμένων μαύρων εργατών της τοπικής φυτείας.

Στο Ράφι – Δεύτερη ματιά – έστω και εκ μεγάλης αποστάσεως - για τον Σκανδιναβό Lars von Trier, πάνω στο κοινωνικό γίγνεσθαι της Αμερικής, της χώρας της ελευθερίας, έχοντας πάντοτε σαν γνώμονα το γνωστό του ύφος, που ομολογουμένως με το Dogville, ξένισε όλους αυτούς που δεν είναι συνηθισμένοι στις ιδιοτροπίες του. Ακολουθώντας και πάλι την γνωστή μινιμαλιστική του τακτική, ο Trier παρακολουθεί την διαδρομή της εμφανώς μπερδεμένης ψυχικά Γκρέις προς τον Νότο και την Αλαμπάμα, που κατευθύνεται μαζί με τον ακραίων αντιλήψεων πατέρα της. Αντικρύζοντας από μακριά την πέτρα με το σκαλισμένο όνομα της μικρής σκονισμένης κωμόπολης και την βαριά καγκελόπορτα που καθορίζει τα όρια της, τίποτα στο μυαλό της νεαρής κοπέλας δεν θα ήταν ικανό να της πει τι κρύβεται καλά κρυμμένο από πίσω της.

Μια ορφανή από ιδιοκτήτη φυτεία, περιφερόμενοι έγχρωμοι εργάτες που έχουν χάσει τον καθημερινό σκοπό της μίζερης ζωής τους, ψυχές τυλιγμένες στην ανακατωσούρα που έχει επιφέρει το άσχημο μαντάτο για την σκληρή μεν αλλά απαραίτητη δουλειά τους και στο φόντο η Γκρέις που επιζητά και πάλι να δράσει ευεργετικά υπέρ τους, δείχνοντας τους τον σωστό δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν. Να ενώσουν όλοι μαζί τις όποιες δυνάμεις τους προκειμένου να αορθοποδήσουν σε ένα σύστημα που πλέον τους βλέπει σαν ελεύθερους και όχι σαν δούλους. Το ζήτημα είναι το αν και κατά πόσο εκείνοι επιθυμούν κάτι τέτοιο, αφού οι μέθοδοι που η άμαθη στην διοίκηση και οργάνωση την ενδεικτικής αυτής κοινωνίας κοπέλα με το μελαγχολικό βλέμα, δεν είναι και οι πιο ενδεδειγμένοι, οι πιο φιλελεύθεροι. Δεν τους δίνει δυνατότητες να αποφασίσουν, τους πιέζει να δουν μπροστά. Για το δικό τους καλό αλλά με πίεση.

Η ιστορία που περιβάλλει το σενάριο είναι πραγματική και συνέβη κάπου στα νησιά Μπαρμπάντος στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν μια ομάδα απελευθερωμένων από τα δεσμά της σκλαβιάς δούλων, ζήτησε και πάλι να εργαστεί κάτω από την σκεπή του τέως εργοδότη της, εκείνος αρνήθηκε και η όλη αντιπαράθεση οδήγησε σε μακελειό. Τελικό αποτέλεσμα των όσων συνέβησαν στην αινιγματική γωνιά της Καραϊβικής – όπως φωτογραφίζεται άλλωστε και στο φιλμ του Trier - ήταν οι πρώην σκλάβοι να επανέλθουν στην πραγματικότητα που βρίσκονταν και πριν από την απελευθέρωση τους. Φαύλος κύκλος, απαξίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άρνηση στην προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο.

Αυτή την φορά ο Trier ως βασικότερο εργαλείο του, για τον ρόλο της άπειρης Γκρέις, δεν έχει την θεόρατη λάμψη της Nicole Kidman, που την υποδύθηκε στο Dogville, θα έλεγα πάντως προς δικού του καλού αφού με την παρουσία της σαφώς χαμηλότερων τόνων Bryce Dallas Howard, το αποτέλεσμα συμβαδίζει με την μειοδοτική μέθοδο που ακολουθεί ο Δανός. Θα έλεγε κανείς πως είναι συνειδητή η επιλογή του στο πρόσωπο της κοκκινομάλλας που γνωρίσαμε στο Village του Shyamalan, προκειμένου να δείξει ένα διαφορετικό ύφος στο Manderlay. Από τους κατηγοριοποιημένους σε βαθμίδες μαύρους που συγκροτούν την βασανισμένη κοινωνία της περιοχής, ξεχωρίζουν οι παρουσίες του Danny Glover, σε έναν που δύσκολα μπορεί να κατανοήσει κανείς το πότε θα σπάσει τις λεπτές ισορροπίες που τον κρατούν στην θέση του αναγνωρισμένου από όλους γέροντα αλλά και Isaach De Bankole, που υποδύεται τον πιο προβληματικό – και λόγω των ακραία αντίξοων συνθηκών που αντιμετωπίζει η οικογένεια του – εργάτη. Η Lauren Bacall και ο πάντα πειστικός στον ρόλο του πατέρα Willem Dafoe αποτελούν τις διασημότερες από τις υπόλοιπες παρουσίες ενός πολύ αξιόλογου καστ.

Disc – Μια μικρή έκπληξη με περίμενε όταν αντίκρισα το εξώφυλλο του DVD που προσφέρει η Audiovisual στο οποίο σε μαύρο – εντελώς διαφορετικά από ότι στο Dogville όπου το αντίστοιχο μοτίβο ήταν ολόλευκο, ενώ το όνομα της Kidman κυριαρχούσε – φιγουράρει η μορφή της χαμογελαστής Γκρέις, φορώντας χαριτωμένα το μαντήλι του εργάτη στις φυτείες. Δεν περίμενα πως σε μια τέτοια παραγωγή, που άπαντες αρκούνται στο λιγότερο – τα ελάχιστα σκηνικά είναι μόνο η αρχή – θα συναντούσε καταχωρημένη την ηχητική μπάντα DTS 5.1, που ομολογώ με εξέπληξε. Όχι βεβαίως πως πρόκειτια για καμία φασαριόζικη ταινία που θα απογειώσει τις οικιακές σας εγκαταστάσεις, αλλά αν κανείς θα ήθιελε να χρησιμοποιήσει μια ταινία για δοκιμασία του κεντρικού καναλιού των διαλόγων, ετούτη θα ήταν η ενδεικνυόμενη. Στο οπτικό κομμάτι τα προβλήματα είναι πολλά και γι αυτό σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται το transfer. Ο Trier μπορεί να χρησιμοποιεί ψηφιακές κάμερες για την λήψη του, αλλά ουδέποτε δεν ξέχασε πως ένα από τα βασικά στοιχεία του Δόγματος του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος, ήταν ο έντονος κόκκος στο καρέ του. Ένα ζήτημα που είχα εντοπίσει από την κινηματογραφική αναπαραγωγή του φιλμ και που ήμουν απόλυτα βέβαιαος πως δεν αποκαθιστόνταν στο βίντεο.

Στον τομέα των πρόσθετων υλικών, υπάρχουν ουκ ολίγα κλιπς που αφορούν στην παραγωγική διαδικασία, όπου βεβαίως δεσπόζει σαν πατρική φιγούρα η μορφή του εκκεντρικού δημιουργού. Εκτός από την συνέντευξη που παραχωρεί ο Trier, υπάρχουν ακόμη ολιγόλεπτες κουβέντες με τους βασικούς πρωταγωνιστές, βραβεία και υποψηφιότητες που απέσπασε το φιλμ στα διεθνή φεστιβάλ, φιλμογραφίες και βιογραφικές αναφορές στους Trier, Dafoe, Dallas Howard, Glover και Bacall και φυσικά το τρέιλερ, συνοδευόμενο από ακόμη έξι προωθητικά κλιπάκια της ίδιας διανομής. Αξιόλογη προσπάθεια!

Μμμμ… - Εναλλακτική η πρόταση αυτής της εβδομάδας, που σαφώς παίζει εκτός έδρας σε ότι αφορά την ευρύτερη έννοια του οικιακού σινεμά – κάποια στιγμή θα επιχειρήσουμε στο cine.gr μια προσέγγιση στο τι θεωρεί το κοινό ιδανικό για να δει στο σαλόνι του – που όμως προσφέρει άφοβα προβληματισμό σε απεριόριστες δόσεις. Ίσως να απευθύνεται περισσότερο όμως σε αυτούς που χρειάζονται αυτό το ζόρισμα του εγκεφάλου τους – εννοώ τους ίδιους τους Αμερικάνους – αφού τα περισσότερα στοιχεία στα οποία αναφέρεται η ταινία για το ελληνικό κοινό θεωρούνται δεδομένα!

ΕΙΚΟΝΑ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
MANDERLAY6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Legacy - Ορέστης Καζασίδης - Unverified - Πεμ 10 Νοε 2005 - 12:14
Το νεο κινηματογραφικο «παιδι» του Λ.Φ.Τριερ θα γοητευσει σιγουρα τους οπαδους του. Το Manderlay , ταυτοσημο στη δομη (κεφαλαια) και στα σκηνικα (ουσιαστικα ανυπαρκτα) με το Dogville, πραγματευεται το ρατσισμο και τη σκλαβια στις ΗΠΑ του ’30 με προφανεις αντιστοιχιες στο σημερα. Ο τροπος που ο Τριερ προσεγγιζει το ρατσισμο ειναι καθηλωτικος και διαφερει κατα πολυ απο ο,τι εχουμε δει τα τελευταια χρονια στο σινεμα. Οι μαυροι δεν ειναι αμοιροι ευθυνων για την αντιμετωπιση τους απο τους λευκους οι οποιοι βεβαια δεν αργουν να μετατρεψουν τη συμπαθεια τους -καθοδηγουμενη απο την λυπηση- σε εκρηξη οργης.
Η νεαρη Μ.Ντ.Χαουαρντ ειναι εντυπωσιακη, σε κανενα σημειο ομως δε φτανει τη Ν.Κιντμαν - η συγκριση ειναι αναποφευκτη, ουσιαστικα την επιβαλλει ο σκηνοθετης που διατηρει στη Γκρεις ολα τα χαρακτηριστικα που γνωρισαμε στο Dogville, ως και την εμφανιση και τις στιλιστικες επιλογες. Το υπολοιπο καστ παραμενει σε χαμηλους τονους αν και ο Ν.Γκλοβερ δε φτανει στα αναμενομενα επιπεδα ως ο γηραιοτερος-σοφοτερος των σκλαβων.
Το σεναριο ειναι μεστο και χωρις ψεγαδι. Αριστοτεχνικη δουλεια!! Γεματο με πλειστα νοηματα και αναγνωσεις για ο,τι χαρακτηριζει το ανθρωπινο ειδος. Σιγουρα θα προβληματισει τους σκεπτομενους θεατες. Η σκηνοθεσια εκτος του μινιμαλιστικου της χαρακτηρα (αφαντη πορτα ανοιγει, παιδια παρακολουθουν αορατο ρυακι) ξεχωριζει επειδη ειναι πιο «σπιντατη», αεικινητη θυμιζοντας ταινια δρασης και τονιζει και παλι τα προσωπα των ηρωων.
Άριστα 9/10 (γιατι το Dogville ειχε 10/10). Πιστευω ομως πως οποιος δεν ενιωσε το μαθημα το Dogville δε θα αντεξει το διδακτισμο -γιατι περι αυτου προκειται- του Manderlay.
Κι ηρθε η ωρα για τον αντιλογο. Αμφιβαλλω αν ο κ.Τριερ θα διαβασει αυτο το αρθρο η θα ενδιαφερθει για τις ενστασεις μου. Άλλωστε εχει χαραξει το δρομο του ανεπηρεαστος απο τις κριτικες (που βεβαια υπηρξαν κατα κυριο λογο θετικες)- και του αξιζουν συγχαρητηρια γι’αυτο. Η ενσταση μου εντοπιζεται στον τιτλο της τριλογιας (Dogville- Manderlay-Washington) "America-Land Of Freedom" ο οποιος –δυστυχως- δικαιωνεται στο Manderlay. Ο Τριερ εκτοξευει σφοδρες κατηγοριες στην Αμερικη (του Μπους και των δικων του, οπως θα διαβασουμε στις κριτικες των πιο ειδικων). Στρατευτηκε στο Manderlay. Η ταινια κλεινει οπως θα τελειωνε μια εβδομαδιαια σατιρικη εκπομπη στην τηλεοραση (ειχα στο μυαλο μου το ΑΜΑΝ). Γιατι ομως δικαιολογει τη δημιουργια ενος τετοιου αριστουργηματος απο το μισος. Αν θελει ο κ.Τριερ να κανει πολιτικη να μας το κανει ξεκαθαρο ωστε να αναγνωσουμε και το Dogville-οπου δε παρατηρησα ιχνος αντιαμερικανισμου- ως ταινια καταγγελιας. Και τονιζω πως οι οποιες προεκτασεις κατα της Αμερικης απο το Dogville ηταν εμμεσες εν τουτοις ξεκαθαρες. Στο Manderlay ο Τριερ επιλεγει να κανει αμεσες αναφορες και αυτο ξενιζει και απωθει. Κατηγορουνται οι Αμερικανοι ως αφενταδες του κοσμου και φορεις ολων των δυστυχιων –ακομα και οσων δεν πηγαζουν απο αυτους. Έτσι ο Τριερ πετυχαινει το ρατσισμο που θελει αναμφιβολα να στηλιτευσει. Κι αν δε φταινε ολοι οι Αμερικανοι τοτε οι κυβερνησεις και οι εταιρειες. Μα κι αυτο θυμιζει ο,τι κατηγορει στην ταινια του, δηλαδη την επιρρηψη ευθυνων σε καποιους «ισχυρους» (των οποιων η οποια δυναμη πηγαζει απο εμας) ωστε να απαλλαγουμε απο το βαρυ φορτιο των υποχρεωσεων και ενοχων και να εχουμε καποιον να «σιχτιριζουμε».
Δεν ειδα την ταινια ως αντιαμερικανος. Και θα προσπαθησω να ξεπερασω το φιναλε των τιτλων τελους με καποιο γελιο. Θα ξαναδω την ταινια ως ανθρωπος και θα κρατησω τα δυνατα συναισθηματα και τα πολλα ερωτηματα που γεννα για την πραγματικη φυση του ανθρωπου.
Ειναι τοσο μεγαλη κι αυτη η ταινια του Τριερ που θεωρω αδικο να χαρακτηριστει απλως ως αντιαμερικανικη, οπως ενδεχομενως επιδιωκει ο ιδιος (ο οποιος οπως διαβασα δεν εχει επισκεφθει ποτε την Αμερικη, γνωριζοντας την μεσα απο κειμενα κι ομως μιλαει λες και μεγαλωσε εκει). Η συνεχεια της πραγματειας για την ανθρωπινη ψυχη και τις αξιες…ειναι σε πολυ υψηλα στανταρ

Ορέστης Καζασίδης
 
Legacy - katerina. M. - Unverified - Πεμ 19 Ιαν 2006 - 10:42
Καλυτερο απο το Dogvil σε ολα τα επιπεδα.
Βοηθησε και το γεγονος πως ο θεατης με το δευτερο μερος της τριλογιας του Τριερ ξερει πλεον τι να αναμενει., Αν δεν εχεις διαθεση να προβληματιστεις και να παρακολουθησεις την ταινια κρατωντας σημειωσεις πανω στα απανωτα ερωτηματα που θιγονται σχετικα με την ανθρωπινη φυση, αλλα και τη δομη της κοινωνιας, τοτε δεν υπαρχει λογος να δεις αυτη την ταινια. Απευθυνεται αποκλειστικα και μονο σε σκεπτομενους θεατες, αφου ειναι γεματη πλειστα νοηματα.
… και ενω λοιπον μεχρι τα μισα του ογδοου κεφαλαιου το θεατρικο του Τριερ προκαλει ριγη θαυμασμου ως προς το μεγαλειο της συλληψης της ιδεας και της πλοκης, το τελος αφηνει μια πικρη γευση, αφου δεν επιτρεπει στον θεατη να προσδωσει σε αυτο το πολυπλευρο εργο την δικη του ερμηνεια, αλλα του επιβαλλει , με τροπο δικτατορικο και συναμα ρατσιστικο, να μπει μεσα στην ψυχοσυνθεση του ιδιου του σεναριογραφου και να συμφωνησει με τα δικα του αντιαμερικανικα αισθηματα, λες και ολη αυτη η πραγματεια πανω στην ανθρωπινη φυση δημιουργηθηκε μονο και μονο για να καταδικασει μια χωρα και εναν λαο., πραγμα εξωφρενικα «πεζο» και παιδαριωδες.
…Μεχρι εκεινη την στιγμη ο «ελευθερος» θεατης ηταν σε θεση να αναγνωρισει στα προσωπα των πρωταγωνιστων την δικη του φυλη, τους δικους του εχθρους η και φιλους,. Ήταν μια σκληρη πραγματεια για την ανθρωπινη ψυχη, ανεξαρτητα απο την οποιαδηποτε φυλετικη και χωρικη προελευση, συνοδευομενη απο εναν δυναμικο προβληματισμο ως προς τα ορια της Δημοκρατιας και τον ρολο της παιδειας στην εξομαλυνση των διαφορων.. (Το σημειο οπου επεκτεινεται η ψηφοφορια σε ζητηματα αδιαπραγματευτα οπως σε τι ωρα να ρυθμιστει το ρολοι, η τι ωρα επιτρεπεται καποιος να γελαει ωστε να μην ενοχλει την πλειοψηφια, αποτελουν καποιες απο τις πιο ουσιαστικες στιγμες της πραγματειας).
What does it mean to be alive?
-Breathing.
Αριστουργημα τεχνης.


katerina. M.
 
Legacy - Spiritualized - Unverified - Τετ 25 Ιαν 2006 - 19:28
Me terastia diafora h kalyterh tainia pou eida fetos. Gia mena einai toylaxiston isaxia me to dogville.
Spiritualized
 
Legacy - darkchild - Unverified - Πεμ 02 Μαρ 2006 - 19:29
Manderlay: καλο και περναει πολλα μηνυματα κοινωνικου και πολιτικου περιεχομενου καθως και φυλετικου περιεχομενου.πρωτοτυπο σαν το Dogville βεβαια δεν ειναι,παρ`αυτα ειναι καλο.
Manderlay: 7 / 10
darkchild
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.