• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Manderlay (2005)


Σινεφίλ | 139'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 10 Νοε 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/01/2006
Διανομή: PlayTime
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.12 %
Αξιολόγηση: 8.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/108.03/10   (8.03/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Απελευθέρωση. Είτε τους αρέσει, είτε όχι.

 

 
Legacy - Ορέστης Καζασίδης - Unverified - Πεμ 10 Νοε 2005 - 12:14
Το νεο κινηματογραφικο «παιδι» του Λ.Φ.Τριερ θα γοητευσει σιγουρα τους οπαδους του. Το Manderlay , ταυτοσημο στη δομη (κεφαλαια) και στα σκηνικα (ουσιαστικα ανυπαρκτα) με το Dogville, πραγματευεται το ρατσισμο και τη σκλαβια στις ΗΠΑ του ’30 με προφανεις αντιστοιχιες στο σημερα. Ο τροπος που ο Τριερ προσεγγιζει το ρατσισμο ειναι καθηλωτικος και διαφερει κατα πολυ απο ο,τι εχουμε δει τα τελευταια χρονια στο σινεμα. Οι μαυροι δεν ειναι αμοιροι ευθυνων για την αντιμετωπιση τους απο τους λευκους οι οποιοι βεβαια δεν αργουν να μετατρεψουν τη συμπαθεια τους -καθοδηγουμενη απο την λυπηση- σε εκρηξη οργης.
Η νεαρη Μ.Ντ.Χαουαρντ ειναι εντυπωσιακη, σε κανενα σημειο ομως δε φτανει τη Ν.Κιντμαν - η συγκριση ειναι αναποφευκτη, ουσιαστικα την επιβαλλει ο σκηνοθετης που διατηρει στη Γκρεις ολα τα χαρακτηριστικα που γνωρισαμε στο Dogville, ως και την εμφανιση και τις στιλιστικες επιλογες. Το υπολοιπο καστ παραμενει σε χαμηλους τονους αν και ο Ν.Γκλοβερ δε φτανει στα αναμενομενα επιπεδα ως ο γηραιοτερος-σοφοτερος των σκλαβων.
Το σεναριο ειναι μεστο και χωρις ψεγαδι. Αριστοτεχνικη δουλεια!! Γεματο με πλειστα νοηματα και αναγνωσεις για ο,τι χαρακτηριζει το ανθρωπινο ειδος. Σιγουρα θα προβληματισει τους σκεπτομενους θεατες. Η σκηνοθεσια εκτος του μινιμαλιστικου της χαρακτηρα (αφαντη πορτα ανοιγει, παιδια παρακολουθουν αορατο ρυακι) ξεχωριζει επειδη ειναι πιο «σπιντατη», αεικινητη θυμιζοντας ταινια δρασης και τονιζει και παλι τα προσωπα των ηρωων.
Άριστα 9/10 (γιατι το Dogville ειχε 10/10). Πιστευω ομως πως οποιος δεν ενιωσε το μαθημα το Dogville δε θα αντεξει το διδακτισμο -γιατι περι αυτου προκειται- του Manderlay.
Κι ηρθε η ωρα για τον αντιλογο. Αμφιβαλλω αν ο κ.Τριερ θα διαβασει αυτο το αρθρο η θα ενδιαφερθει για τις ενστασεις μου. Άλλωστε εχει χαραξει το δρομο του ανεπηρεαστος απο τις κριτικες (που βεβαια υπηρξαν κατα κυριο λογο θετικες)- και του αξιζουν συγχαρητηρια γι’αυτο. Η ενσταση μου εντοπιζεται στον τιτλο της τριλογιας (Dogville- Manderlay-Washington) "America-Land Of Freedom" ο οποιος –δυστυχως- δικαιωνεται στο Manderlay. Ο Τριερ εκτοξευει σφοδρες κατηγοριες στην Αμερικη (του Μπους και των δικων του, οπως θα διαβασουμε στις κριτικες των πιο ειδικων). Στρατευτηκε στο Manderlay. Η ταινια κλεινει οπως θα τελειωνε μια εβδομαδιαια σατιρικη εκπομπη στην τηλεοραση (ειχα στο μυαλο μου το ΑΜΑΝ). Γιατι ομως δικαιολογει τη δημιουργια ενος τετοιου αριστουργηματος απο το μισος. Αν θελει ο κ.Τριερ να κανει πολιτικη να μας το κανει ξεκαθαρο ωστε να αναγνωσουμε και το Dogville-οπου δε παρατηρησα ιχνος αντιαμερικανισμου- ως ταινια καταγγελιας. Και τονιζω πως οι οποιες προεκτασεις κατα της Αμερικης απο το Dogville ηταν εμμεσες εν τουτοις ξεκαθαρες. Στο Manderlay ο Τριερ επιλεγει να κανει αμεσες αναφορες και αυτο ξενιζει και απωθει. Κατηγορουνται οι Αμερικανοι ως αφενταδες του κοσμου και φορεις ολων των δυστυχιων –ακομα και οσων δεν πηγαζουν απο αυτους. Έτσι ο Τριερ πετυχαινει το ρατσισμο που θελει αναμφιβολα να στηλιτευσει. Κι αν δε φταινε ολοι οι Αμερικανοι τοτε οι κυβερνησεις και οι εταιρειες. Μα κι αυτο θυμιζει ο,τι κατηγορει στην ταινια του, δηλαδη την επιρρηψη ευθυνων σε καποιους «ισχυρους» (των οποιων η οποια δυναμη πηγαζει απο εμας) ωστε να απαλλαγουμε απο το βαρυ φορτιο των υποχρεωσεων και ενοχων και να εχουμε καποιον να «σιχτιριζουμε».
Δεν ειδα την ταινια ως αντιαμερικανος. Και θα προσπαθησω να ξεπερασω το φιναλε των τιτλων τελους με καποιο γελιο. Θα ξαναδω την ταινια ως ανθρωπος και θα κρατησω τα δυνατα συναισθηματα και τα πολλα ερωτηματα που γεννα για την πραγματικη φυση του ανθρωπου.
Ειναι τοσο μεγαλη κι αυτη η ταινια του Τριερ που θεωρω αδικο να χαρακτηριστει απλως ως αντιαμερικανικη, οπως ενδεχομενως επιδιωκει ο ιδιος (ο οποιος οπως διαβασα δεν εχει επισκεφθει ποτε την Αμερικη, γνωριζοντας την μεσα απο κειμενα κι ομως μιλαει λες και μεγαλωσε εκει). Η συνεχεια της πραγματειας για την ανθρωπινη ψυχη και τις αξιες…ειναι σε πολυ υψηλα στανταρ

Ορέστης Καζασίδης
 
Legacy - katerina. M. - Unverified - Πεμ 19 Ιαν 2006 - 10:42
Καλυτερο απο το Dogvil σε ολα τα επιπεδα.
Βοηθησε και το γεγονος πως ο θεατης με το δευτερο μερος της τριλογιας του Τριερ ξερει πλεον τι να αναμενει., Αν δεν εχεις διαθεση να προβληματιστεις και να παρακολουθησεις την ταινια κρατωντας σημειωσεις πανω στα απανωτα ερωτηματα που θιγονται σχετικα με την ανθρωπινη φυση, αλλα και τη δομη της κοινωνιας, τοτε δεν υπαρχει λογος να δεις αυτη την ταινια. Απευθυνεται αποκλειστικα και μονο σε σκεπτομενους θεατες, αφου ειναι γεματη πλειστα νοηματα.
… και ενω λοιπον μεχρι τα μισα του ογδοου κεφαλαιου το θεατρικο του Τριερ προκαλει ριγη θαυμασμου ως προς το μεγαλειο της συλληψης της ιδεας και της πλοκης, το τελος αφηνει μια πικρη γευση, αφου δεν επιτρεπει στον θεατη να προσδωσει σε αυτο το πολυπλευρο εργο την δικη του ερμηνεια, αλλα του επιβαλλει , με τροπο δικτατορικο και συναμα ρατσιστικο, να μπει μεσα στην ψυχοσυνθεση του ιδιου του σεναριογραφου και να συμφωνησει με τα δικα του αντιαμερικανικα αισθηματα, λες και ολη αυτη η πραγματεια πανω στην ανθρωπινη φυση δημιουργηθηκε μονο και μονο για να καταδικασει μια χωρα και εναν λαο., πραγμα εξωφρενικα «πεζο» και παιδαριωδες.
…Μεχρι εκεινη την στιγμη ο «ελευθερος» θεατης ηταν σε θεση να αναγνωρισει στα προσωπα των πρωταγωνιστων την δικη του φυλη, τους δικους του εχθρους η και φιλους,. Ήταν μια σκληρη πραγματεια για την ανθρωπινη ψυχη, ανεξαρτητα απο την οποιαδηποτε φυλετικη και χωρικη προελευση, συνοδευομενη απο εναν δυναμικο προβληματισμο ως προς τα ορια της Δημοκρατιας και τον ρολο της παιδειας στην εξομαλυνση των διαφορων.. (Το σημειο οπου επεκτεινεται η ψηφοφορια σε ζητηματα αδιαπραγματευτα οπως σε τι ωρα να ρυθμιστει το ρολοι, η τι ωρα επιτρεπεται καποιος να γελαει ωστε να μην ενοχλει την πλειοψηφια, αποτελουν καποιες απο τις πιο ουσιαστικες στιγμες της πραγματειας).
What does it mean to be alive?
-Breathing.
Αριστουργημα τεχνης.


katerina. M.
 
Legacy - Spiritualized - Unverified - Τετ 25 Ιαν 2006 - 19:28
Me terastia diafora h kalyterh tainia pou eida fetos. Gia mena einai toylaxiston isaxia me to dogville.
Spiritualized
 
Legacy - darkchild - Unverified - Πεμ 02 Μαρ 2006 - 19:29
Manderlay: καλο και περναει πολλα μηνυματα κοινωνικου και πολιτικου περιεχομενου καθως και φυλετικου περιεχομενου.πρωτοτυπο σαν το Dogville βεβαια δεν ειναι,παρ`αυτα ειναι καλο.
Manderlay: 7 / 10
darkchild
 
Legacy - Mετέωρος - Unverified - Τρί 30 Ιαν 2007 - 18:48
O Trier συνεχιζει την εξερευνηση-καταγγελια του εναντια στον εχθρο στην απεναντι πλευρα του Ατλαντικου. Η ταινια αν και δεν φτανει σε καμια περιπτωση το αψογο σε ολες τις αποψεις «Dogville» εντουτοις προσφερει αφθονο υλικο για σκεψη και προβληματισμο.

Ο σκηνοθετης τοποθετει απεναντι απο τον θεατη το ερωτημα «αποτελει αραγε η ελευθερια την καλυτερη λυση για ολους;». Ίσως τελικα οι αξιες που ολοι παραδεχονται ως αδιαπραγματευτες να πρεπει να επανεκτιμηθουν οχι οσον αφορα την ουσια αλλα την εφαρμογη τους. Ίσως η πολυπλοκοτητα της ανθρωπινης επιθυμιας να επιλεγει διαφορετικους δρομους ευτυχιας απο τους συνηθισμενους. Ίσως καποιες φορες η σκλαβια να αποτελει τη μεγαλυτερη επιθυμια.

Το μειονεκτημα της ταινια ειναι οτι περιοριζει την ακτινα δρασης του σε μια χωρα, σε ενα μοναχα κομματι αυτου του ποικιλοπρωσοπου πλανητη. Άσχημο αυτο. Και αυτο γιατι οι αξιες και οι ιδεες που διαπραγματευεται καλυπτουν ολοκληρο το φασμα της ανθρωπινης ψυχοσυνθεσης ανεξαρτητα απο τον τοπο η τον τροπο που κανεις γεννηθηκε και μεγαλωσε. Η «εσωτερικη δουλεια» οπως και η παραδοσιακη σκλαβια ανεκαθεν ειχαν τις ριζες τους στο φοβο, στην ανασφαλεια, στην υποταγη. Τα στοιχεια αυτα ειχαν και εχουν τη βαση τους στην αδυναμια του ατομου να κατανοησει την δυναμη και να την προσανατολισει προς το δρομο των επιθυμιων του αρκουμενος στην ασφαλεια που πολλες φορες του παρεχει η διαιωνιση μιας καταστασης αιχμαλωσιας. Ο εχθρος λοιπον ισως βρισκεται εντος των τειχων, μεσα σε καθε ατομο που δεν αποφασιζει να αλλαξει τη μοιρα του φοβουμενο οτι θα αναγκαστει να αναλαβει πρωτοβουλιες για τις οποιες θα πρεπει να αναλαβει εξολοκληρου την ευθυνη. Σαν καποιους φυλακισμενους που προτιμουν την ασφαλεια και τη σιγουρια της φυλακης απο μια ελευθερια που δεν ξερουν να την διαχειριστουν, εξω σε ενα δυσκολο κι ανελεητο κοσμο.

Όσο οι ανθρωποι δεν νικησουν τους δυναστες εντος τους, οι αλυσιδες και οι φυλακες θα αποτελουν το μικροτερο τους προβλημα για την επιτευξη της ελευθεριας. Εντος η εκτος οποιασδηποτε Αμερικης. Όπως ειπε ο μεγαλυτερος επαναστατης ολων των εποχων Che Guevara «Τους βλεπουμε πελωριους γιατι ειμαστε γονατισμενοι. Ας εγερθουμε»

Μετεωρος


Mετέωρος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.