• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22160
  • Αριθμός συν/τών: 758812
  • Πρόγραμμα 282 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Broken Flowers (2005)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τσακισμένα Λουλούδια

Δραμεντί | 106' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 29 Σεπ 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/3/2006
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 7.62/107.62/107.62/107.62/107.62/107.62/107.62/107.62/10   (7.62/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Καμιά φορά η ζωή φέρνει κάποιες περίεργες εκπλήξεις.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


22 Αυγούστου 2005

Άλλο ένα οδοιπορικό μύησης για το Jim Jarmusch. Πρώτος του σταθμός, το παγωμένο βλέμμα του Bill Murray. Ενός έκπτωτου Δον Ζουάν, που έχει καταλήξει να μετράει το κενό γύρω και μέσα του. Μια ημέρα θα λάβει την επιστολή που –επιτέλους –θα τον κλονίσει: ένας παλιός του έρωτας, αγνώστου ταυτότητας, του γνωστοποιεί ότι πριν από 19 χρόνια απέκτησε μαζί του έναν γιο! Επόμενοι σταθμοί, μερικά ασύνδετα σημεία της αμερικάνικης ηπείρου, όπου ο ήρωας θα επισκεφθεί τις παλιές του αγάπες, συλλέγοντας τα σπασμένα λουλούδια της νιότης του. Το μπουκέτο που θα σχηματιστεί δεν είναι άλλο από την αφόρητη μοναξιά του.

Αυτήν ακριβώς τη μοναξιά, που συχνά κατασκευάζει αυταπάτες ολόκληρες. Μήπως, λοιπόν, και το ίδιο το μυστήριο του χαμένου γιου δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα παιχνίδισμα του μυαλού; O Jarmusch αγνοεί την ανάγκη για απαντήσεις αστυνομικού τύπου στη σουρεαλιστική υπαρξιακή κομεντί του. Χτίζοντας την ταινία του με ρυθμούς μιας προσωπικής Οδύσσειας, χρησιμοποιώντας μουσικά μοτίβα μύησης και νοσταλγίας κι εναλλάσσοντας την ελεύθερη κινηματογράφηση της αμερικάνικης ενδοχώρας με κωμικά τρικ κλειστού χώρου (μερικά παραπέμπουν στο βωβό σινεμά και τον Tati, άλλα χρησιμοποιούν την α-συμμετρία των κάδρων), παραδίδει με τα «Τσακισμένα λουλούδια» το καλύτερο φιλμ των τελευταίων ετών πάνω στα φαντάσματα ενός μονήρους ανθρώπου, που έρχεται πια αντιμέτωπος ε την έννοια του κενού. Το τελικό πανοραμίκ θα ξεγυμνώσει την απόγνωσή του.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)
Κωνσταντίνος Σαμαράς




18 Σεπτεμβρίου 2005

Ο πολυαναμενόμενος γυρισμός του Jarmusch στο βασίλειο της ημιαστικής μελαγχολίας, μετά το ανερμάτιστα νωχελικό Coffee and Cigarettes, είναι μια τρισχαριτωμένη εντράδα που ποτέ δεν καλύπτει πλήρως την όρεξη για φιλμική ουσία, γαργαλίζοντας όμως ανελέητα τον ουρανίσκο με μίνιμαλ εικόνες καθαρού, απογυμνωμένου και αφοσιωμένου στον ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα, σινεμά του περιθωρίου.

Ο Don Johnston (“with a t”) είναι ο παρηκμασμένος Don Juan, έγκλειστος σε ένα πλήρως μοναχικό σύμπαν καταπιεσμένης απάθειας, με μοναδικό φίλο έναν διασκεδαστικό Αιθίοπα πάτερ – φαμίλια (καλύτερα κουρδισμένος όλων ερμηνευτικά ο Jeffrey Wright) ο οποίος, ως άλλος Σέρλοκ Χόλμς, θα τον βοηθήσει να ανασύρει τα σπασμένα κομμάτια του ερωτικού του παρελθόντος, στην προσπάθεια, με αφορμή ένα γράμμα από άγνωστο αποστολέα, να βρει έναν χαμένο υποτιθέμενο γιο, ένα κομμάτι του εαυτού του που θα έδινε ελάχιστο κίνητρο σε μια ξεθυμασμένη ζωή του καναπέ. Το road trip θα φέρει τον Don εκεί που έχασε οριστικά τον Juan, στην μάταιη προσπάθεια να πάρει εξηγήσεις από γυναίκες, σταθμούς απ’ όπου πέρασε μα δεν σταμάτησε, λουλούδια που μύρισε, μα δεν κράτησε.

Ο Jarmusch, στα χνάρια του Saraband (Ingmar Bergman), συνθέτει μια μικρή οδύσσεια χωρίς Ιθάκη, σχολιάζοντας μεν υποδόρια το ανούσιο της επαρχιώτικης αμερικανικής μιζέριας, χωρίς πάντως την in your face δυναμική του Mystery Train και του Ghost Dog. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πιο γλυκά κάδρα πέφτουν πάνω στην οικογένεια των Αιθιόπων μεταναστών, για να μην ξεχνιόμαστε σχετικά με την αριστερή ταυτότητα του σκηνοθέτη φυσικά. Ιδανική συγκυρία η ενσάρκωση του απόστρατου Don Juan από τον θέλω-να-γίνω-ο-νέος-Buster Keaton- Bill Murray, όμως η off beat υποσημειωτική του τεχνική δεν ξεπερνά το κατατονικό της trance, χτυπώντας την κατάλληλη κωμική νότα, αλλά απελπιστικά μονότονα, με το αντίστοιχο κόστος στην σύνδεση των παθών της ιστορίας με τον θεατή. Η χαμένη στην μετάφραση μανιέρα του Murray μάλλον θα του κοστίσει μια οσκαρική υποψηφιότητα (πόσο μάλλον νίκη) κι αυτήν τη φορά πρέπει να το αντιμετωπίσει πιο ψύχραιμα.

Η αστυνομικού τύπου πλοκή έχει συμπτωσιολογική (γι’ αυτό κι αδύναμη) δομή, οι ατάκες εκφέρονται με στυλ και κωμικό τόνο πιο mainstream από ποτέ για ταινία του Jarmusch, ενώ οι γυναικείοι ρόλοι υπηρετούνται με κέφι από Julie Delpy (τελευταία στη σειρά φιλενάδα που τον εγκαταλείπει πριν αρχίσει το ταξίδι του στο παρελθόν), Jessica Lang (θεραπεύτρια σκύλων!) και Sharon Stone (αγνώριστη από το τελευταίο face lift), αναφορικά με τις star power συμμετοχές. Όσο για τις φιλμικές αναφορές, πέρα από την αφιέρωση στους τίτλους της αρχής στον Jean Eustache, σεναριογράφο- σκηνοθέτη του The Mother and the Whore, υπάρχει το κλείσιμο του ματιού στον Ναμπόκοφ, με την κόρη – νυμφίδιο της Stone να ακούει στο όνομα Lolita, ενώ η σκηνή με το παρκαρισμένο αμάξι στην εξοχή αποτελεί δάνειο από το Goodbye South, Goodbye του Ηu Hsiao-Hsien.

Εκεί ακριβώς ελλοχεύει και η ψιλο-απογοήτευση με την υπόθεση “Jim Jarmoush - o εκλεκτικός πατριάρχης του αμερικανικού οff stream”. Οι fans θα πιάσουν ασυζητητί το υπονοούμενο, οι λοιποί όμως, αφού πρώτα κάνουν όρεξη για ένα καθαρτήριο, κλιμακτικό φινάλε, εκτιμώντας την προσηλωμένα ουμανιστική του οπτική, θα υπομείνουν μια σειρά χαριτωμένα μα ανούσια gags για να σαλτάρουν με την αδιέξοδη κατάληξη της ταινίας, που ναι μεν αντικατοπτρίζει το υπαρξιακό τέλμα του ήρωα, ξεχνά όμως να δώσει ικανά συναισθηματικά ελατήρια για να γίνει αυτό το γλυκόπικρο road movie και προσωπική μας υπόθεση.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)
Τάκης Γκαρής




Δευτέρα 3 Απριλίου 2006

BROKEN FLOWERS


25 λέξεις – Απόμαχος πλέι μποι, δέχεται μέσω γράμματος την αναπάντεχη πληροφορία, πως πριν από είκοσι χρόνια μια παλιά του κατάκτηση έχει φέρει στον κόσμο τον καρπό του έρωτα τους. Ο προβληματισμένος Ντον, θα ξεκινήσει ένα ταξίδι στην αμερικάνικη επικράτεια προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη του άγνωστου σε εκείνον μέχρι τώρα γιου του.

Στο Ράφι – Προσωπικά οι συγκινήσεις που μου έχει προσφέρει μέχρι στιγμής η τόσο διαφημισμένη δημιουργική διαδρομή του Jim Jarmusch, δεν μου έχει προκαλέσει αυτό το παραμιλητό για το οποίο μιλούν οι φανατικοί του φίλοι. Πιθανότατα ο ψυχισμός που δίνει στις ταινίες του δεν μου ταιριάζει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορώ να χαρακτηριστώ οπαδός της καλλιτεχνικής του έκφρασης. Ότι ίσχυσε στο παρελθόν, δύσκολα πίστευα πως θα αλλάξει το πέρα δώθε ενός βαριεστημένου μεσήλικα στις αμερικάνικες πολιτείες, μετά από την παραίνεση του καλού του φίλου με το αστυνομικό δαιμόνιο, για να βρει ποια από τις αμέτρητες ερωτικές του κατακτήσεις έφερε στον κόσμο το παιδί τους. Και τον ενημερώνει μάλιστα με τέτοιο απρόσωπο τρόπο…

Εκείνο που με δυσκολία μπορεί να πιστέψει κανείς είναι το πώς μπορεί ένας τόσο αγέλαστος, ανέκφραστος και δίχως ενδιαφέροντα τύπος σαν τον Ντον Τζόνστον (με το Τ) να κερδίσει την ερωτική συμπάθεια μερικών σεξοβόμβων στα νιάτα τους – όπως τις υποδύονται με την σημερινή όχι και αδιάφορη μορφή τους, μια Sharon Stone η μια Jessica Lange. Ο Bill Murray, που υποδύεται με όπλο το γνώριμο του ύφος, που προδίδει μια ακραία αδιαφορία για τον περίγυρο του, τον κεντρικό ήρωα, είναι για ακόμη μια φορά εξαίρετος, τείνει όμως μετά από το Lost in Translation και τον Steve Zissou να τυποποιηθεί και να χρησιμεύει ως καρικατούρα. Αντίθετα ο Jeffrey Wright, που παίζει τον αγαπημένο φίλο Γουίνστον, αποδεικνύει εμπράκτως πως είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους ρολίστες.

Disc – Η Odeon που έχει εντοπίσει στο πρόσωπο της ανεξάρτητης μα διόλου ευκαταφρόνητης Focus features έναν πραγματικό θησαυρό, προσφέρει το Broken Flowers, σε έναν καλοφτιαγμένο από πλευράς πακεταρίσματος δίσκο, στο μενού του οποίου κυριαρχεί το πολύ όμορφο τζαζ μουσικό θέμα, που ακούμε κατά την διάρκεια του ταξιδιού του Ντον. Στον τομέα που αφορά την εικόνα, το κάδρο αναμορφικό widescreen 1.78/1, προσφέρεται σε σωστή αναπαραγωγή του πρωτότυπου, με τα χρώματα να φαντάζουν ξεθωριασμένα – όπως ήταν και στην θεατρική εκδοχή – και το πρόβλημα της συμπίεσης να κάνει την εμφάνιση του σε πάμπολλα σημεία αναπαραγωγής.

Στο κομμάτι του ήχου, η κατάσταση αγγίζει ακόμη πιο πολύ την μετριότητα, αφού ναι μεν στον ενισχυτή ανάβει το πεντακάναλο σήμα της Dolby αλλά τουλάχιστον τα δύο περιφερειακά ηχεία δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να λειτουργήσουν, αφήνοντας όλη την δουλειά μόνο στα μπροστινά, που και εκείνα φαντάζουν θολά στο να δώσουν σωστά τους διάλογους αλλά και τις νότες από το αρμόνιο του soundtrack. Μετρίου ενδιαφέροντος και τα πρόσθετα, ακολουθούν την ιδιόρρυθμη πορεία του σκηνοθέτη, αφού είναι ανεξήγητο το γιατί υπάρχει ένα δίλεπτο φιλμάκι με την συνομιλία δύο τυχαίων συνεπιβατών του Ντον στο λεωφορείο, ή το πεντάλεπτο The Farmhouse με πάλι (υποτίθεται) αστείες στιγμές παρμένες από την ταινία. Μόνο ίσως το Start To Finish που περιγράφει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα όσα μπορεί για την παραγωγική διαδικασία, μοιάζει σαν έναν συμβατικό ενδιαφέρον πρόσθετο.

Μμμμ… - Όχι, το Broken Flowers δεν με κέρδισε σε κανένα του σημείο, ούτε στην κινηματογραφική του ανάγνωση, αλλά ούτε και στην πιο προσεκτική μελέτη στο βίντεο. Πιθανότατα ο μύθος που έχει δημιουργηθεί γύρω από το όνομα του Jarmusch, να προτρέπει τον θεατή να ψάχνει να εντοπίσει κρυμμένους συμβολισμούς σε στιγμιότυπα που δεν υπάρχει απολύτως τίποτα για επεξεργασία. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Περιμένω κάτι καλύτερο στο μέλλον!

ΕΙΚΟΝΑ #8211; 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
EXTRAS – 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)
BROKEN FLOWERS4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
<Χωρίς Τίτλο> - gebagia - Σάβ 12 Μαρ 2016 - 18:05
Το φινάλε τις ταινίας μπορεί να μοιάζει ελλειπές αλλά ουσιαστικά προσομοιώνει την πραγματική ζωή, όπου δεν έχουν όλα τα πράγματα ένα ολοκληρωμένο τέλος. Είναι πιο σύνηθες μάλιστα να μένουν τα πράγματα να μένουν ελλειπή και ανολοκλήρωτα όπως και η ζωή του πρωταγωνιστή. 

Το βρήκα εξαιρετικό σαν έργο, μου άρεσε η άψογη φωτογραφία του, οι χαρακτήρες, ο Bill Murray που ντύνεται το ρόλο και τον κατακτά με την εμπειρία του μεγάλου ηθοποιού και ο ρόλος έκπληξη για μένα στον Jeffrey Wright όπου όπως έχει αποδειχτεί είναι επίσης ένας μεγάλος ηθοποιός και hidden gem. 

8/10


Το επεξεργάστηκε ο/η gebagia συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - dmode - Παρ 24 Φεβ 2012 - 14:50
Ενδιαφέρουσα ιδέα αλλά μια μέτρια απόδοση και με ένα ελλειπέστατο φινάλε. 5/10
 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Σάβ 21 Φεβ 2009 - 22:51
Δυστυχως περιμενα να δω περισσοτερα απο αυτη την ταινια. Περα απο (ας πουμε) καλοφτιαγμενο σεναριο, το συμπαθητικο στορι και την σκηνοθεσια του Τζιμ Τζαρμους, η ταινια πασχει... Εγω προσοπικα περιμενα ενα πιο τρανταχτο φιναλε....
Βαθμολογια: 4/10
Χρήστος Καλκάνης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.