• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Match Point (2005)


Δραματικό Θρίλερ | 124' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 19 Ιαν 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 10/11/2006
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 1.27 %
Αξιολόγηση: 8.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/108.09/10   (8.09/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Πάθος, πειρασμός, ψύχωση.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 31 Αυγούστου 2005

Ο ήρωας της ωριμότερης ταινίας του Woody Allen από την εποχή του «Διαλύοντας τον Χάρι» είναι ένας loser Ντόριαν Γκρέι, βγαλμένος θαρρείς από βικτοριανό μυθιστόρημα. Η ανέλιξή του στη λονδρέζικη κοινωνία μοιάζει με έναν αγώνα τένις, όπου όλες οι αμφίρροπες μπαλιές αποβαίνουν υπέρ του στο παιχνίδι της αποπλάνησης και της επαγγελματικής καταξίωσης. Στα χέρια του η μεγαλοαστική οικογένεια και η πλούσια κληρονόμος, η… αξιοζήλευτη θέση στελέχους αλλά και η αμαρτωλά όμορφη πρώην σύζυγος του κουνιάδου του! Και τώρα;

Η ιλαροτραγωδία του ακαταπόνητου Εβραίου είναι συν τοις άλλοις μια μη επιστημονική πραγματεία πάνω στα αδιόρατα, σατανικά παιχνίδια της τύχης, που συμβολίζονται από μια «αναποφάσιστη» μπάλα του τένις. Φανερά σαρκαστικός, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί εκούσια μια «τηλεοπτικίζουσα» πλοκή σαπουνόπερας για να υπονομεύσει τους ήρωές του και βασικά τον πρωταγωνιστή. Ο Allen κάνει αναφορές στο «Έγκλημα και τιμωρία» αλλά και στην κλασική «γουντιαλενική» περσόνα των περισσότερων ταινιών του και αφήνει το μέγα βάσανο εκτός πεδίου, θυμίζοντας σε αυτό το σημείο τον «Ελεύθερο ωραρίου». Οι συνεχείς ανατροπές δεν αναιρούν τη θαυμαστή ισορροπία του Match Point ανάμεσα στο δράμα, την ειρωνεία κι έναν ερωτισμό πρωτόφαντο στη φιλμογραφία του.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς




Ο Woody Allen το έκανε και πάλι το θαύμα του. Στα 70 του χρόνια αφηγείται μια ιστορία για ένα παράνομο ερωτικό δεσμό με απρόσμενη κατάληξη. Ε, και; θα πείτε. Το έχουμε ξαναδεί το σενάριο. Αυτή τη φορά όμως, η κλισέ ιστορία, έχει έντονο κοινωνιολογικό υπόβαθρο και σταθερό φιλοσοφικό πυρήνα που της δίνουν σοβαρό λόγο ύπαρξης. Οι τάξεις, η θέληση για δύναμη, πλούτο και ανέσεις, η ασφάλεια ενάντια στο ρίσκο, η ρουτίνα ενάντια στο απροσδόκητο, η λογική έναντι του έρωτα. Και ο παράγοντας τύχη το ίδιο βασικός όσο και ο παράγοντας άνθρωπος να συμβολίζεται πανέξυπνα με ένα αγώνα τένις.

Ο Woody Allen ανανεώνεται αλλά κρατάει και τις σταθερές του. Οργανώνει το ντεκουπάζ του σε μια σειρά από μεγάλα πλάνα με αργά απαλά τράβελινγκ, που άλλοτε πλησιάζουν τους ήρωες σε απόσταση αναπνοής, και έχουν πρόσβαση και στην πιο μικρή, αδιόρατη σύσπαση του προσώπου και άλλοτε απομακρύνονται από αυτούς τοποθετώντας τους στο αχανές, γκρίζο, μουντό και ελαφρώς ξενέρωτο "πλούσιο" Λονδίνο, τονίζοντας τη διαλεκτική προσώπων και χώρου. Αυτό αφενός δίνει ρυθμό στην ταινία και συνεισφέρει στην κλιμάκωση της κάθε σκηνής, αφετέρου δίνει μεγάλη ελευθέρια στους ηθοποιούς να ερμηνεύσουν την κάθε σκηνή με την απαιτούμενη συναισθηματική αλλά και σωματική συνεχεία, χωρίς να χρειασθεί να γυρίσουν την ίδια σκηνή από 15 διαφορετικές γωνίες λήψης. Η φωτογραφία του Remi Adefarasin χειρίζεται αξιοθαύμαστα ένα πολύ δύσκολο φως, το λευκό και παίζει με τη λάμψη του και με το πόσο εύκολα μπορεί να σβήσει. Ο συννεφιασμένος ουρανός της Αγγλίας βοηθάει στη δημιουργία μιας μουντής ατμόσφαιρας και ο Adefarasin το εκμεταλλεύεται στο έπακρο, ενώ παίζει ιδιαίτερα με το φωτισμό των προσώπων και κυρίως των ματιών. Η σκηνογραφία σπάει κοκάλα, είτε οι ήρωες τοποθετούνται στο παραμυθένιο μέγαρο της Βρετανικής έξοχης, είτε τοποθετούνται στα μεγάλα γυάλινα, πλούσια και άκρως επικίνδυνα σπίτια του Λονδίνου, είτε σε μικρούς ασφυκτικούς χώρους που παγιδεύουν την ηρωίδα.

Το σενάριο του Woody Allen είναι έξοχα δομημένο και εξελίσσεται με νομοτελειακή ακρίβεια, ενώ οι ανατροπές του τελευταίου 15λεπτου είναι τόσο έντονες και έξυπνες που θύμισαν λίγο το Spellbound του Hitchcock . Οι διάλογοι του είναι εξαιρετικοί, γεμάτοι καυστικό χιούμορ και ειρωνεία, ενώ το τέλος της ταινίας του είναι σαρκαστικό και μελαγχολικό συνάμα. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει για τη μουσική επιμέλεια της ταινίας που περιλαμβάνει συγκεκριμένα κομμάτια από συγκεκριμένες όπερες που άλλοτε επανέρχονται σαν λαιτ μοτιφ και άλλοτε ντύνουν εκπληκτικά κάποιες από τις πιο δυνατές και βασικές σκηνές του έργου.

Ο Woody κάνει μια από τις καλύτερες ταινίες της καριέρας του (και σίγουρα μια από τις καλύτερες της μέχρι τώρα χρονιάς μαζί με το Good Night, and Good Luck και το All the Invisible Children) και πιθανότατα θα αισθάνεται περήφανος που κατάφερε κάτι τέτοιο και μάλιστα στη δύσκολη ηλικία των 70. Από την άλλη είναι αρκετά σεμνός ώστε να στέκεται μπροστά από ένα καθρέφτη και να αυτοθαυμάζεται. Κατά τη γνώμη μου πάντως θα έπρεπε.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Παύλος Σηφάκης




Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2006

MATCH POINT


25 λέξεις – Πρώην πρωταθλητής του τένις, γεμάτος φιλοδοξίες για να αναρριχηθεί κοινωνικά, θα προσεγγίσει ερωτικά την κόρη ενός μεγιστάνα της βρετανικής βιομηχανίας με σκοπό τον γάμο που θα τον οδηγήσει στα υψηλά κλιμάκια της αριστοκρατίας. Το σχέδιο του αρχικά θα πετύχει, θα λογαριάσει όμως δίχως την διαβολική Νόλα Ράις, την ηθοποιό σύζυγο του αδελφού της νύφης, που κι εκείνη με την γοητεία της έχει βάλει στόχο να τον αποπλανήσει ερωτικά.

Στο Ράφι – Πώς να πει κανείς πως το συγκεκριμένο φιλμ που κινείται σε καταστάσεις θρίλερ, με υπερβολικά σέξι background και είναι πλημμυρισμένο από τις συνήθεις ματαιοδοξίες των ενεργών ηλικιακά κυττάρων της σημερινής κοινωνίας, είναι ένα φιλμ που υπογράφει ο συνήθως χαλαρότερος, πιο κινηματογραφικός και πιο πολυλογάς Woody Allen. Και μάλιστα αναφέροντας πως το θέμα του έργου εκτυλίσσεται στο συννεφιασμένο Λονδίνο και όχι στην αγαπημένη του πόλη την Νέα Υόρκη – τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο χάνεται στα βάθη του χρόνου στο Crimes and Misdemeanors – το πράγμα αρχίζει να παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο, ξεχωριστό ενδιαφέρον. Πράγματι στο Match point Το ύφος είναι τελείως ξεχωριστό από οποιαδήποτε άλλη πρόσφατη ή και παλαιότερη ταινία του 70χρονου Allen. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν παρουσιάζει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον η οπτική του, αφού ακόμη και αδόκιμος στο είδος, τα καταφέρνει περίφημα, καταφέρνοντας να κερδίσει την συμπάθεια του κοινού – που την εκτόξευσε εμπορικά – αλλά και των απανταχού διεθνών επιτροπών βραβεύσεων, όπως των Όσκαρς και των Χρυσών Σφαιρών.

Δυναμικό στοιχείο του έργου εκτός από την πρωτότυπη για Allen ματιά, είναι οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών του που συνθέτουν μια ομάδα πανίσχυρη υποκριτικά. Δίχως δισταγμό θα ξεχωρίσω την εκπληκτική Scarlett Johansson στην καλύτερη στιγμή της καριέρας της, που ηγείται του ερωτικού τετραγώνου, αποδεικνύοντας έμπρακτα πως μπορεί πίσω από αυτό το γλυκύτατο πρόσωπο να αποκαλύψει μια θανάσιμα τερατώδη μορφή. Εξίσου σπουδαίος στον ρόλο του δασκάλου του τένις που από την μια στιγμή στην άλλη θέλει να κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο, το γνησιότερο σύγχρονο ταλέντο της Βρετανίας – κουβέντα που χρησιμοποιώ από την εποχή του Velvet Goldmine γι αυτόν – ο Jonathan Rhys-Meyers, είναι περιγραφικότατος και εκφραστικός, ενώ τις άλλες δύο πλευρές του τετραγώνου αποτελούν η πάντοτε αξιοπρεπής Emily Mortimer με τον ταχύτατα ανερχόμενο Matthew Goode. Οι ρόλοι σε συνδυασμό με το σασπένς που ολοένα όσο προχωρά η εξέλιξη της ιστορίας και κάποιες σκηνές έντονης και απροκάλυπτης βίας, φτιάχνουν το μοτίβο μιας πραγματικής έκπληξης βγαλμένης από τα χέρια ενός πολύ μεγάλου δημιουργού.

Disc – Δύο οι εκδοχές σε DVD που μας προσφέρει η Odeon σύμφωνα με την αρχή που ακολουθεί τον τελευταίο χρόνο. Μία προς ενοικίαση και μία που θα έλθει εντός ολίγου προς πώληση, φέρωντας και τον τίτλο Special Edition. Μελετώντας πάντως την εκδοχή που υπάρχει ήδη στα ράφια των απανταχού Videoramas, δεν μπορώ να κατανοήσω με τίποτα τον λόγο που ο Allen ακόμη επιμένει στην μονοφωνική αναπαραγωγή του σάουντρακ του. Εδώ στα 70 του άλλαξε ολόκληρο φιλμικό στιλ και επιμένει σε κάποιες αδικαιολόγητες εμμονές που δεν έχουν συγκεκριμένο σκοπό. Ο ήχος λογικά ακόμη και ψηφιοποιημένος είναι μετριότατος και μπουκώνει πολύ εύκολα τα κανάλια στις μεγάλες εντάσεις. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην εικόνα που αντιμετωπίζει πάμπολλα προβλήματα πιθανότατα λόγω της συμπίεσης. Κόκκος, διαχύσεις χρωμάτων, pixelάκια, είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που συναντά στο διάβα του η εικόνα του φιλμ, που παρ ελπίδα προσφέρει πολύ καλό μαύρο για όσους σκοπεύουν να την παρακολουθήσουν σε προβολέα.

Το πακέτο Special Edition διαφέρει από την παρούσα έκδοση στο πακετάρισμα και στα πρόσθετα που δεν είναι δα και τίποτα πάρα πολλά. Συνεντεύξεις από τους συντελεστές που διαρκούν περίπου μισή ώρα και αποκαλύπτουν μερικές πιπεράτες λεπτομέρειες από τα γυρίσματα και το τρέιλερ. Είναι πάντως από τις λίγες περιπτώσεις που τεχνικά δεν ενδιαφέρει και τόσο πολύ η αρτιότητα από το περιεχόμενο.

Μμμμ… - Αναμφίβολα μια από τις πιο καλές ταινίες που παρακολουθήσαμε στην περασμένη κινηματογραφική περίοδο και που τώρα σας δίνεται η ευκαιρία να μελετήσετε ακόμη καλύτερα στο βίντεο. Προτείνεται ανεπιφύλακτα για παρακολούθηση ενώ οι συλλέκτες που θα προτιμήσουν την επερχόμενη έκδοση προς αγορά, θα κάνουν μια εξαιρετική προσθήκη στην δισκοθήκη τους.

ΕΙΚΟΝΑ – 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
ΗΧΟΣ – 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
EXTRAS – 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)
MATCH POINT7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)




Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008

Δεν ξέρω αν θα ακουστεί ως ιεροσυλία αυτό που θα πω, αλλά ο Woody Allen παρά το γεγονός ότι μέσα στα 40 και χρόνια του στον χώρο, έχει καταφέρει να κάνει μια αξιοζήλευτη καριέρα και να θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς, προσωπικά δεν με συγκίνησε ποτέ ιδιαίτερα. Ίσως αυτό βέβαια να οφείλεται στο γεγονός ότι οι κωμωδίες οι οποίες αποτέλεσαν την κύρια ενασχόλησή του, δεν άνηκαν ποτέ στην αγαπημένη μου κατηγορία. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που το “ Match Point”, ως μια δραματική ταινία από τα χέρια του δημιουργού να μου φάνηκε τόσο ενδιαφέρουσα ως πρόκληση.

Αρχικά διαβάζοντας κανείς την πλοκή θα σκεφτεί πως πρόκειται για άλλη μια ιστορία ερωτικού τριγώνου, δίχως πρωτοτυπία, δίχως τίποτα το καινούργιο να μπορεί να προσφέρει. Και όμως, δεν είναι τυποποιημένη, δεν είναι συνηθισμένη, ακόμα και ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. Match point στο τένις είναι εκείνο το σημείο όπου χρειάζεσαι έναν πόντο για να κερδίσεις και όπως σε κάθε αγώνα, θα υπάρχει μόνο ένας νικητής και έναν ηττημένος. Ακόμα και αν νομίζεις πως μπορείς να ελέγξεις τη ζωή σου κάνεις λάθος, καθώς η τύχη είναι εκείνο το στοιχείο που παίζει καθοριστικό παράγοντα στο αν η μπάλα θα περάσει ή όχι τον φιλέ.

Ο Allen βασίζεται περισσότερο στο ενδιαφέρον σενάριο παρά σε μια πολύπλοκη σκηνοθετική άποψη. Το δυνατό χαρτί της ταινίας είναι το σενάριο κι εκεί ακριβώς εστιάζει, φιλοσοφώντας βαθιά μέσα από κάθε σκηνή, κάθε διάλογο, τη δύναμη της μοίρας και της τύχης στην ζωή μας και κατά πόσο αυτές την επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά. Ωστόσο, ξέρει πως σε παιχνίδια διλημμάτων ο καλύτερος τρόπος να παίξεις με την κάμερα και με τους πρωταγωνιστές σου είναι να εστιάζεις στα πρόσωπα και στις αντιδράσεις τους. Και όσο και να φαίνεται ότι κάποιες φορές υπάρχουν μεγάλα κενά διαστήματα, στην πραγματικότητα εξυπηρετούν το να σκεφτείς την σκηνή που προηγήθηκε και όχι την αργοπορία της εξέλιξης. Όμως και η σκηνογραφία και η φωτογραφία της ταινίας δεν πάει πίσω. Ο Remi Adefarasin, με φόντο το μουντό αλλά ταυτόχρονα γοητευτικό Λονδίνο, παίζει με τα υπόβαθρα που του δίνονται, άλλοτε λευκά, γεμάτα φως όπου πρέπει να καταφέρει να τα σκοτεινιάσει όπως σκοτεινιάζουν οι ψυχές των ηρώων και άλλοτε με την παραμυθένια ελευθερία που προσφέρει η εξοχική μεριά της πόλης στους αριστοκράτες φιλοξενούμενούς της.

Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει για τη μουσική επιμέλεια της ταινίας που παίζει με οπερικά κομμάτια που καταφέρνουν άλλες φορές να ντύσουν εξαιρετικά δυνατές σκηνές και άλλες, πιο ανάλαφρες αλλά δίνοντάς τους έναν εξίσου ενδιαφέρον αέρα. Άλλωστε η όπερα είναι επιβλητική από μόνη της, το θέμα είναι να μπορείς να την διαχειριστείς σωστά, κάτι που εδώ επιτυγχάνεται απόλυτα. Αν σε κάτι πρέπει να παραδεχτώ τον Allen είναι στην ικανότητα που έχει να καθοδηγεί τους ηθοποιούς που πέφτουν στα χέρια του, όποιοι κι αν είναι αυτοί, και να βγάζει τον καλύτερό τους εαυτό. Ο Jonathan Rhys-Meyers, ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο της σύγχρονης Βρετανικής σχολής, μοιάζει εξαιρετική επιλογή στον ρόλο του κεντρικού ήρωα, αφού σε κάθε βλέμμα, σε κάθε έκφρασή του αποτυπώνεται η αναποφασιστικότητα του ήρωα και η ανασφάλειά του καθώς αντιλαμβάνεται ότι μερικές φορές τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχό μας και πρέπει να πάρουμε δραστικές αποφάσεις ή να φανούμε έρμαια της τύχης μας.

Η Scarlett Johansson δεν είναι από τις συμπάθειές μου, όχι γιατί είναι ατάλαντη, σε καμία περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο, αλλά γιατί θα ήθελα να την δω και σε κάτι άλλο. Στην συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί έξοχη επιλογή στο ρόλο της γυναίκας εκείνης που φέρνει τα πάνω κάτι στην ζωή του Chris και τον κάνει να χάνει τον έλεγχό της. Πίσω από το γλυκό της πρόσωπο μπορεί όχι απλά να βρίσκεται μια σέξι γυναίκα που αποπνέει άπλετο ερωτισμό, αλλά η γυναίκα εκείνη όπου μπορεί να κρύβει ένα τέρας έτοιμο να ξεσπάσει και να κατασπαράξει τις σάρκες των θυμάτων της χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Εξαιρετικές όμως είναι και οι υπόλοιπες παρουσίες, απόλυτα ταιριαστές στον κάθε ρόλο, ικανές να συμπληρώσουν το ερμηνευτικό πάζλ. Εξέχοντες όλων των παρουσιών αυτές των Emily Mortimer και του συμπαθέστατου Matthew Goode, που συμπληρώνουν τις πλευρές του ερωτικού αυτού τετραγώνου.

Ίσως η ωριμότερη δραματική δουλειά που έχει κάνει ποτέ ο Woody Allen, κάνοντάς με να αισθάνομαι τύψεις για τις όποιες ανασφάλειες μου προκαλούσε το όνομά του και αναμφίβολα απ’ τις πιο καλές ταινίες εκείνης της χρονιάς. Ένα φιλοσοφημένο και γεμάτο σασπένς σενάριο που έρχεται να κορυφωθεί τα τελευταία 15 λεπτά απ’ το ανέλπιστα εντυπωσιακό και μη αναμενόμενο φινάλε του. Συνιστάται ανεπιφύλακτα!

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
<Χωρίς Τίτλο> - johnmessaritaki - Κυρ 01 Νοε 2015 - 00:51
νομιζω μια απο τις καλυτερες ταινιες του γουντυ αλλεν σε ενα αλλο στυλ που δεν εχει δημιουργησει αλλα εργα,αλλα τα πηγε περιφημα και στο μυστηριο-θριλερ.....νομιζω απιστευτη ταινια
 
<Χωρίς Τίτλο> - kostakowski - Δευ 30 Ιαν 2012 - 18:09
Μπηκα να σχολιασω την ταινια αλλα μ εκνευρισαν τα σχολια...
Κακιασμενοι ορκισμενοι εχθροι του Γουντι Αλεν με το χερι στο πληκτρολογιο βρηκαν την ευκαιρια να ξεσπαθωσουν.Οι ιδιοι ειναι που ανεβαζουν τα made in holygood blockbusters στα ουρανια..
Προς τι τοσο μισος ρε παιδες?Μηπως επειδη ειστε ανικανοι να καταλαβετε το χιουμορ και την αποψη του Αλεν?
Δεν ειναι κακο απο μονο του αυτο,αλλα οταν παιρνετε την ευκαιρια να πειτε την κακιουλα σας,τοτε καλυτερα να μασατε παρα να μλατε..
Ποπ κορν φυσικα!ΠΑει με το επιπεδο των ταινιων που την βρισκετε!
Γισ την ταινια τωρα...
Πολυ ωραιο στορυ και σαφως πιο ρεαλιστικο απο τις παπαριες που σας ταιζει ο φωσκολος.Αν εισαι ικανος να δεις πισω απο την ιστορια σε βαζει να σκεφτεις πραματα.Αν οχι βγαινεις απο το σινεμα και τρεχεις στο πι σι να πεις τον πονο σου...
Τα σχολια για την Σκαρλετ Γιοχανσον ηταν ολα τα λεφτα!!!Σας απογοητευσε ρε παιδια ο Αλεν γι ακομα μια φορα!Βλεπεις το Χολιγουντ σας εχει μαθει οτι η ωραια πρεπει να ειναι κι επιτυχημενη!Σας καταλαβαινω ομως πουλακια μου...2 φονοι κι ουτε σταλα αιμα...γαμω την ατυχια μας μεσα!!!
Αντε και καλα κρασια..
 
Legacy - ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ - Unverified - Παρ 20 Ιαν 2006 - 01:45
ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΤΡΕΛΟΥ ΤΡΕΛΟΥ ΦΙΛΟΥ ΜΑΣ!Η ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ!
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ
 
Legacy - wallen - Unverified - Σάβ 21 Ιαν 2006 - 09:47
Πολυ καλη ταινια,με καλες ερμηνειες αλλα το κυριοτερο πολυ "δεμενο" και καλοδουλεμενο σεναριο.
wallen
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.