• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Latter Days (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Εσχατες Μέρες

Κομεντί | 107' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 24 Ιουν 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 22/11/2005
Διανομή: FilmTrade
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 8.28/108.28/108.28/108.28/108.28/108.28/108.28/108.28/108.28/10   (8.28/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Υπότιτλος:

Ο Άαρον προσεύχεται, ο Κρίστιαν εύχεται... Τα αντίθετα έλκονται.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 27 Ιουνίου 2005

Αν όντως υπάρχει η gay ετικέτα στο γενεολογικό δέντρο της παγκόσμιας φιλμογραφίας, η ταινία φαίνεται ότι το υποστηρίζει μια χαρά. Όπως και κάθε άλλη σεναριολογική τυποποίηση, σε στυλ οι συντηρητικοί, καταθλιπτικοί μορμόνοι και η έξω –καρδιά- από χρυσάφι αρσενική τσουλίτσα που by the way λέγεται και Christian. Ο πρωτάρης C. Jay Cox, που έχει γράψει το όχι ακριβώς υπέροχο Sweet Home Alabama, κερδίζει δύο ερμηνείες πλήρεις χημείας και λεπτολόγου ευαισθησίας, χάνεται όμως στα στερεότυπα και στις συμπτωματικές του αφηγηματικές δομές. Κι εδώ υπάρχει βέβαια κοινό, καλύτερο θα ήταν όμως να δοθεί μεγαλύτερο βάθος στην κοινοτοπία του στυλ "η αγάπη όλα τα νικά - και μας κάνει και καλύτερους ανθρώπους". Το gay mormonos story, πασπαλίζει και το gay icon Jacqueline Bisset- και- διηγώντας τα -να κλαις...

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars (3.5/10)

Τάκης Γκαρής




Τρίτη 28 Ιουνίου 2005

Το “Latter Days” είναι μια ταινία που ξαφνιάζει όταν την πρωτοβλέπεις στο κινηματογραφικό πανί, πρώτον λόγω του ημιερασιτεχνικού τρόπου του γυρίσματός της και δεύτερον λόγω του τολμηρού θέματος και περιεχομένου της. Αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού μορμόνου, ο οποίος μετακομίζει απέναντι από έναν ομοφυλόφιλο και σταδιακά, ανάμεσά τους, αναπτύσσεται μία έντονη ερωτική επιθυμία που σταδιακά μετατρέπεται σε αληθινό έρωτα. Οι δύο νέοι προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τις ιδιαιτερότητες της κοινωνικής και σεξουαλικής μερίδας στην οποία ανήκει ο καθένας, αντιμετωπίζοντας τις αντιδράσεις της συντηρητικής κοινότητας των μορμόνων, με τους πολύ αυστηρούς ηθικούς κανόνες, κυρίως σε ότι αφορά την σεξουαλική ζωή των μελών της.

Παρά την φανερή πρωτοτυπία και τολμηρότητα της, για ταινία που κυκλοφορεί ευρέως στις αίθουσες και όχι μόνο σε περιορισμένες προβολές σε καθορισμένα κλαμπ και λέσχες, η ταινία, δυστυχώς, αδυνατεί να εξισορροπήσει ανάμεσα σε ένα πολύ κακό πρώτο μέρος και ένα πολύ καλό δεύτερο. Το πρώτο μέρος της ταινίας, που αφορά την εισαγωγή των χαρακτήρων και την αρχή των σχέσεων μεταξύ τους, παρουσιάζει αρκετές ανιαρές καταστάσεις, αδύναμη παρουσίαση των ηρώων, τραγελαφικά σημεία, συμβατική σκηνοθεσία και διαλόγους, καθώς και μερικές απόλυτες στάσεις σε ότι αφορά τους μορμόνους και τους ομοφυλοφίλους, καθώς και κακές υποκριτικές στιγμές.

Αντίθετα, στο δεύτερο μέρος, όταν τα καταπιεσμένα πνεύματα των δύο πρωταγωνιστών (Steve Sandvoss, Wes Ramsey) απελευθερώνονται, τότε είναι που η ταινία παίρνει πραγματικά εμπρός και με σοκαριστικές σκηνές (είτε όμορφες, είτε άσχημες), εντυπωσιακούς μονολόγους και διαλόγους και δύο πρωταγωνιστές, που τότε αρχίζουν να μπαίνουν στους ρόλους τους. Κάλλιο αργά…

Στο σύνολό της ταινίας, ο C.J. Cox καταφέρνει να δώσει μια πολύπλευρη άποψη του θέματος της ομοφυλοφιλίας, που δεν μιλάει μόνο σε όσους την ασπάζονται, αλλά και σε αυτούς που προσπαθούν να στρέψουν το βλέμμα μακριά της ή και να την καταπολεμήσουν. Παρ’όλα αυτά, (και, φαντάζομαι, παρά τη θέληση του σκηνοθέτη) το εγχείρημα δεν φαίνεται να αντιμετωπίστηκε με την αρμόζουσα σοβαρότητα, καταντώντας αρκετές φορές προσβλητικό ακόμη και για τα μέλη της gay κοινότητας, τα οποία παρουσιάζονται τις περισσότερες φορές, ως λάγνα πλάσματα, που δεν κάνουν τίποτα όλη μέρα παρά να μιλάνε για σεξ και για την ομοφυλοφιλία τους, ενώ το βράδυ να την εξασκούν αδιαλείπτως… Μάλιστα, μία σκηνή στην οποία ο ομοφυλόφιλος Christian προσπαθεί να αναπτύξει κάποιο είδος κουβέντας πριν την συνουσία με κάποιον άλλον gay, η απαίτησή του αυτή παρουσιάζεται με χλευαστικό τρόπο σαν ένα βίτσιο.

Η κοινωνική τάξη των μορμόνων, από την άλλη, δείχνεται ως αυστηρή και αμείλικτη, πράγμα που (χωρίς να αμφιβάλλω ότι ενδέχεται να είναι) δεν κάνει ρεαλιστική αντίθεση με τον gay τρόπο ζωής, καθώς πρόκειται για δύο αντίθετα άκρα για το ένα εκ των οποίων (αυτό των μορμόνων, δηλαδή) δύσκολα θα ενδιαφερθεί ο μέσος θεατής. Η επιλογή ως χαρακτήρα, ενός straight από συντηρητικό, μεσοαστικό περιβάλλον, χωρίς τις θρησκευτικές παρεμβολές, ίσως να ήταν πιο σοφή επιλογή.

Γενικά, το “Latter Days” είναι μια αρκετά συμπαθητική ταινία, που προσπαθεί να πει τα πράγματα όπως έχουν. Αν στο έργο της αυτό παρεμβάλονται αρκετά κλισέ, υπερβολές, μέτριες στιγμές και φαινόμενα μη- αξιοοπίησης της ευκαιρίας της gay κοινότητας να μιλήσει στο ευρύ κοινό για τον εαυτό της με σοβαρότητα, ρίχνοντας έτσι το επίπεδο της ταινίας, αυτό είναι στα χέρια του κάθε θεατή για να το κρίνει, πάντα με ανοιχτό μυαλό και μάτια.

Βαθμολογία: 5/10 Stars 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Στέφανος Πρόκος


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.