 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Deux ou trois Choses que je sais d`elle
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Δύο ή τρία Πράγματα που ξέρω γι`αυτήν
- Γνωστό και ως:
2 ou 3 Choses que je sais d`elle
|
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 1967
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 1 Ιουλίου 2005
· Διάρκεια: 90'
· Διανομή: ArtFree
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Mono
· Γλώσσα: Γαλλικά
· Αξιολόγηση: (9.00/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.04 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Δευτέρα 4 Ιουλίου 2005
 Μόλις μία επταετία από το θρυλικό A bout de souffle, την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, ο γαλλοελβετικής καταγωγής σκηνοθέτης έχει ήδη ολοκληρώσει τον πρώτο κύκλο της nouvelle vague περιόδου. Τι θα μπορούσε όμως να διαδεχθεί τον Τρελό Belmondo, την περιφρόνηση της Bardot (Le Mépris) ή τα δωρεάν μαθήματα γυναικείας ψυχολογίας της Karina (Une Femme est une Femme); Μα δύο ή τρία πράγματα που ξέρει γι’αυτήν και μας τα ψιθυρίζει συνομωτικά, «υπογράφοντας » με τη voice over του αφηγητή το στρατευμένο σχόλιο του καλλιτέχνη.
Ντοκυμαντέρ, fiction, πειραματικός κινηματογράφος ή μία άσκηση στυλ μόνο όπως ο Godard γνωρίζει να εκτελεί; Για ακόμη μια φορά οι κινηματογραφικές φόρμες αποτελούν την πρώτη ύλη του σκηνοθέτη, που ξέρει να δοκιμάζει τα όρια των μέσων έκφρασης της τέχνης του. «...Πού βρίσκεται η αλήθεια, κατάματα ή σε profil και, κατ’αρχήν τι είναι ένα αντικείμενο;». Με δοκιμιακές αναζητήσεις σε έξυπνο συσχετισμό με τα godarικά πλάνα, παραδέχεται ότι όλα επιτρέπονται στην εικόνα, το καλύτερο και το χειρότερο.
 Όσον αφορά Εκείνη, άλλοτε η νοικοκυρά-πόρνη Juliette, αλλά κυρίως η περιφέρεια Παρισιού που γεμίζει ασφυκτικά με μπετόν και ανυπόφορους ήχους. Βλέμμα στην κάμερα, συχνά απόσταση μεταξύ κινηματογραφικής εικόνας και ήχου, σινέ-αναφορές στους μεγάλους του γαλλικού κινηματογράφου (το πόστερ της Muriel του Resnais και οι μηχανές που λαμβάνουν τα μηνύματα του άλλου κόσμου αλά Ορφέα του Cocteau), διάλογοι που ξαφνιάζουν και οι μεταλλάξεις της σύγχρονης ζωής σε πρώτο πλάνο. Vietnam, Pax Americana, αστική καθημερινότητα με διακοπές για διαφημίσεις. Και αν το έργο αυτό το έχουμε κάπου ξαναδεί, είναι μάλλον στην σαράντα χρόνια μετά πραγματικότητα. Δύο, τρία ή παραπάνω πράγματα που ξέρω ότι έχουν αλλάξει γι’αυτήν αλλά το ίδιο παιδικό όπλο στραμμένο για άλλη μια φορά στον κινηματογραφικό φακό.
 Και αν ο Jean-Luc Godard «φιλοδοξεί» να παραδώσει δεκαοχτώ μαθήματα γύρω από τη σύγχρονη κοινωνία κρατούμε –πέρα από το μάθημα του σινεμά - ένα ή δύο πράγματα που λέει γι’αυτήν: « …στη μοντέρνα βιομηχανική κοινωνία η φυσιολογική κατάσταση είναι εκείνη της πορνείας…πληρωνόμαστε για να κάνουμε μια δουλειά που δεν επιθυμούμε να κάνουμε. »ή « …αν δεν μπορείτε να αγοράσετε LSD, αγοράστε μία έγχρωμη τηλεόραση»…
Βαθμολογία:  (7.5/10)
Βίκυ Δήμου
|
