• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Amici Miei (1975)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι Εντιμότατοι Φίλοι μου
- Γνωστό και ως:
My Friends

Κωμωδία | 140' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/10/2005
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.18 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 6 Ιουλίου 2005

Σύνδρομο του Peter Pan στο πιο εξτρεμιστικό του, χοντράδες αλλά και μελαγχολία είναι τα χαρακτηριστικά της ταινίας του Mario Monicelli, μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία που οδήγησε και σε δύο ακόμα sequel. Το φιλμ είναι βασισμένο σε μια σεναριακή ιδέα του Pietro Germi, ο οποίος όμως απεβίωσε πριν τα γυρίσματα με την σκυτάλη να περνάει στο 60χρονο τότε Monicelli, που σύμφωνα με πολλούς είναι υπεύθυνος για την αλλαγή του κλίματος προς το υπερβολικά φαρσέσκο.

Βρισκόμασε στην Φλωρεντία, όπου μια παρέα φίλων που έχει πατήσει τα πενήντα συνεχίζει να μαζεύεται και να σχεδιάζει φάρσες εις βάρος γνωστών και αγνώστων, προκειμένου να ξεγελάσει τον χρόνο που περνάει αδυσώπητα. Ο Perozzi (Philippe Noiret) ζει με τον γιό του, που απεχθάνεται την έλλειψη σοβαρότητας του πατέρα του. Ο Lello (Ugo Tognazzi) είναι ένας ξεπεσμένος κόμης, ζει σε ένα υπόγειο με την γυναίκα και την κόρη του, παρασιτεί με στυλ εις βάρος των φίλων του δηλώνοντας βέβαια «δεν θέλω ελεημοσύνες από κανέναν» και έχει για χόμπι να κυνηγάει μικρές. Ο Μelandri (Gastone Moschin), από τότε που «έκλεψε» τη σύζυγο ενός μεγαλογιατρού και φορτώθηκε παιδιά, σκυλιά και νταντάδες είναι η σκιά του εαυτού του, ενώ την τετράδα κλείνει ο Necchi (Duilio Del Prete), ιδιοκτήτης μπαρ. Στην πορεία, ο προαναφερθέντας μεγαλογιατρός (Adolfo Celi) θα ενωθεί και αυτός με την παρέα των φαρσέρ, μιας συμμορίας που αποτελεί αποκλειστικά αντρική υπόθεση.

Άτακτη κωμωδία μεν αλλά με πινελιές τραγικότητας (όπως το τέλος) και πικρίας για το πέρασμα του χρόνου που κάνει τους ήρωές μα σαν φαντάζουν ακόμα πιο αφελείς από ότι είναι, η ταινία του Monicelli δεν στηρίζεται τόσο σε ένα σφιχτό σενάριο όσο στο αυθεντικό παρείστικο κλίμα μεταξύ των πρωταγωνιστών,που κάνει τους διαλόγους να μοιάζουν αυτοσχεδιασμένοι εκείνη τη στιγμή. Οι Tognazzi και Noiret ξεχωρίζουν στους ρόλους τους-ο πρώτος καταφέρνει να μας κάνει να συμπαθήσουμε έναν χαρακτήρα που ουσιαστικά είναι ανεύθυνος ενώ ο Noiret φτάνει κοντά στον θεατή με πιο χαμηλούς τόνους έτσι ώστε το φινάλε να έχει συναισθηματικό «πάτημα». Οι διάλογοι του φιλμ μπορεί πολλές φορές να ξεπερνούν τα όρια («γιε λεσβίας γουρούνας!») αλλά ταιριάζουν σε αυτή που φέρνει σε μια παρέα μεγαλοτηνέιζτερ χωρίς ίχνος σοβαρότητας. Οι φάρσες κυμαίνονται από αυθεντική έμπνευση της στιγμής (χαστούκια στους επιβάτες ενός τρένου που ξεκινάει, μια ιδέα που προήλθε από έναν σχετικό αστικό μύθο) μέχρι καλοσχεδιασμένο θέατρο α-λά The Sting-το τελευταίο μισάωρο όπου η παρέα υποδύεται τους συμμορίτες μπλεγμένους σε πόλεμο με μια αντίπαλη οργάνωση από τη Μασαλία. Ο Monicelli δεν μπλέκεται πολύ στα πόδια των πρωταγωνιστών του, απλα ακολουθώντας τους με την κάμερα και αιχμαλωτίζοντας τις γνήσιες ερμηνείες τους. Πολλοί κατηγόρησαν το φιλμ για απόλυτη κενότητα και μισογυνία. Κατά ένα μερός οι κατηγορίες στέκουν. Οι γυναίκες στο σύμπαν του Amici Miei είναι δύο ειδών: σύζυγοι, άρα ευθύνες προς αποφυγή ή πεταχτές νεαρές, για διασκέδαση. Αυτό που φαίνεται ότι διαφεύγει από κάποιους είναι ότι δεν πρόκειται για σεναριακή γενίκευση. Η πρωταγωνιστική πεντάδα χαρακτηρίζεται ξεκάθαρα από ένα συναίσθημα κυνισμού και μισανθρωπίας (όχι μόνο μισογυνίας)-τα σχέδια τους είναι η απάντηση σε όλους όσους τους περιτριγυρίζουν, ένοχοι του να είναι μια ζωή θύματα. Οι χαρακτήρες του φιλμ ρίχνουν χαστούκια σε αγνώστους γιατί δεν έχουν το κουράγιο να τα ρίξουν στον εαυτό τους.

Αν η μόνη σας επαφή με το Ιταλικό σινεμά είναι το Ladri di biciclette τότε επιβάλλεται να ρίξετε μια ματιά στο φιλμ αυτού του μεγάλου σκηνοθέτη αλλά όχι αναζητώντας την ξέφρενη κωμωδία.. Όπως για κάθε ταινία που είναι γυρισμένη σε μια εποχή που δεν ζήσαμε και δεν μας ανήκε ποτέ, το φιλμ θέλει προσοχή.Ο όρος κωμωδία πριν από 30 χρόνια δεν σήμαινε απαραίτητα τρελά γέλια και ξεκαρδιστικές gags και το Amici Miei, αν και δεν τα πάει άσχημα σε αυτούς τους τομείς ενδιαφέρεται περισσότερο να προκαλέσει μειδιάματα καλώντας μας ταυτόχρονα να αναλογιστούμε να ρίξουμε ένα ερευνητικό μάτι στους χαρακτήρες του: Ένα μάτσο πενηντάρηδες που χαζογελούν σε μια κηδεία έχουν βρει το νόημα της ζωής ή το έχουν χάσει τελείως;

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Θοδωρής Σαρλάς




Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου 2006

Πώς να μιλήσω, και να γράψω, με την παραμικρή ψυχραιμία για την άπιαστη βουνοκορφή της ιταλικής κωμωδίας των ’70s, το ευαγγέλιο οποιασδήποτε αντροπαρέας της εποχής και όσων έχουν απομείνει να συνειδητοποιούν τι κρύβεται πίσω από την καταιγιστική διαδοχή φαρσικών ευρημάτων; Διότι γελιέται όποιος νομίζει ότι αυτοί οι «Εντιμότατοι Φίλοι» απλώς ενσαρκώνουν το κλισέ των «παιδιών που αρνούνται να μεγαλώσουν» - να ξεγελάσουν το θάνατο προσπαθούν, κι αυτή είναι μια πέρα για πέρα σοβαρή υπόθεση. Να ξεχωρίσει κανείς τον κεφάτο κλαυσίγελο του σκηνοθέτη Mario Monicelli, τους καταπληκτικούς Tognazzi και Noiret ή το «δόλωμα» Όλγα Καρλάτου είναι απλώς μάταιο. Σπεύσατε να το (ξανα)δείτε, ακόμα και πριν από την Κυριακή σε DVD!

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.