• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Le Dernier Metro (1980)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Τελευταίο Μετρό
- Γνωστό και ως:
The Last Metro

Πολεμικό Δράμα | 131' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 20/1/2006
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.15 %
Αξιολόγηση: 8.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/10   (8.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Μια ιστορία αγάπης και διαμάχης.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2005

Στο κατεχόμενο Παρίσι μια ηθοποιός, παντρεμένη με έναν Εβραίο θιασάρχη, προσπαθεί να κρύψει τον άντρα της και να λειτουργήσει το θέατρό του. Η μεγάλη σκηνή της Ιστορίας ως ντεκόρ της θεατρικής και η τελευταία ως αναφορά σε κλασικά αριστουργήματα του γαλλικού σινεμά. Ευφυές, περφεξιονιστικό σχόλιο του Τριφό πάνω στα δίπολα ζωή-τέχνη, κρυφό-φανερό, παρουσία-απουσία. Η λυτρωτική δύναμη της πολλαπλής μυθοπλασίας και ακόμη ένα ερωτικό τρίγωνο μοναδικού ενδιαφέροντος στην φιλμογραφία του δημιουργού.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Πέμπτη 4 Αυγούστου 2005

Είναι αλήθεια ότι ο τίτλος προδιαθέτει για μια ακόμη δακρύβρεχτη ερωτική ιστορία. Ευτυχώς οι προσδοκίες μας διαψεύδονται, αυτή ακριβώς η σκηνή του αποχωρισμού σε ένα βαγόνι μετρό που ίσως όλοι φανταστήκατε δεν υπάρχει διόλου. Ο τίτλος απλούστατα αναφέρεται στην απαγόρευση της κυκλοφορίας στους δρόμους του Παρισιού μετά από συγκεκριμένη ώρα κατά τη Γερμανική κατοχή, πράγμα που οδηγούσε στη βιασύνη των πολιτών να προλάβουν το τελευταίο μετρό, ειδάλλως, κλάφτα Χαράλαμπε.

Η ταινία είναι μια από τις καλύτερες που έχω δει τελευταία (για φαντάσου, περιμένουμε κάποιες επαναπροβολές, μήπως και δούμε σινεμά) παρόλο που ομολογουμένως δεν έχει καμιά ιδιαίτερη καινοτομία. Είναι κλασική στο ύφος και στο θέμα της, κλασική στη διαπραγμάτευση και στην κινηματογράφηση, χωρίς αυτό να την κάνει βαρετή ή παρωχημένη. Κάθε άλλο. Αναδίδει σίγουρα τον αέρα του Truffaut, αλλά πιο μετρημένα και υπόγεια, είναι τελικά μια ταινία που ασχολείται με την αστική τάξη, για την αστική τάξη. Που δεν βροντοφωνάζει «αλλαγή», παρά παίζει με τις λεπτότερες αποχρώσεις των ανθρώπινων συναισθημάτων και των ενεργειών τους. Δε στηρίζεται δηλαδή στη διαφορετική παρουσίαση του υλικού, ακολουθεί μόνο πιστά την πεπατημένη με πολλή καλαισθησία και σφρίγος, σας διαβεβαιώ.

Η Catherine Deneuve ξανθομαλλούσα και χαμηλοβλεπούσα, είναι η γυναίκα ενός εβραίο-πολωνού θεατρώνη που έχει φύγει για να αποφύγει τη σύλληψη από τους Γερμανούς και την έχει αφήσει αντικαταστάτη του. Μόνη της προσπαθεί να βρει ηθοποιούς, να πάρει έγκριση από τη λογοκρισία, να οργανώσει εντέλει τα πάντα για μια νέα παράσταση που θα ανέβει σύμφωνα με τη διδασκαλία του άντρα της, στηριζόμενη σε σημειώσεις που έχει αφήσει καταπόδι του. Δεν τα καταφέρνει άσχημα, ειδικά αν σκεφτούμε ότι για την ίδια είναι διπλός ο κόπος, μια και έχει κάθε μέρα σχεδόν ειδική αποστολή στο υπόγειο... Ως συμπρωταγωνιστής της στο έργο επιλέγεται ο Gerard Depardieu που έχει θριαμβεύσει την προηγούμενη σαιζόν σε άλλο θέατρο και είναι περιζήτητος. Εκτός απ’ αυτό είναι και φανατικός κορτάκιας, καθώς και παθιασμένο μέλος της Αντίστασης. Οι πρωταγωνιστές στεφανώνονται από ένα λαμπρό επιτελείο ηθοποιών, ενός σκηνοθέτη, μιας υπεύθυνης κοστουμιών για να φτάσουν το στόχο τους. Στην προσπάθειά τους βέβαια μπλέκουν σε ιστορίες με μαυραγορίτες, με πουλημένους δημοσιογράφους, με χαφιέδες που απαιτούν πάση θυσία να δουν το υπόγειο...

Το ειδύλλιο των δύο (καλά το καταλάβατε, φυσικά και υπάρχει ειδύλλιο) πλέκεται τόσο αμυδρά και αργά, που ίσως να σας ξαφνιάσει όταν βγαίνει στο φως. Οι δυσκολίες πάντως ξεπερνιούνται καθώς οι Γερμανοί οδεύουν προς τη βέβαιη ήττα τους και η ελευθερία κινήσεων αποκαθίσταται. Κινήσεων είπα; Ελευθερία ηθών και καταπιεσμένων επιλογών που οδηγούν σε απρόσμενες λύσεις το πρωταγωνιστικό ζεύγος. Και ζήσαμε εμείς καλά...

Η ταινία παρόλη τη φανερή αφηγηματική ροή της, δε χάνει την ευκαιρία να παρεμβάλλει εδώ κι εκεί κομμάτια ντοκυμενταρίστικης αισθητικής που εξηγούν την απαγόρευση κυκλοφορίας, τις τακτικές των Γερμανών, την εξέλιξη του πολέμου και διάφορα τέτοια. Η φωνή του αφηγητή έχει εδώ τον πρώτο λόγο, και η ταινία καταλήγει να είναι όντως ένα bedtime story για όλους μας. Προς το τέλος ο αφηγητής μας λέει τι απέγινε κάθε χαρακτήρας της ταινίας και μας αφήνει. Το κλείσιμο είναι εντελώς θεατρικό, με τους ηθοποιούς να καταχειροκροτούνται, να υποκλίνονται και την αυλαία να πέφτει.

Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές και εξαιρετικά δεμένες μεταξύ τους. Αυτή η χημεία μεταξύ ηθοποιών δυστυχώς δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Η σκηνοθεσία φαίνεται ότι προέρχεται από χέρια δασκάλου, η απρόσκοπτη ροή και η σφιχτή πλοκή δεν προδίδεται ούτε λεπτό. Επιτέλους, μια ταινία στην οποία δεν πρόλαβα να βαρεθώ! Αυτό αποτελεί εγγύηση, πιστέψτε με, γιατί δεν είναι και μικρή ταινία. 131 ολόκληρα λεπτά. Πάντως η ταινία πήρε 10 Cesar, αν αυτό σας πείθει περισσότερο. Ένα μάλιστα για τη μουσική του Georges Delerue, που όντως δεν περνάει απαρατήρητη. Τι κάθεστε; Τρέξτε να τη δείτε!

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Στέλλα Παρασχά


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.