• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ensayo de un Crimen (1955)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρούζ
- Γνωστό και ως:
Rehearsal for a Crime
The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz

Μαύρη Κωμωδία | 89'
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.28 %
Αξιολόγηση: 8.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/10   (8.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 9 Αυγούστου 2005

Στην επάνοδό του, μετά το «El», σε ψυχαναλυτικά μονοπάτια και σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της μεξικάνικης περιόδου του (εξαιτίας της οποίας η κινηματογραφία της χώρας φτάνει να τον οικειοποιείται, ενώ με το ίδιο σκεπτικό τίθεται σε αμφισβήτηση και η ένταξη της ταινίας στο «Cinευρωπαϊκό», ο Luis Bunuel παραδίδει ένα φετιχιστικό παιχνίδι νεύρων στο οποίο όλα μοιάζουν να έχουν τη δική τους σημασία.

Ο Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ υπήρξε ο χαϊδεμένος γόνος μιας μεγαλοαστικής μεξικάνικης οικογένειας, με μια αδυναμία στη μητέρα του… φροϊδικώς παρεξηγήσιμη. Όποτε πρέπει να στερηθεί τη στοργική αγκαλιά της, την επιμέλειά του αναλαμβάνει η δεύτερη (κρατήστε τον αριθμό)… γυναίκα της ζωής του, η νταντά του μπόμπιρα. Όσο για τον πατέρα; Αυτός δε συναντά επ’ ουδενί εντός κάδρου το μικρό Αρτσιμπάλντο, παρά μόνο για να του «κλέψει» τη μητέρα.

Εκείνη ακριβώς η βραδιά θα αποδειχθεί κομβική στη ζωή του ήρωα: το αγαπημένο του μουσικό κουτί τίθεται σε λειτουργία, η νταντά παραλλάσσει το μύθο που το συνοδεύει και ο Αρτσιμπάλντο φτάνει να πιστέψει ότι με το συγκεκριμένο… σάουντρακ οποιαδήποτε δολοφονική του λαχτάρα μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Πριν να πει «κύμινο», η τροφός πλησιάζει το παράθυρο της έπαυλης και πέφτει νεκρή από τις σφαίρες των επαναστατών! Η κάμερα / το βλέμμα του ήρωα ζουμάρει στο αίμα και τους μηρούς της νεκρής.

Αυτό το τελευταίο «στοίχειωμα» πολλαπλασιάζεται από το χρονικό χάσμα που ακολουθεί αμέσως μετά, και το οποίο ο Bunuel ποτέ δε θα διασαφηνίσει. Στην άβυσσο αυτού του μεσοδιαστήματος –μεταξύ της παιδικής ηλικίας και του παρόντος του ήρωα – έχουν χαθεί μια και καλή όσα θα μας βοηθούσαν να τον ξεκλειδώσουμε. Τι απέγιναν οι γονείς του Αρτσιμπάλντο; Ποια η σχέση του με το ωραίο φύλο και γιατί αυτός, ο μοσχαναθρεμμένος σε χέρια γυναικεία, έχει τώρα πια άντρα υπηρέτη; Είπαμε, σε αυτό το παιχνίδι τίποτα δε μπορεί να παραβλεφθεί.

Σε κάθε περίπτωση, στο παρόν ο Αρτσιμπάλντο θεωρεί εαυτόν υπεύθυνο για θανάτους γυναικών τις οποίες… ούτε που έχει ακουμπήσει. Τότε πώς, θα αναρωτηθεί κανείς. Μα, μέσω του «πανίσχυρου» μουσικού κουτιού, που έξαφνα βρέθηκε ξανά στον διάβα του, μαζί με τη Λαβίνια, ένα χυμώδες θηλυκό που αδυνατεί να βγάλει από το μυαλό του. Για δες σύμπτωση: αυτή και ο γερο–ξεκούτης… θείος της (sic) δε θυμίζουν, όσο να ’ναι, τη μητέρα και τον ελαφρώς σιτεμένο πατέρα του;

Καταπολεμώντας –ή προσπαθώντας, τουλάχιστον –το πάθος του, ο Αρτσιμπάλντο κάνει πρόταση γάμου στην, απογοητευμένη από τον παντρεμένο εραστή της, Καρλότα, την οποία είναι ηλίου φαεινότερο ότι πολιορκούσε διακριτικά αλλά επίμονα (μα, αυτή ήταν η ερωτική του ζωή μέχρι χθες; Ας μην επαναλαμβανόμαστε, ο Bunuel μας αφήνει στα σκοτάδια). Ιδού και τα δύο συμπληρωματικά θηλυκά. Μόνο που, λίγο μετά το γεγονός, η σύζυγός του θα αποτελέσει το τελευταίο «θύμα» του. Κι ενώ το αδιέξοδο είναι πια ορατό για τον ήρωα, ο σκηνοθέτης του χαρίζει ένα αμφιλεγόμενο happy-end.

Ποιος ήταν τελικά ο κατά φαντασία ειδεχθής εγκληματίας Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ; Πρώτα απ’ όλα, ένας μπουνιουελικός ήρωας αστικής καταγωγής που αδυνατεί να φτάσει σε μια μορφή ολοκλήρωσης, κατ’ αντιστοιχία με τους εγκλωβισμένους μπουρζουάδες στον «Εξολοθρευτή Άγγελο». Εν συνεχεία, μια μαριονέτα στα χέρια… του Φρόιντ, που μοιάζει να συντρίβεται από τις συμπληγάδες: οιδιπόδειο σύμπλεγμα –εντύπωση εικόνων στο παιδικό ασυνείδητο (προσέξτε τη διακριτική προτίμηση στους μηρούς) –αναπλήρωση των ελλειμμάτων μέσω ενός νεκροφιλικού φετιχισμού. Ενδεικτικότερη όλων η συλλογή μαχαιριών του Αρτσιμπάλντο, που μπορεί να ιδωθεί και ως συσσώρευση υποκατάστατων του πέους. Προβαλλόμενος στο ερωτικό αντικείμενο, ο φετιχισμός αποκτά τη μορφή ενός ομοιώματος, το οποίο θα ριχτεί στην πυρά αντί της γυναίκας. Άλλωστε όλο αυτό το γαϊτανάκι του έρωτα-θανάτου έχει ξεκινήσει από ένα μουσικό κουτί, ενώ η κάμερα δε δείχνει καθόλου αδιάφορη στο ρόλο φαινομενικά ασήμαντων αντικειμένων και το πέρασμά του από χέρι σε χέρι. Κι έτσι θα φτάσουμε ξανά στο τέλος, που σηματοδοτεί την τελευταία χρήση αντικειμένου, με τον Αρτσιμπάλντο να απαλλάσσεται το μπαστούνι του εν είδει ενός ολοφάνερου συμβολισμού. Σα μικρό παιδί που περιεργάζεται ό,τι βρει μπροστά του (στιλέτα, μουσικά κουτιά, κουτιά με φανταχτερό αμπαλάζ και πάει λέγοντας) και με ένα εξόφθαλμα αφελές φινάλε… για παιδιά, ο παμπόνηρος Bunuel μοιάζει να κάνει αναφορά στην αυστηρή καθολική του ανατροφή και τη δαιμονοποίηση του σεξ που υπέστη ο ίδιος στα παιδικά του χρόνια. Μήπως δε σας είχαμε προειδοποιήσει; Για γερά νεύρα μεν, παιχνίδι δε!

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)




 
Ensayo De Un Crimen- a.k.a Rehearsal for a Crime (1955) - kprncs - Παρ 19 Σεπ 2014 - 17:38
ΚΡΙΤΙΚΗ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=706455&page=4]
Ensayo De Un Crimen- a.k.a Rehearsal for a Crime (1955)
Οπως πάντα, ή σχεδον πάντα, με τα έργα του Bunuel είναι δύσκολο κανείς να αποκρυπτογραφήσει το μυαλό του μεγάλου δάσκαλου και να καταλάβει τι ακριβώς θέλει να πεί με το έργα του. 
Ετσι ακόμα μια φορά με το θαυμάσιο "Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρούζ" (1955) ο κεντρικός -μεγαλοαστός- ήρωας Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρούζ (Ernesto Alonso)  είναι "ενοχος πολλαπλών εγκεφαλικών εγκλημάτων" αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει καταφέρει να εκτελέσει κανένα. Αυτό το γεγονός το αναγνωρίζει και ο υπεύθυνος Δικαστής στον οποίο διηγείται την ζωή του παρακαλώντας να.. συλληφθεί ως στυγνός δολοφόνος...
"Ανωμαλία σκέψης της αστικής τάξης" και "ελκυσμός από τις γυναίκες σε βαθμό... δολοφονικό" διαφαίνονται ως τα κύρια χαρακτηριστικά του ήρωα, ο οποίος δυσκολεύεται κάθε φορά να αποκτήσει το αντικείμενο του δολοφονικού του πόθου...Στο τέλος όμως, υπάρχει ένα αισιόδοξο μήνυμα, καθώς απελευθερώνεται από τις δολοφονικές εμμονές του.........
Το βασικό θέμα του έργου, όμως, δηλαδή ο ανεκπλήρωτος πόθος του αστου, είναι κάτι που ο Bunuel το βασάνισε πολύ στην φιλμογραφία του: To 1969 στο La Voie lactee, οι περιπλανώμενοι ήρωες του δεν φτάνουν ποτέ στην εκκλησία στο Σαντιαγο, το 1972 στην "Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας" ένα μεγαλοαστικό γεύμα όλο ανακοινώνεται και ποτέ δεν συμβαίνει και τέλος στο 1977 στο "Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου" ο ήρωας δεν κρεβατώνει ποτέ την προκλητική καμαριέρα, παρα τις ευκαιρίες που δίνονται...
Αστοι, κληρικοί, στρατιωτικοι ήταν πάντα στο στόχαστρο του μεγάλου σκηνοθέτη, ο οποίος μισούσε την γλυκερή συμπεριφορά τους, τα ψέματα τους και τις δολοπλοκίες τους...
Τα έργα του, όμως, προκαλούν τον θεατή να σκεφτεί. Να βάλει τον εαυτό του στην θέση του ήρωα και να ομολογήσει μέσα του σε πόσα από τα αμαρτήματα του ήρωα έχει υποπέσει ή θα "ήθελε" να υποπέσει...
Με άλλα λόγια ο μεγάλος Bunuel μας αναγκάζει σε κάθε έργο του να κάνουμε μία προσωπική ψυχανάλυση και να αναθεωρήσουμε -ή, να αποβάλλουμε- κάποιες από τις άνομες σκέψεις μας...
Εκπληκτικό, οπως πάντα. Δύσκολο, οπως πάντα. Διδακτικό, οπως πάντα. Δεστε το οπωσδήποτε [Κώστας kprncs ΚΓΠ 19/9/2014] (7/10)

Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.