• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Le Quai des Brumes (1938)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Λιμάνι των Αποκλήρων
- Γνωστό και ως:
Port of Shadows

Νουάρ | 91'
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.11 %
Αξιολόγηση: 9.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/10   (9.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Αρχετυπικό μελόδραμα, γυρισμένο κατά τη διάρκεια της πεσιμιστικής περιόδου του γαλλικού ποιητικού ρεαλισμού, που διατρυπά το τοπίο της ομιχλώδους ανθρώπινης σκέψης και ανακαλύπτει την ενδόμυχη ανάγκη μιας άμεσης ή έμμεσης αυτοκτονίας. Ο μεταφυσικός διαλογισμός του σεναρίου (Jacques Prevert), ο στοχασμός της σκηνοθεσίας (Marcel Carne) και το υπονομευμένο πάθος για ζωή των χαρακτήρων ( Jean Gabin- Michele Morgan), μαζί με τη βουβή επιττοή του φυσικού στοιχείου υφαίνουν, όπως πολύ σωστά παρατηρεί και ο σπουδαίος κριτικός και ιστορικός τους κινηματογράφου Ζώρζ Σαντούλ, μια τέτοια «ενότητα χώρου, χρόνου και δράσης που χαρίζει στην ταινία ένα κλασικό φινάλε». Αργοί ρυθμοί και μια λειτουργικοί ατμόσφαιρα θανάτου σε ένα φιλμ που υπαινίσσεται πολλά περισσότερα από αυτά που αφήνει να φανούν με την πρώτη φορά.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς(Cine Tv)




Σάββατο 08 Οκτωβρίου 2011

Αν και η ατμόσφαιρα, οι διάλογοι και η σκηνοθεσία δηλώνουν ότι το έργο του Marcel Carné «Το Λιμάνι των Αποκλήρων» ανήκει στον ποιητικό ρεαλισμό που έβγαλε ο γαλλικός κινηματογράφος τη δεκαετία του `30, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ταινία αποτελεί τον πρόδρομο των αμερικάνικων φιλμ-νουάρ. Όλα τα γνώριμα στοιχεία βρίσκονται εδώ: ο πρωταγωνιστής που θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν του, ετοιμάζεται να μπαρκάρει με νέα ταυτότητα, βρίσκει όμως τη γυναίκα της ζωής του και μπλέκει με τον περίγυρό της που αποτελούν μια επικίνδυνη συμμορία και ο λίγο σαλεμένος νονός της που τη «βλέπει» με άλλο μάτι. Καθώς οδεύουμε προς το τέλος, τόσο μου έρχεται στο μυαλό η «Υπόθεση Καρλίτο» του Ντε Πάλμα και... ο νοών νοείτω. Ο μεγάλος Γάλλος σταρ Jean Gabin σε άλλη μια μεγάλη ταινία με την υπογραφή του Carné, σε μια από τις πρώτες ταινίες του, λίγα χρόνια πριν μας δώσει το αριστούργημά του, «Τα παιδιά του παραδείσου». Στο μικρό, χαρακτηριστικό ρόλο του νονού, ο ηλικιωμένος Michel Simon, που γνωρίσαμε από τη «Σκύλα» του Jean Renoir και την «Αταλάντη» του Βιγκό.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: Les Enfants de France)


 
Le Quai Des Brumes (1939) - kprncs - Παρ 13 Μαϊ 2016 - 20:49
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=706461&page=4]
Le Quai Des Brumes (1939)
ΠΛΟΚΗ: Ο λιποτάκτης του Γαλλικού Αποικιακού Στρατού Jean (Jean Gabin) προσπαθεί να φύγει από την Γαλλία, για να ξεκινήσει επιτέλους μια ζωή μακριά από την κακή του τύχη...
Με το που φτάνει στο λιμάνι της Χάβρης, αμέσως ερωτεύεται την Nelly (Michelle Morgan), μία 17χρονη που έχει μεγαλώσει ξαφνικά και είναι το αντικείμενο του πόθου των ανδρών του κόσμου της,  
του φίλου της Maurice, του κηδεμόνα της Zabel  (Michel Simon), και του θρασύδειλου κακοποιού Lucien (Pierre Brassier).
Η γνωριμία του Jean με την Nelly πυροδοτεί μια αλυσίδα γεγονότων που καταδεικνύουν την εγγενή μοιρολατρία και τραγωδία των απανταχού καταδιωγμένων.............
Ο Jean ταπεινώνει τον κακό Lucien και δίνει θάρρος στην Nelly να σταθεί στα πόδια της,
Μπορεί ο Jean να ακουμπήσει το όνειρο του και η Nelly να ξεφύγει από την μίζερη ζωή της;
ΚΡΙΤΙΚΗ: Η ταινία στέλνει με ελκυστικό τρόπο τους χαρακτήρες να περιπλανώνται μέσα στην ομίχλη, ψάχνοντας την φώτηση ή την ειρήνευση με το εαυτό τους, αλλά στο τέλος -με κάποιο τρόπο- έρχεται και δένει όλες τις εκκρεμότητες.
Το φιλοσοφημένο σενάριο ακουμπάει και συζητάει βαθιές ανθρώπινες ανησυχίες, την αυτοκτονία, τον έρωτα, την ζήλια και την φυγή από την καταδίωξη των ανθρώπων...
Προσθέτοντας σε αυτό την κυκλοθυμική, σκοτεινή κινηματογραφία του Michel Carne, που είναι γεμάτη με ομίχλη, καπνό και απαισιοδοξία, δεν μπορεί κανείς παρα να αισθανθεί χαρά που ζεί σε ένα τόσο διαφορετικό κόσμο από αυτον της καθημερινότητας του Jean...
Η ταινία έχει πάντως, στο "στιλ" του νουάρ, περιέχει τις ατάκες τις, οπως "Και εγώ το ίδιο. Θα `πρεπε να επιστρέψω κάπου. Αλλά αν το έκανα, όπως είπες, θα ήταν απαίσιο." ...και μία καθαρά "αμερικάνικη" "...Οι μεγάλες αποφάσεις λαμβάνονται πάντα μπροστά σε μικρά ποτήρια..."
Θαλεγα ότι η ταινία είναι από τα τόσα κρυμμένα διαμάντια της Γαλλικής προπολεμικής σχολής [Κώστας ΚΓΠ 13052016)(7/10)
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.