• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Wooden Camera (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Ξύλινη Κάμερα
- Γνωστό και ως:
La Camera de Bois

Δραματική | 92' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 6 Οκτ 2005
Διανομή: Νεανικό Πλάνο
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.02 %
Αξιολόγηση: 4.00/104.00/104.00/104.00/10   (4.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2005

Νοτιοαφρικάνικο παιδικό δράμα που αν ήθελε να τα έχει καλά με τη συνείδησή του θα έπρεπε να αναφέρει ρητά το “inspired from City of God”. Η κάμερα στα χέρια ενός εφήβου τον κάνει καλλιτέχνη, το δε όπλο αρχισυμμορίτη και χαμένο κορμί. Το κορυφαίο έρχεται με την επαφή του μικρού εκκολαπτόμενου film-maker με πλουσιοκόριτσο λευκής οικογένειας που δεν έχει καταλάβει ότι οι μέρες του apartheid πέρασαν ανεπιστρεπτί, όπου πλέον αρχίζουν τα απλοϊκότατα αντι-ρατσιστικά μηνύματα και πέφτουν οι γέφυρες για ένα ακόμη πιο ευπρόβλεπτο τέλος. Βασικά λάθη στο casting των παιδιών και κυρίως στην corny ιδεολογική σήμανση του film του στερούν οποιαδήποτε άλλη χρησιμότητα από την ρετσινιά του «παιδικού», από τη δεύτερη σκηνοθετική προσπάθεια του Ntshaveni Wa Luruli, νικήτρια του Λέοντα καλύτερης παιδικής ταινίας πέρυσι στο Βερολίνο.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Τάκης Γκαρής





Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2005

Η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά του Ntshaveni Wa Luruli έρχεται βραβευμένη με το Λιοντάρι του Φεστιβάλ Βερολίνου στην κατηγορία της παιδικής ταινίας και με δύο βραβεία από το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Παρισιού, αυτά τα ένσημά της όμως δε στέκονται ικανά για να της προσφέρουν κάτι που θα την κάνει να ξεχωρίσει. Ακολουθώντας το πρότυπο της «πόλης του Θεού» ασχολείται με μία σκουπιδούπολη κοντά στο Cape Town και τη μοίρα που οδηγεί δύο δεκατετράχρονα αγόρια στο προκαθορισμένο μέλλον τους. Όμως αντίθετα με την πόλη, η ιστορία της ξύλινης κάμερας δεν καταφέρνει να κατακτήσει το κοινό της.

O Madiba και ο Sipho είναι δύο φίλοι που ζουν φτωχικά στη συνοικία τους μετά το τέλος του Απαρτχάιντ. Παίζοντας κοντά στις γραμμές του τραίνου, θα βρεθούν μπροστά από ένα πεταμένο ανθρώπινο πτώμα που ‘κουβαλάει’ μαζί του ένα μικρό θησαυρό. Μία κάμερα και ένα πιστόλι!. Ο Madiba θα κρατήσει τη κάμερα, θα την κρύψει σε ένα ξύλινο κουτί που του φτιάχνει ένας φίλος του για να γλιτώσει τις ενοχλητικές ερωτήσεις και τις κλοπές και θα καταγράφει όλα όσα βλέπει γύρω του, μικρές καθημερινές στιγμές που θα αποκτήσουν νόημα και αξία μέσα από την κάμερα. Ο Siphο oαντίθετα θα κρατήσει το όπλο, αντλώντας από αυτό μία ψεύτικη σιγουριά και σύντομα θα πάρει τον κακό δρόμο με μία τραγική γι αυτόν εξέλιξη. Στην πορεία τα δύο παιδιά θα γνωρίζουν την πλούσια έφηβη Estelle, μία κοπέλα που αγωνίζεται να αναπνεύσει τον αέρα της αλλαγής, αντίθετα με την πλούσια και βολεμένη οικογένειά της, κλασικό δείγμα λευκών στο Cape Town. Τα δύο αγόρια θα πρέπει να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο που θα τους οδηγήσει ή στην ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον ή στον πρόωρο χαμό.

Η Γαλλο-αφρικανική αυτή παραγωγή εξαντλείται πολύ εύκολα μέσα από την υπεραπλούστευση των μηνυμάτων της και τις διδαχές της και το χειρότερο είναι πως δεν γίνεται ηθελημένα αυτό από το σκηνοθέτη, θέλοντας ίσως να την κάνει κατάλληλη για το παιδικό κοινό για το οποίο προορίζεται. Πολλές φορές η ταινία μοιάζει να βρίσκεται μετέωρη μπροστά στη σκληρότητα του κόσμου των μεγάλων και στην παιδική αθωότητα, με αποτέλεσμα ο Luruli να μην καταφέρνει να δημιουργήσει μία αξιόλογη παραγωγή ούτε για τα παιδιά ούτε για τους μεγάλους.

Μέσα από την ιστορία του Madiba και του Sipho επιστρέφει το ζήτημα των φυλετικών και κοινωνικών διαφορών, της παιδικής εγκληματικότητας και της ελπίδας για το αύριο με τρόπο όμως ξαναειπωμένο δεκάδες φορές, με μουντά χρώματα και χωρίς καμία πρωτοτυπία. Η ιστορία είναι τόσο προβλέψιμη και τόσο εκβιαστικά οδηγούμενη στην εύκολη συγκίνηση που απλά αφήνει αδιάφορο το κοινό και δεν του δίνει την ευκαιρία να απολαύσει μία ιστορία φιλίας που θα μπορούσε να μείνει βαθιά στις ψυχές των θεατών. Ο σκηνοθέτης βέβαια, δεν μπορεί να περιμένει βοήθεια ούτε από το ερασιτεχνικό παίξιμο των νεαρών του πρωταγωνιστών, ούτε από το γραμμικό σενάριο των Yves Buclet και Peter Speyer, χρωματισμένο με υπερβολές και εύκολα κλισέ.

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars (3.5/10)

Θεανώ Κανελλίδου


 
steno - abel - Τετ 02 Δεκ 2009 - 16:14
ρεαλιστικο, αντιρατσιστικο και ανθρωπινο εργο γυρω απο παιδια που βρισκονται σε αδιεξοδο 
Το επεξεργάστηκε ο/η abel συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.