• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


All the Invisible Children (2005)

- Γνωστό και ως:
Ολα τα Αόρατα Παιδιά

Δραματική | 124'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 16 Μαρ 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 9/1/2007
Διανομή: PCV
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Μανδαρινικά - Αγγλικά - Ιταλικά - Σερβικά
Δημοτικότητα: 0.39 %
Αξιολόγηση: 7.79/107.79/107.79/107.79/107.79/107.79/107.79/107.79/10   (7.79/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2005

Η πιο ταιριαστή κατακλείδα σε ένα φεστιβάλ όπου απονεμήθηκε το βραβείο των «ανθρώπινων αξιών» από την ελληνική βουλή. Επί 116 λεπτά, ένα πρόβλημα θίγεται απομονωμένο από το σύστημα που το αναπαράγει (εξαίρεση μερικές συναισθηματικές / λαϊκίστικες κορώνες) και θέτοντας στο επίκεντρο την αχίλλειο πτέρνα του βολεμένου αστού: τα «αθώα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα» -στην πιο ακραία εκδοχή της, η ίδια ακριβώς ευαισθησία παρουσιάζεται στην φιλοζωία. Ας τα πάρουμε ένα προς ένα:

-Tanza, του Mehdi Charef. Η σύντομη ιστορία ενός 12χρονου αγοριού που πολεμάει κάπου στην Αφρική και δέχεται διαταγές να τοποθετήσει βόμβα σε ένα σχολείο. Εντελώς ασήμαντο, αρθρώνει τα στοιχειώδη της κινηματογραφικής γλώσσας.

-Blue Gipsy, του Emir Kusturica. Ένας πιτσιρίκος προτιμά την ασφάλεια της φυλακής από το μαρτύριο που τον περιμένει μετά την αποφυλάκισή του. Αναμάσημα πολλών κλισέ του Emir, αλλά κεφάτο και με ρυθμό.

-Jesus children of America, του Spike Lee, όπου ένα μαύρο κοριτσάκι αγωνίζεται να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι πάσχει από AIDS. Δεκτό οποιοδήποτε σφίξιμο στην καρδιά του θεατή, αλλά όχι με έναν εξόφθαλμο συναισθηματικό εκβιασμό.

-Bilu & Joao, της Katia Lund. Μια μέρα από τη ζωή δυο παιδιών στους δρόμους του Σάο Πάολο. Νεορεαλισμός ειλικρινής αλλά και απλοϊκός.

-Jonathan, των Jonathan και Ridley Scott. Σαφώς το καλύτερο κομμάτι της ταινίας: το όνειρο ενός βετεράνου φωτογράφου, που συσσώρευσε τις τραυματικές εικόνες στο ασυνείδητό του. Εικονογραφημένο σχεδόν ιδανικά.

-Ciro, του Stefano Veneruso. Ένα χαμίνι που ζει και κλέβει στις συνοικίες της Νάπολης, θυμίζοντας με την αιθέρια σκηνοθεσία ήρωα της νουβέλ βαγκ.

-Song Song & Little cat, του John Woo. Οι παράλληλες ζωές ενός καλομαθημένου πλουσιοκόριτσου και ενός άστεγου κοριτσιού, που συνδέονται μέσω μιας κούκλας. Εικόνες που εκμεταλλεύονται την δύναμή τους για να κάνουν έναν εντελώς χοντροκομμένο παραλληλισμό.

Εν κατακλείδι: το «ανθρώπινο» πρόσωπο της δεξιάς, ήτοι των ιταλικών κεφαλαίων που χρηματοδότησαν αυτό το επιδεικτικό φιλανθρωπικό διάβημα.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς





 
Legacy - sifakis_pavlos - Unverified - Σάβ 11 Φεβ 2006 - 21:03
καλα, δουλευομαστε τωρα; Εδω μιλαμε για την καλυτερη ταινια της φετινης σεζον. 7 σκηνοθετες εικονογραφουν με λεπτομερεια, τρυφεροτητα και δειισδυτικοτητα 7 ιστοριες παιδιων, ιδωμενες απο τα ματια των μικρων πρωταγωνιστων. Πραγματικα, σπαρακτικα κομψοτεχνηματα, υψηλης αισθητικης που στοχευουν κατευθειαν στην καρδια του θεατη χωρις υπερβολες και μελοδραμαρισμους. Απο το μινιμαλισμο του Τσαρεφ, το κεφατο, ειρωνικο στιλ του Εμιρ, και το κλασσικο λεγε-με-ανεξαρτητο-αμερικανικο-στιλ του Σπαικ Λι, μεχρι τα νεορεαλιστικης διαθεσης κομματια της Λουντ και του Βενεροζο και τις λυρικες, ονειρικες, στυλιζαρισμενες εικονες των Γου και Σκοτ η ταινια παρασερνει το θεατη με την ειλικρινεια, την αμεσοτητα και τη συναισθηματικη της δυναμη. Η αληθεια ηταν πως ημουν επιφυλαχτικος αρχικα γιατι πιστευα οτι οι σκηνοθετες θα αντιμετωπιζαν το θεμα στεγνα, στερεοτυπικα και προχειρα, διαπιστωσα ομως οτι ο καθενας ειχει καταβαλλει το μαξιμουμ των δυνατοτητων του.
Την ταινια την ειδα σε πρεμιερα στο φεστιβαλ Βενετιας. Μετα τους τιτλους τελους (η μηπως πριν ακομα καλα καλα τελειωσουν κι αυτοι) η Sala Grande σειοταν απο 10λεπτα (κυριολεκτικα) χειροκροτηματα! Αν η δεξια χρηματοδοτει τετοιες ταινιες, τι να πω, ισως πρεπει να αλλαξω πολιτικες πεποιθησεις...Αληθεια κυριε Σαμαρα, η αριστερα τι χρηματοδοτει...;
10/10
sifakis_pavlos
 
Legacy - shikamaru - Unverified - Τρί 14 Μαρ 2006 - 14:09
Mia grhgorh matia stis bathmologies pou bazei o tupakos apo to cine.gr me epeisan na mhn xasw me TIPOTA authn thn tainia
shikamaru
 
Legacy - margkan - Unverified - Τρί 20 Νοε 2007 - 20:44
Επτα ταινιες στην συσκευασια της μιας. Επτα ταινιες μικρου μηκους, αλλα μεγαλου βεληνεκους και παγκοσμιου ενδιαφεροντος. Επτα διαφορετικες, ποιοτικες ματιες πανω σε ενα θεμα. Η κοινωνικα αποκλεισμενη παιδικη ηλικια σε ολα τα μηκη και τα πλατη του πλανητη. Απο την υποβαθμισμενη Αφρικη μεχρι την κορυφη της πυραμιδας τις Ηνωμενες Πολιτειες της Αμερικης. Απο τα «αλητακια» του Σαο Παολο μεχρι τους γονους της νεοπλουτης Κινεζικης μεγαλοαστικης ταξης, η περιθωριοποιηση, η εκμεταλλευση, ο ρατσισμος, που βιωνουν οι νεοσσοι του ειδους μας, απο την προηγουμενη γενια. Μεγαλα θυματα, απο μικρους, μικροσκοπικους θυτες.

Τα ρακενδυτα καχεκτικα παιδακια με τα οπλοπολυβολα στους ωμους, μεγαλωμενα μεσα στη βια, θυματα εγκληματικων πολιτικων, που βυθιζουν τη μαυρη ηπειρο στους εμφυλιους αλληλοσπαραγμους, ειναι το θεμα του Mechdi Charef στον «Tanza» του. Ο μικρος ηρωας παιρνει εντολη, να ανατιναξει ενα σχολειο της εχθρικης φυλης. Όταν βρισκεται μεσα στην σχολικη ταξη, η νοσταλγια των γνωριμων, οικειων αντικειμενων, τον κανουν, να το σκεφθει ξανα. Τα θρανια, οι κιμωλιες, ο μαυροπινακας, αφοπλιζουν το προορισμενο, για την καταστροφη, χερι του.

Ο Emir Kusturica με το πληθωρικο του στυλ και τις τσιγγανικες μουσικες του, στο «Blue Gupsy», περιγραφει την αποφυλακιση του ανηλικου απο το αναμορφωτηριο και την επιστροφη του εκει, μετα την συντομη βολτα του στην ελευθερια. Για τα «γυφτακια», τα παιδια ενος κατωτερου Θεου, η «ασφαλεια» της φυλακης με τους σκληρους κανονες της, υπερτερει απο την ζουγκλα της καθημερινοτητας στα χερια ενος μεθυσου, χωρις ορια, πατερα.

Η ανηλικη Μπλανκα, φορεας του AIDS, που το κληρονομησε απο την τοξικομανη μανα της. Ο πατερας τοξικομανης κι αυτος, βετερανος της «καταιγιδας της ερημου». Τα αμερικανικα νιατα στην κρεατομηχανη, σε ενα καινουργιο, χωρις τελος, Βιετναμ. Ζωες χαμενες, σπιτια διαλυμενα στο ονομα του κερδους. Και η Μπλανκα, να βιωνει στο πετσι της την περιφρονηση και τον τραμπουκισμο των συνομηλικων της. Τι κι αν ο Spike Lee στο «Jesus children of America» βαζει την διευθυντρια του σχολειου, με το political correct στυλακι της, να βαζει στην θεση τους, τους αγανακτισμενους γονεις, που ζητανε για τα βλασταρια τους, αντι για σχολειο, ενα αποστειρωμενο δοκιμαστικο σωληνα. Το μελλον φανταζει δυσοιωνο, με μονη ελπιδα την αυτοοργανωση των πασχοντων, μεσα στα πλαισια βεβαια του συστηματος υγειας, που χρειαζεται και αυτο το κοινωνικο του αλλοθι.

Στις φαβελλες του Σαο Παολο διπλα στους πολυτελεις ουρανοξυστες παιζεται το παιχνιδι των «Bilu και Joao». Η σκηνοθετης Katia Lund παρακολουθει μια μερα απο την ζωη των μικρων αυτων βιοπαλαιστων. Η μοναξια τους μεσα σε ενα κοσμο εχθρικο, η ελλειψη στοργης, ο μοχθος για να εξασφαλισουν τον επιουσιο και παραλληλα, η συντροφικοτητα, η επιχειρηματικοτητα και η αφοπλιστικη ανεμελια, με την οποια αντιμετωπιζουν την κατασταση, κανει τον θεατη να πασχει μαζι τους, να χαιρεται με τα κατορθωματα τους και να λυπαται με τα βασανα τους.

Στην Αγγλια τωρα, ο Tony Scott βαζει τον «Jonathan», να παλευει με τα φαντασματα του παρελθοντος. Με τα χαμενα χρονια της παιδικης αθωοτητας. Ο κουρασμενος φωτορεπορτερ, ο «περαστικος», απο τις εμπολεμες περιοχες του κοσμου, αυτος που καταγραφει τον ανθρωπινο πονο, μεσα στο φακο του, αλλα που δεν κανει τιποτα για να επουλωσει τις πληγες, που χαινουν μπροστα στα ματια του, στα ορια της τρελας, γυρναει στο παρελθον του και σε ενα οδοιπορικο μεσα απο το δασος της μνημης του, προσπαθει, να συμφιλιωσει το χθες με το σημερα. Τον παιδικο αυθορμητισμο με την ενηλικη υστεροβουλια.

Οικογενειακα και κοινωνικα ανενταχτος ο «Ciro» του Stefano Veneruso. Ένα παιχνιδι με τις σκιες που τον κυνηγανε, ενας ακηρυχτος πολεμος ενδοοικογενειακης βιας για το φτωχοπαιδο απο την Ναπολη. Στις λαϊκες συνοικιες της Ιταλικης αυτης πολης ανδρωνεται η παραβατικοτητα, ο προθαλαμος του μελλοντικου εγκληματια. Η απορριψη απο το σπιτι τον οδηγει στο κατωφλι της κλοπης και απο κει κατευθειαν στην αγκαλια του «νονου» κλεπταποδοχου. Κι ομως τα γλυκα ανεμελα παιδικα χρονια, που ο προεφηβος ηρωας μας δεν εζησε, στοιχειωνουν την ζωη του. Πανω στις αργες βολτες και στα πολυχρωμα φωτακια του carousel αφηνει τη σκεψη του, εναποθετει την ανθρωπια του, καταθετει τον φοβο του για το μελλον.

Τι να πω για το τελευταιο το «Song song and little cat» του John Woo. Τα αναφιλητα της δωδεκαχρονης μικρουλας απο το πισω καθισμα του κινηματογραφου δεν με αφησαν, να το παρακολουθησω. Οι παραλληλες ιστοριες της εκθετης κινεζουλας, θυμα εκμεταλλευτων ενηλικων, σε στυλ «Όλιβερ Τουιστ» και της πλουσιας συνομηλικης της, που βιωνει τα ξεσπασματα και το μισος της αποτυχημενης σχεσης των γονιων της, περιγραφουν αναγλυφα μια κοινωνια, που για να επιβιωσει κανεις πρεπει να παραιτηθει απο οτιδηποτε καλο μεσα του. Μονη αναλαμπη η αγαπη. Η αδολη, χωρις υστεροβουλια αγαπη, που κρυβεται στην προσφορα ενος λουλουδιου και το χαμογελο, αυτο το κουτσοδοντικο παιδικο χαμογελακι που ειναι πηγη ζωης, ελπιδας και σωτηριας.

Αυτη τη κοινωνια σας ετοιμαζουμε και για να ενταχθειτε πρεπει, να γινετε σαν τα μουτρα μας . «Όλοι οι μεγαλοι υπηρξαν καποτε παιδια. Λιγοι ομως απο αυτους το θυμονται και οταν μεγαλωσουν» μας λεει στον «Μικρο πριγκιπα» ο Antoiane de saint-Exupery. Και με την φραση αυτη τελειωνει το εργο, που θελω να πιστευω, οτι μας εκανε με τον προβληματισμο του, να γινουμε καλυτεροι ανθρωποι..

http://margkan.pblogs.gr
margkan
 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Σάβ 17 Οκτ 2009 - 15:27
Προκειται για μια σπουδαια, ανθρωπινη, ταινια που αποτελειται απο μικρες ιστοριες τις οποιες αφηγουνται γνωστοι σκηνοθετες. Συγκινητικη, επικαιρη, συγκλονιστικη. Μια δημιουργια που σε βαζει να σκεφτεις και σε βγαζει απο τον εφησυχασμο. Ξεχωριζουν οι ιστοριες του Τζον Γου (πολυ συγκινητικη και ομορφη προσεγγιση) και του Σπαικ Λι (συγκλονιστικη απεικονιση μιας τραγωδιας), ενω επισης σημειωνω τα φιλμακια των Κουστουριτσα και Κατια Λουντ.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.