• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul (2005)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Ηχος της Πόλης

Ντοκιμαντέρ | 90' | Κατάλληλο για όλες τις ηλικίες
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 15 Δεκ 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/4/2006
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά - Τουρκικά - Κουρδικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 7.61/107.61/107.61/107.61/107.61/107.61/107.61/107.61/10   (7.61/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2005

Μετά την εισπρακτική επιτυχία και την ευρύτατη κριτική αποδοχή του «Μαζί Ποτέ», ο δημοφιλής στην χώρα του, αλλά και στη δική μας, Τούρκος σκηνοθέτης Fatih Akin, επιστρέφει με ένα μουσικό ντοκιμαντέρ για την σύγχρονη μουσική της Κωνσταντινούπολης, τις ρίζες αυτής και τις ποικίλες εκφάνσεις της. Χωρίς να του είναι εντελώς άγνωστο το τοπίο του ντοκιμαντέρ, αφού το είχε επιχειρήσει ξανά το 2001 με το μικρού μήκους “Denk ich an Deutschland”, στην περίπτωση του “Crossing The Bridge…” ο Akin δείχνει κάποια ξεκάθαρα σημάδια απειρίας στο είδος, πρωτίστως αφήνοντας τα μουσικά μέρη να υπερχειλίσουν την ταινία, σε βάρος της πληροφοριακής αξίας αυτής.

Ακολουθώντας το οδοιπορικό ενός γερμανού μουσικού στην Πόλη, το ντοκιμαντέρ θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ακολουθεί μία πολύ συμβατική και ευθύγραμμη πορεία προς το τέλος του, παίρνοντας ένα- ένα με τη σειρά τα μουσικά είδη που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, ότι θα έχουν εκπροσώπους και οπαδούς στο μικρόκοσμο της Κωνσταντινούπολης, αναδεικνύοντας κάποια συγκροτήματα και καλλιτέχνες, αλλά κάνοντας μικρή προσπάθεια να φέρει στο φως τις «γενεαλογικές» σχέσεις μεταξύ των ειδών. Μας δίνεται, λοιπόν, η ευκαιρία να ακούσουμε μερικές πολύ όμορφες μελωδίες, παλιές και καινούργιες, αλλά μας στερείται το δικαίωμα να γνωρίσουμε σε βάθος το περιβάλλον που τις γέννησε και τις γαλούχησε, εξαιτίας, κυρίως, συνεντεύξεων που ανακυκλώνονται συνεχώς και λόγω των περιορισμένων πληροφοριών που αναδεικνύονται από την κουβέντα και το οδοιπορικό. Σαν να σου προσφέρουν, δηλάδή, ένα πολύ ωραίο γλυκό να φας και, όταν ζητάς τη συνταγή για να την πάρεις σπίτι σου, να σου λένε: «Άναψε τον φούρνο και βλέπουμε».

Παρόλα αυτά, δεν μένει ανεκμετάλλευτη η ευκαιρία να γίνει κάποια νύξη για τον διωγμό των Κούρδων και το πώς αυτός επηρέασε το κουρδικό μοιρολόι (βασική επιρροή για τα σύγχρονα τουρκικά μουσικά ρεύματα, κυρίως στην λαϊκή μουσική), αλλά και εκεί το ζήτημα παραμένει στάσιμο, με τους συνεντευξιαζόμενους να εμμένουν στο «πόσο συναρπαστικά είναι να μένεις στην Πόλη» και πολύ λίγα άλλα. Επίσης, η όλη αντιμετώπιση της κάθε μουσικής φράσης και τραγουδιού, ως το απαύγασμα σοφίας αιώνων και ως έργο απαράμιλλης ομορφιάς, ακόμη και αν αυτό δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό, είναι διασκεδαστικό στην αρχή, αλλά κουράζει στη συνέχεια. Στην όλη κατάσταση βοηθάει, κάπως, το εικαστικό αποτέλεσμα, με αρκετές όμορφες εικόνες της πόλης και των τοπίων γύρω της, που θα φαντάζουν γνώριμες στον Έλληνα θεατή, ενώ «συν» αποτελεί και το γεμάτο feeling μοντάζ του.

Έχουμε, λοιπόν, ένα φιλμ, που τραγουδάει μεν, αλλά δεν λέει. Ακούστε την όμορφη μουσική της Κωνσταντινούπολης και απολαύστε τα τοπία της, αλλά μην τα βάλετε με τον εαυτό σας, αν δεν θυμάστε πολλά πράγματα για αυτήν βγαίνοντας από την αίθουσα. Στην σεζόν που είδαμε τα εκπληκτικά “Εκκωφαντικό Αριστούργημα”, “Punk Attitude”, “Musica Cubana”, αλλά και το “No Direction Home: Bob Dylan”, ένα μουσικό ντοκιμαντέρ θα πρέπει να είναι πάρα πολύ δυνατό σε όλους τους τομείς, για να κερδίσει μία θέση στην καρδιά μας, πράγμα, που το “Crossing The Bridge…” δεν είναι.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (4/10)

Στέφανος Πρόκος


 
Legacy - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ - Unverified - Σάβ 24 Δεκ 2005 - 12:41
Ο Ήχος της Πολης που δεν ειναι ουτε καθαροαιμο ντοκιμαντερ ουτε ταινια μυθοπλασιας ωθει τον μυημενο θεατη να υπερβει ποικιλοτροπως την καθεστηκυια ταξη και το αβατο της καθημερινοτητας του σπαζοντας τις αλυσιδες της ραστωνης και του ωχαδελφισμου για να γινει κοινωνος της αισθησης οτι ο καθενας μονος του αλλα και ολοι μαζι αγγιζουν τα ορια τους, οτι-τροπον τινα-συν-λειτουργουν και συμπασχουν με τα δρωμενα. Περιορισμενο το κοινο της ταινιας αποτελουμενο απο νεαρους Χρυσοφορους Κολοβους που βλεπουν βαρια κουλτουρα για να ειναι στη μοδα, απο καποιους περιεργους αλλα βεβαια και απο λιγους που δηλωνουν κινηματογραφοφιλοι αλλα συγχρονως και μυστες της ανατολιτικης μουσικης κουλτουρας. Προετοιμασμενοι να ζησουν μια συναρπαστικη εμπειρια αυτοι οι τελευταιοι, αναμεσα τους και εγω, προσερχονται στην προβολη και το ιδανικο της ταυτοχρονης συνευρεσης ολων αυτων των καλλιτεχνων που κατοικουν και στις δυο οχθες του Βοσπορου τους γεμιζει εξαρχης με θετικα συναισθηματα. Μονο που αυτα τα οποια βλεπουν να εξελισσονται πανω στο πανι τελικα ξεπερνουν και τις πιο αποκρυφα μειλιχιες σκεψεις τους, ειναι πραγματι μια ευδαιμονια της ψυχης. Κατω απο τη θαυματουργικη μπαγκετα του σκηνοθετη βιωνουν ενενηντα λεπτα μαγευτικης περιηγησης στα ονειρεμενα μονοπατια της ανατολης, παιρνοντας μερος σε ενα ατελειωτο πανηγυρι ηχων και ρυθμων κατω απο τις φτερουγες ενος μοναδικου μουσικου ψηφιδωτου που περιλαμβανει ολες τις εκφανσεις της τουρκικης μουσικης απο ψυχεδελικα γκρουπ, ροκ μπαντες και ραπερ καλλιτεχνες οπως ο εκπληκτικος Πεζα, μεχρι τσιγγανους βιρτουοζους του κλαρινου σαν τον Σελιμ Σεσλερ, δερβισηδες και τοπικους λαϊκους μυθους σαν τους εξαιρετικους Ορχαν Γκεντσεμπει, Σεναρ και αλλα βεβαια πανω απο ολους για επιδορπιο την απολυτη αιχμαλωσια απο το μουσικο ευρος και την καταλυτικη παρουσια ενος καλλιτεχνη. Τη μοναδικη Σεζεν Ακσου. Σιγουρα ημουν πολυ τυχερος λιγα χρονια πριν που εστω απο συμπτωση, εγινα κοινωνος της μουσικης της. Ομολογω με ειλικρινεια οτι πρωτο δελεαρ για αυτο σταθηκε η σαγηνευτικη ματια της αλλα και η χαμηλη τιμη στο εξωφυλλο του CD Deli Kizin Turkusu. Αλιμονο, το μουσικο βιβλιο που ανοιξε μπροστα μου με την πρωτη ακροαση ηταν μια κυψελη γεματη παθος και μυστικισμο και βεβαια το αναπαντεχο της live εμφανισης της με την Χ. Αλεξιου στο κινηματοθεατρο Παλλας τον Νοεμβρη του 1999 ηταν σαν μαννα εξ ουρανου για μενα καθως εμφανισθηκε μικρη, ελαχιστη εκει στη μεση της σκηνης και μου εδωσε, μας εδωσε σε ολους ελπιζω εκει μεσα, μια παρασταση που την ψηλωσε, την ανεβασε στα ορια μιας θεϊκης υπαρξης. Αυτο που εζησα εγω αλλα και εκατονταδες αποσβολωμενα ματια γυρω μου ηταν μια γροθια στο στομαχι, ενα φτερουγισμα πανω απο πατριδες και φυσικα συνορα. Αναμφισβητητα μια εμπειρια ζωης οπως αναλογικα εμπειρια ζωης ειναι και η θεαση της ταινιας του Φατιχ Ακιν, που προσωπικα με απογοητευσε με το υπερφιαλο Head On αλλα εδω περνα την γεφυρα της επιτυχιας δινοντας ρεστα απο πεντακοσια ευρω.

Βαθμολογια 8/10
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΡΔΑΛΗΣ
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.