• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Pepe le Moko (1937)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Αλγέρι

Νουάρ | 94' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Αραβικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: n/a (<3 ψήφοι)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2005

Μου μοιάζει σχεδόν αδύνατο (αν όχι απλώς ανώφελο) να επιχειρήσω την ανατομία αυτού του δαντελένιου γαλλο-αλγερινού μύθου. Όπου ο ομώνυμος ήρωας, αρχιμαφιόζος –θρύλος στο λαβυρινθώδες Κασμπά του Αλγερίου, θα ξεμυαλιστεί από μια μεγαλοαστή Παριζιάνα. Και ο καθένας θα αντικρίσει στο πρόσωπο του άλλου την ου-τοπία. Αναγκαστικά, λοιπόν, θα καταφύγω στα πρωτογενή συστατικά της τέχνης / τεχνικής του σινεμά –τον χώρο, το φως και τον χρόνο. Έχουμε και λέμε, αντίστοιχα:

1. Η εισαγωγή στην γεωγραφία του Κασμπά, ως της μεγάλης σκηνής όπου θα λάβει χώρα η δράση, γίνεται με στιλ ημι-ντοκιμαντερίστικο: η μυθοπλασία έχει ήδη καταλάβει τα χωράφια του πραγματικού. Οι άναρχες κινήσεις και οι απροσδόκητες τοποθετήσεις της κάμερας μετουσιώνουν την ατμόσφαιρα περιδίνησης, για την οποία το voice-over μας έχει ήδη προετοιμάσει. Ο Duvivier αντιλαμβάνεται (και επιβάλλει) τον χώρο ως αίσθηση.

Ακόμη παραπέρα, ο καταγραμμένος στην εικόνα χώρος δεν είναι παρά η μία όψη της συνολικής γεωγραφίας του « pepe le moko». Ποιο είναι το άλλο μισό; Μα η, περί ης ο λόγος, ου-τοπία. Ο χαμένος χώρος (που αποκτά πια και ολοφάνερη χρονική διάσταση), που για τον ήρωα κατονομάζεται ως το Παρίσι. Μόνο που ο Duvivier δεν επιφυλάσσει στον, ταυτισμένο και εξίσου «πληγωμένο», θεατή ούτε καν το ελάχιστο οξυγόνο ενός φλας μπακ (βλ. « Casablanca»). Ο χώρος έχει ακινητοποιηθεί στο «εδώ» και ο χρόνος έχει παγώσει στο «τώρα». Η αίσθηση απώλειας αγγίζει τα τραγικά υψίπεδα ενός « Τρίτου ανθρώπου», με τον οποίο –όχι τυχαία- μοιράζονται την ίδια αρχιτεκτονική μεγαλοφυία.

2. Οι ποσοστώσεις του ασπρόμαυρου και οι φωτοσκιάσεις μεταφέρουν κατά το δοκούν την αναγέννηση, το αμφίσημο, την απελπισία του αδιεξόδου (θα δούμε στη συνέχεια τη σπουδαιότητα αυτής της αλληλουχίας). Η νεφελώδης φωτογραφία μοιάζει να παράγεται κατευθείαν από τις αναθυμιάσεις της μυθικής συνοικίας του Κασμπά και τυλίγει τον ήρωα στην αχλύ του ανέφικτου. Η δημιουργία μεγάλων σκιωδών πεδίων εντός του κάδρου τονίζει την πανταχού παρούσα απειλή. Ενώ η ανάμειξη των παραπάνω στοιχείων δίνει ένα σκηνικό μετα-εξπρεσιονιστικό, που θαρρείς ότι αυτονομείται και αποκτά ρόλο διακριτό. Σέρνεται σαν κατάρα και φυλακίζει.

3. Σε επίπεδο ρυθμού, ο Duvivier δομεί διαδοχικές χρονικές ενότητες, καθεμιά από τις οποίες ακολουθεί το σχήμα της σταδιακής κατάδυσης στο απόλυτο σκοτάδι. Πρόκειται για την σαφέστερη προοικονομία του κατάπικρου φινάλε: ο κύκλος πρέπει να κλείσει, η ύστατη ελπίδα να πνιγεί μέσα στη νύχτα.

Έτσι και θα γίνει λοιπόν. Η αυτοκτονία του Πεπέ προοιωνίζει την απόλυτα τεφρή περίοδο του γαλλικού ποιητικού ρεαλισμού, όπου ο Renoir θα διδάξει στους ομοεθνείς του τον «Κανόνα του παιχνιδιού» και ο Carne θα τους ταξιδέψει μέχρι το «Λιμάνι των Αποκλήρων».

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
pepe le moko (1936) - kprncs - Παρ 11 Σεπ 2015 - 19:10

ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=706942&page=4]


pepe le moko (1936)


Ο Γάλλος κακοποιός Pepe Le Moko (Jean Gabin) έχει καταφύγει στην Κάσμπα του Αλγερίου για να γλυτώσει από την Γαλλική δικαιοσύνη. Η Κάσμπα, που είναι ένα συνονθύλευμα ατάκτως δομημένων κτιρίων, στενών δρόμων, σκοτεινών αυλών και σκαλιών, μαζί με τον άναρχο τοπικό της πληθυσμό, του δίνει την κατάλληλη προστασία στον  από την τοπική αστυνομία.

Ο Pepe συζεί με την τσιγγάνα Ινές (Line Noro)αλλά έχει σιχαθεί τον περιορισμό του στην Κάσμπα και θέλει να ξεφύγει στην πόλη...


Τότε γνωρίζεται με την τέως πόρνη νυν Παριζιάνα-πρωτευουσιάνα- μεγαλοκυρία Gaby (Mireille Balin), και η νοσταλγία του για το Παρίσι και η αγάπη που αισθάνεται για την Gaby τον οδηγουν σε απεγνωσμένη κίνηση απεγκλωβισμού του.

Υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν θέλουν να τον δουν να φεύγει από την Κάσμπα και η αστυνομία πάντα περιμένει μία καλή πληροφορία...


Σκοτεινή δραματική-γκανγκστερική ταινία, με τον έξοχο, νεαρότατο Gabin να δίνει μία υπέροχη ερμηνεία ενός εγκλωβισμένου ανθρώπου που νιώθει να τον πνίγουν οι τοίχοι της επίπλαστης ελευθερίας του και που νομίζει ότι βρήκε το κίνητρο για να σπάσει τα δεσμά του...

Αγάπη, μίσος, σπιουνιά, νοσταλγία για την πατρίδα, ωραίοι και έξυπνοι διάλογοι, όλα αυτά ανακετεύονται και κτίζονται ομορφα από τον σκηνοθέτη Julien Duvivier στην μυθική, μαγική ατμόσφαιρα της Κάσμπα και των στενών της ...Οι σκηνές , δε, που ο Pepe τραγουδάει ευτυχισμένος γιατί αγαπάει την Gaby, είναι ανεπανάληπτες και πραγματικά κλασικές!


Είδα τώρα τελευταία ένα άλλο έργο με τον Gabin, το "En Cas De Malheur"(1958) με την εκρηκτική Brigitte Bardot. Και στα δύο έργα -οπως και σε πολλά άλλα βέβαια νεώτερα- μου έκανε εντύπωση η λατρεία και η λαχτάρα των σεναριογράφων και των πρωταγωνιστών για το Παρίσι- λές και δεν υπάρχει άλλη Γαλλία, Παρίσι και μόνο αυτό, με τους δρόμους του, τις πλατείες του, τις περαντζάδες και τις γέφυρες του...Ομορφη ταινία μιας άλλης εποχής, για τον κάθε σινεφίλ...[Κώστας ΚΓΠ 10092015](8/10)

Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.