• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Ordet (1955)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Λόγος
- Γνωστό και ως:
The Word

Δραματική | 126' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/10/2004
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Δανικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 9.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/10   (9.25/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 30 Αυγούστου 2013

Στον «Λόγο» ο Dreyer παρατηρεί τους ήρωες στην εγκόσμια διάστασή τους, σε καθημερινές κουβέντες και πράξεις. Έτσι είναι και παραμένει δεμένος με το ανθρώπινο, γήινο επίπεδο των χαρακτήρων και των καταστάσεων που κινηματογραφεί. Έχουμε λοιπόν, από τη μια μεριά, μια ρεαλιστική καταγραφή και αναπαράσταση ενός χώρου, τον οποίο μπορούμε να εντοπίσουμε γεωγραφικά (είναι το εσωτερικό ενός σπιτιού, είναι ένα χωράφι στην ύπαιθρο κλπ). Την ίδια στιγμή, ο τρόπος που κινηματογραφεί ο Ντράγιερ δημιουργεί έναν κινηματογραφικού τόπο που δεν είναι ακριβώς εντοπίσιμος μέσα στη φυσική πραγματικότητα. Πώς συμβαίνει αυτό;

Σινεμά δεν είναι μόνο η πλοκή.

- Η κάμερα όταν κινείται, σταματά και ξεκινά την κίνησή της πάντα στο σημείο όπου βρίσκονται οι πρωταγωνιστές. Έτσι διαγράφει το διάνυσμα του χώρου, ο οποίος εκτείνεται με γνώμονα τις ανθρώπινες παρουσίες. Η κίνηση ορίζει τον χώρο και όχι το αντίστροφο. Επιπλέον η βραδύτητα της κίνησής της, σχεδόν υπνωτιστική, αποδίδει κάποιες φορές μια σχεδόν ονειρική διάθεση στα δρώμενα.

- Το φόντο παραμένει σε κρίσιμες περιπτώσεις ουδέτερο, σχεδόν επίπεδο, χωρίς να τραβά την προσοχή μας, αφήνοντας το βλέμμα μας ανοικτό μόνο για τη δράση, τα βλέμματα, τα λόγια και τις σιωπές των ανθρώπινων χαρακτήρων.

- Οι παύσεις στη δράση των ηρώων αποδίδουν μια θρησκευτική επισημότητα στις κινήσεις τους, ενώ οι συχνές παύσεις στο διάλογο και οι σιωπές γιγαντώνουν τη σημασία των εκφράσεων και του Λόγου (εν αρχή ην ο Λόγος).

- Ο φωτισμός δεν είναι ομαλός, ουδέτερος και φυσικός, δεν είναι δηλαδή εκεί απλώς για να φωτίζει τον χώρο ώστε να μπορούμε να δούμε ό,τι συμβαίνει μέσα του. Αντίθετα, είναι ένας φωτισμός που έρχεται από πολλές διαφορετικές πηγές γεμίζοντας τον χώρο με περιοχές άλλοτε σκιασμένες, άλλοτε φωτισμένες. Το κατευθυντικό, συγκεντρωτικό φως στρέφεται στα πρόσωπα των ηρώων, καθιστώντας την παρουσία τους κεντρική και κρίσιμη. Τα πρόσωπα μοιάζουν να αναδύονται μέσα από το σκοτάδι του χώρου γύρω τους. Αυτός ο φωτισμός, που θυμίζει το δραματικό, ανησυχητικό και σχεδόν απόκοσμο κιαροσκούρο της αναγεννησιακής ζωγραφικής, είναι κάθε άλλο παρά μια ρεαλιστική φωταγώγηση του κόσμου.

- Στην τελευταία σκηνή, το φως (που εισέρχεται από τα παράθυρα) μοιάζει να είναι φορέας ολόκληρου του νοήματος του επεισοδίου που παρακολουθούμε. Η έντασή του έχει αυξηθεί παράξενα, η καθαρότητά του μας προκαλεί ερωτηματικά, αλλά και προαναγγέλλει κάτι ελπιδοφόρο (την ανάσταση της ηρωίδας που κείτεται νεκρή στο φέρετρο).

Μέσα από τη σύνθεση των κινήσεων της κάμερας, τις παύσεις και τις σιωπές, τα βλέμματα και τις φωτοσκιάσεις αναδύονται οι εντάσεις, οι διαθέσεις και τα νοήματα εκείνα, που προκύπτουν μονάχα όταν η πραγματικότητα υποσκάπτεται ή συμπληρώνεται από τη σχέση της με την ονειρική ζωή. Το αποτέλεσμα είναι ένας μαγικός ρεαλισμός. Τα δρώμενα που παρακολουθούμε στην ταινία διατηρούν ισχυρό δεσμό με την φυσική πραγματικότητα στην οποία ανήκουν. Την ίδια στιγμή απελευθερώνονται από τους περιορισμούς μιας αυστηρής ορθολογικής αναπαράστασης, οξύνουν την εκφραστικότητά τους, μεταμορφώνουν γοητευτικά την όψη τους και ανυψώνονται αισθητικά προς έναν – όχι μετα-φυσικό – αλλά κινηματογραφικό κόσμο.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Παυλίδης




Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2006

Από τα πλέον μνημειώδη, αξεπέραστα κινηματογραφικά θαύματα, που προξενούν δέος ακόμα και σε έναν άθεο. Στη Γιουτλάνδη του 1930, ένας γέρος κτηματίας έχει αποστειρώσει την χριστιανική του πίστη από το κήρυγμα της αγάπης. Ο μεσαίος του γιος έχει ταυτίσει τον εαυτό του με τον Ιησού, ενώ ο μεγαλύτερος γιος θα βιώσει τον τραγικό θάνατο της γυναίκας και του νεογέννητου παιδιού του. Ο μεγάλος χριστιανός δημιουργός (την «αγία τριάδα» συμπληρώνουν οι Rossellini και Bresson) μεταφέρει ένα θεατρικό έργο του Kaj Munk και την ίδια στιγμή προβαίνει στο πιο περήφανο μανιφέστο της α-δογματικής και χαρούμενης πίστης του. Η ταινία εικονογραφεί ένα θαύμα με τρόπο ωμά ρεαλιστικό, ο οποίος υπονομεύεται από τον ίδιο το μύθο αλλά και το ντεκόρ.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)


 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Τρί 15 Δεκ 2009 - 15:02
Σε μια αγροτικη περιοχη της Δανιας δυο οικογενειες εχουν κοντρα μεταξυ τους λογω διαφορετικης θρησκειας αλλα τα παιδια τους θελουν να παντρευτουν. Ο θανατος μιας αγαπητης γυναικας απο το ενα αγροκτημα θα αλλαξει την κατασταση και θα δοκιμασει την πιστη τους.
Ο Ντραγιερ εκφραζει εντονα εδω την πιστη του στον Θεο (μαλιστα το φιλμ περιεχει μεχρι και μια ανασταση) καθως και τις θρησκευτικες του αποψεις σε μια δυσκολη (κουραστικη) ταινια με πολυ αργους ρυθμους, λιτοτητα, αυστηροτητα, σκοτεινο υφος (ικανο για ψυχοπλακωμα) αλλα και υποβλητικη σκηνοθεσια που καταφερνει εκτος απο μερικες ιδιοτροπα ατμοσφαιρικες και οχι συνηθισμενες στο σινεμα σεκανς (π.χ. αυτη της αναστασης) να δειξει και λιγο την αγροτικη ζωη.

Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.