• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Dying in Athens

Μιούζικαλ | 103'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 2 Νοε 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 08/05/2007
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Ελληνικά
Δημοτικότητα: 0.15 %
Αξιολόγηση: 6.20/106.20/106.20/106.20/106.20/106.20/106.20/10   (6.20/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2006

Άνδρα μοι ένεπε – Ο Ανδρέας, πενηντάρης και κάτι καθηγητής πανεπιστημίου στον τομέα της ιστορίας της Τέχνης, έχει όλα όσα θα μπορούσε να επιθυμήσει ένας άντρας της ηλικίας του. Μια όμορφη σύζυγο που όσο καθυστερημένος και να φτάσει στο σπίτι εκείνη υπομονετικά θα τον καρτερεί, μια γοητευτική ερωμένη που πλέον δείχνει να μην νοιάζεται για το αν εκείνη κρατά τα πρωτεία στην αισθηματική επιλογή του και μια σέξι εικοσάχρονη παλλακίδα, που στις ώρες όπου δεν βρίσκονται ερωτικά σε κάποιο ακριβό ξενοδοχείο, τυγχάνει μαθήτρια του στην σχολή. Όλα τα φέρνει βόλτα ο Ανδρέας. Όλα εκτός από την υγεία του, αφού τα μαντάτα από τις εξετάσεις μιλούν για καλπάζουσα λευχαιμία, γεγονός που σημαίνει πως του απομένουν μόλις λίγοι μήνες ζωής.

Το μόνο που αξίζει είναι η αλήθεια – Την αλήθεια σε οποιαδήποτε μορφή της επιχειρεί να προσεγγίσει στην νέα του ταινία ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, επιστρέφοντας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αμέσως μετά το σημαντικότερο βήμα μιας σπουδαίας καριέρας (Delivery), αποδεικνύοντας πως μέσα του υπάρχει ιδιαίτερη θέρμη για καλό σινεμά. Την αλήθεια που σε άλλες περιπτώσεις εκσφενδονίζεται με τρόπο ευθύ και σκληρό και συνήθως πληγώνει ψυχικά, σε άλλες είναι συγκαλυμμένη πίσω από κάποια μικρά ψέματα ώστε να απεικονίσει ένα μέρος μόνο της πραγματικότητας και τέλος στην αλήθεια όπως μπορεί να την φαντάζεται ο νους εκείνου που την εκστομίζει, που μπορεί να μην θεωρεί πως ψεύδεται παρόλα αυτά η ορθότητα των λεγόμενων του είναι μηδενική.

Παραφράζοντας τον Rossif – Μέσον προσέγγισης του αληθινού σε οποιαδήποτε από τις προαναφερόμενες εκδοχές ο Άνδρέας – όπως άνδρας – που ζει και αντιλαμβάνεται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα την σημασία και το νόημα της καθεμιάς. Αρχικά ενημερώνεται από τον γιατρό του για την κατάσταση της υγείας του, δεχόμενος μια βολή που πιο ευθεία δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Ακολούθως μοιράζεται το πρόβλημα του με τις γυναίκες της ζωής του, αποκρύπτωντας όμως το σημαντικότερο στοιχείο της αλήθειας. Ενώ ολοκληρώνει την διαδρομή του, επιχειρώντας να αποκαταστήσει κάθε περίπτωση που είπε σε εκείνες ψέμα, δίνοντας μια δική του διάσταση για το αληθινό όπως λίγο πολύ εκείνος το φαντάζεται. Μη ενθυμούμενος το παρελθόν αλλά μονάχα την στιγμή, όπως διαρκώς επαναλαμβάνει.

Ζωή σαν χιόνι – Φόντο – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – της ανθρώπινης ιστορίας, η πολύβουη και απρόσωπη Αθήνα. Η πρωτεύουσα που αναγκάζει τους κατοίκους της να τρέχουν σαν μικρά ηλεκτρόνια διαρκώς, μη δίνοντας τους την ευκαιρία της άμεσης επικοινωνίας, αλλά της κουβέντας του «κινητού», που συνήθως δεν διαρκεί περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα. Σε αυτό το μοτίβο κινείται και ο Ανδρέας, που προκειμένου να τα προλάβει όλα σχεδιάζει το ένα ψέμα μετά το άλλο. Μέχρι που έρχεται το δίχως αύριο μαντάτο, αντιλαμβάνεται την ματαιότητα του ψεύδους και ξεκινά το ταξίδι της αποκατάστασης του πραγματικού. Η Αθήνα του Παναγιωτόπουλου είναι όπως συνήθως πανέμορφη. Είναι η Πόλη των κατοίκων της, άλλοτε παρμένη από ψηλά και άλλοτε από ευθείες προοπτικές, μια μέσα στο χιόνι που παγώνει τις καρδιές των ανθρώπων της, μια μέσα στην ζεστασιά των εσωτερικών χώρων, όπως του μουντού νοσοκομείου. Του σημείου της πόλης που καθημερινά αποχαιρετά ανθρώπινες ψυχές, που κατόπιν πετούν σαν άγγελοι από πάνω της, ευχαριστώντας την για την φιλοξενία μιας ζωής.

Τραγούδια - Σκηνές – Δύο είναι τα ιδιόμορφα στοιχεία που χρησιμοποιεί στην ποίηση του ο δημιουργός. Το ένα έχει να κάνει με την έμπνευση του να εντάξει στις στιγμές της δραματουργικής κορύφωσης, μουσικές και τραγούδια φτιάχνοντας ένα περιβάλλον μιούζικαλ, με την βοήθεια του μαγικού χεριού του Σταμάτη Κραουνάκη, που μας δίνει ένα ακόμη σπουδαίο σάουντρακ μετά την Νύχτα που Μένει και τους Αγαπητικούς. Το δεύτερο έχει σχέση με την πανέμορφη τεχνική του Cinemascope που χρησιμοποιήθηκε σε αντίθεση με τις σύγχρονες προσταγές, επιφέροντας ένα αριστουργηματικό φωτογραφικό αποτέλεσμα, οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες και αν είχε να αντιμετωπίσει ο κινηματογραφιστής Άρης Σταύρου.

Μια απαίτηση, τρεις γυναίκες - Μέσα σε αυτόν τον έντονα πολύχρωμο, μακρόστενο και μουσικοχορευτικό καμβά, κινούνται οι μορφές που πρωταγωνιστούν στο Πεθαίνοντας στην Αθήνα. Κεντρικό πρόσωπο ο άντρας ασθενής, που γύρω του χορεύουν σε σκοπούς άλλοτε ευδιάθετους και άλλοτε θλιβερούς, σύζυγοι, ερωμένες, νοσοκόμες, γιατροί, συμπολίτες. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος, είναι κι εδώ ο δικός μας Σπύρος. Εκείνος που ζούμε και εκτιμούμε καιρό τώρα, είτε υποκρίνεται αγαπημένους ρόλους, είτε μας εύχεται κρατώντας με ψυχή το κρασοπότηρο. Δύσκολα θα περίμενα κάτι λιγότερο από εκείνον, ακόμη και όταν ο ρόλος του κάνει μια μεγάλη και απαιτητική διαδρομή από το ελαφρώς σατυρικό, το ζωηρά διασκεδαστικό, στο έντονα δραματικό. Οι σειρήνες της καρδιάς του, η Μαρία Ναυπλιώτου, η Μαρία Σολωμού και η Βίκυ Παπαδοπούλου στα χέρια του Παναγιωτόπουλου (που ως είθισται συνεργάζεται με πανέμορφες γυναίκες) απογειώνονται ερμηνευτικά. Ειδική μνεία αξίζει η τελευταία που παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον - ως αναζωογονητική Εύκολη Λία - κινηματογραφικό introduction, γεμάτο υποσχέσεις.

Ο έρωτας άλλαξε χέρια! Αντίο! - Ο Παναγιωτόπουλος – που σύμφωνα με τα λεγόμενα του έχει ακόμη να μας δείξει πολλές ακόμη πτυχές της καλής του Αθήνας, «ίσως και εκατό» όπως με φανατισμό υποστηρίζει – συνεχίζει το ταξίδι του, ακολουθώντας τα δικά του φιλμικά μονοπάτια. Η ταινία έχει «λαϊκό» έρεισμα μέχρι του σημείου που αποκαλύπτεται η σκληρή πραγματικότητα στον ήρωα. Από εκεί και πέρα όλα είναι ποίηση και αλληγορία. Σε αυτό το μαύρο μπουλβάρ, προσωπικά θα επιθυμούσα μια πιο έντονη παρουσία της οικογένειας, εφόσον της δίνει (χλιαρή) υπόσταση ο δημιουργός, που απαιτεί την δική της θέση την ώρα του τελικού αποχαιρετισμού. Μελοδραματικά λέτε? Μελοδραματικά απαντώ, δεν είναι δα κακό να υπήρχε και αυτό το στοιχείο σε ετούτο το πάμπολλων αναζητήσεων της αλήθειας του έρωτα, πειραγμένο μιούζικαλ…

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Ένας άντρας (Σπύρος Παπαδόπουλος) μαθαίνει ότι πάσχει από καλπάζουσα μορφή λευχαιμίας και ότι του απομένουν ελάχιστοι μήνες ζωής. Τότε, παίρνει την απόφαση να διώξει από πάνω του ψέματα, τύψεις και αυταπάτες και αποκαλύπτει την είδηση της αρρώστιας του και τις απιστίες του στην γυναίκα του και στις δύο ερωμένες του.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, δύο χρόνια πριν έκλεισε στην σκηνοθετική του μπαγκέτα ένα καυστικό σχόλιο για τις σχέσεις του σήμερα και το ξετύλιξε με φόντο μια χιονισμένη και καλογυαλισμένη Αθήνα. Οι τέσσερις Πρωταγωνιστές του έρχονται αντιμέτωποι με τα ψέματα που λίγο πριν αποκαλυφθούν τους κρατούν δέσμιους των κινήσεών τους. Ένας άντρας, μια αλήθεια, οι αλυσιδωτές αντιδράσεις, η συμπόνια, ο σαρκασμός, το χιόνι κινούνται με μηχανικούς ρυθμούς παρασυρόμενοι από την εκπληκτική μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη, την εύστοχη φωτογραφία του Άρη Σταύρου και τις άνευρες χορογραφίες του Κωνσταντίνου Ρήγου.

Η Πέμπτη πρωταγωνίστρια του Νίκου Παναγιωτόπουλου στην ταινία, η Αθήνα είναι και αυτή που ουσιαστικά κλείνει μέσα της τα συναισθήματα που βρίσκονται διάχυτα στην ταινία και προσπαθεί να τιθασεύσει ο σκηνοθέτης.

Το "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" είναι μια από τις άξιες λόγου προσπάθειες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου να αποδώσει στο πανί συναισθήματα που έχει ο άνθρωπος όταν βρίσκεται μπροστά από συνθήκες ικανές να αλλάξουν τις ζωές των γύρω του. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, γνωστός από το παρελθόν για την ικανότητά του να "παίζει" με τα θέλω των ηρώων του και να τους βγάζει κερδισμένους, αλλά ποτέ μόνους (Αυτή η νύχτα μένει, Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου, Delivery), εδώ καταφέρνει να προσγειώσει βλέμματα, κινήσεις, λόγια και εικόνες, να τα τυλίξει με το πιο φανταχτερό χαρτί (όχι σε χρώματα) και να τα προσφέρει στον θεατή.

Στα συν της ταινίας η συντονισμένη μουσική επιμέλεια των σκηνών από τον Σταμάτη Κραουνάκη και η επιλογή των φωνών που θα πατήσουν στα στόματα των πρωταγωνιστών.

Χρήστος Πολίτης


 
Legacy - kostenoglou - Unverified - Σάβ 04 Νοε 2006 - 21:45
Η ταινια απλως δε βλεπεται!Ολοι οσοι παιζουν δινουν το χειροτερο εαυτο τουσ. Αλλη μια αρπαχτη...
kostenoglou
 
Legacy - pmerip - Unverified - Κυρ 05 Νοε 2006 - 02:01
Πως το ειπε ο Σαββοπουλος, οδηγησαν μια γενια στα πιο βαθια χασμουρητα; Μαλλον σε γελια μεχρι δακρυων θα εγραφε σημερα (δακρυα οχι μονο απο τα γελια, αλλα και για τις δυο χαμενες ωρες). Διασωζονται μονο η μουσικη και οι εικονες μιας ομορφης Αθηνας. Σκηνοθεσια … οι διαφημισεις της cosmote ειναι πιο πειστικες. Για το σεναριο … η αποθεωση του ανδρα – κοκορα (κατι περι ερωτα δεν καταλαβα τι σχεση ειχαν) και της αφοσιωμενης συζυγου (τωρα και σε εκδοση ερωμενης). Ελπιζω να μην δει την ταινια ο Almodovar γιατι ποιος μας σωζει.
pmerip
 
Legacy - Ελπιδα - Unverified - Τετ 08 Νοε 2006 - 18:27
Mexri na arxizei na tragouda i Maria Naupliwtou i ginaika tou stin tainia) fainotanai kalo.Ap auti ti stigmi kai meta to cinema eixe 3erathei sta gelia.Pws na stiri3oume ton elliniko kinimagrafo me tetoies patates?
Ελπιδα
 
Legacy - StratosL - Unverified - Τετ 15 Νοε 2006 - 02:38
Θα μπορουσα να γραψω βιβλιο για τα μειονεκτηματα της τραγελαφικης αυτης ταινιας, αλλα θα αρκεστω να πω οτι γελασα με την ψυχη μου σε σκηνες που ο (καημενος) ο δημιουργος παλευε να συγκινησει. Το σεναριο ειναι σαν να το εγραψε ενα παιδακι 10 χρονων και οι χαρακτηρες καταντανε καρικατουρες προσπαθωντας να πεισουν με τις επιτηδευμενες ατακες τους. Όσο για τα μουσικοχορευτικα κομματια; Τοσο ακυρα και αταιριαστα που γινονται γραφικα (εκει αλλωστε πεφτει το μεγαλο γελιο). Κριμα γιατι το καστ αποτελειται απο αξιοπρεπεις ηθοποιους και ειδικα ο Παπαδοπουλος θα μπορουσε να κρατησει πανω του εναν περισσοτερο δραματικο και ρεαλιστικο ρολο.
Θα βαλω ενα 3/10 για το γελιο της υποθεσης. Παρτε το σε κανα DVD για να γελασετε κι εσεις με την καταντια της ελληνικης παραγωγης
StratosL
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.