• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Ladykillers (1955)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Συμμορία των 5
- Γνωστό και ως:
The Lady Killers (1955)

Μαύρη Κωμωδία | 91' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 7.58/107.58/107.58/107.58/107.58/107.58/107.58/107.58/10   (7.58/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Συναντήστε τους «ανίερους πέντε»… την πιο αταίριαστη ομάδα συνδυασμένων κακοποιών που διοργάνωσε ποτέ ληστεία τράπεζας ενός εκατομμυρίου!

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2006

Ealing Studios- αδελφοί Κοέν: σημειώσατε 1. Εάν οι διάσημοι μηδενιστές του αμερικάνικου σινεμά αποπειράθηκαν να εφεύρουν νέες ισορροπίες για ένα παλιό, πλην όμως αγέραστο, αστείο, η αλήθεια είναι ότι η αυθεντική κουστωδία των Ladykillers απλούστατα δεν επιδέχεται αντιγραφή. Τι συνέβη όμως και τα διαπιστευτήρια από το «Πέρασμα του Μίλερ» και τον «Άνθρωπο που δεν ήταν εκεί» αποδείχτηκαν παντελώς άχρηστα για τους Κοέν; Το κοκτέιλ μαύρης κωμωδίας και νουάρ προέκυψε εντελώς άγευστο, σε αντίθεση με τη συνταγή του Mackendrick.

Η αποτυχία ως τελετουργία. Κι όμως, τα συστατικά που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης εν έτει 1955 είναι εκ πρώτης όψεως ίδια. Ο μεφιστοφελικός άντρας, που νοικιάζει το δωμάτιο μιας άκακης και ελαφρώς μυθομανούς γριούλας. Οι τέσσερις εντιμότατοι φίλοι του, που συμπληρώνουν το… κουιντέτο εγχόρδων και εντυπωσιάζουν τη φιλόμουση γιαγιά. Και η τελευταία ως υποψήφιο θύμα μιας πεντάδας μαντράχαλων, που θα καταφέρουν να αλληλοεξοντωθούν! Με άλλα λόγια, πέντε πιόνια πολιορκούν μια ανυπεράσπιστη βασίλισσα, αλλά το ένα θέτει το άλλο εκτός συναγωνισμού. Όσο κωμική και να μοιάζει η παραπάνω διαδικασία, είναι μια τελετουργία. Και, ως τέτοια, είναι φύσει σοβαρή. Ο Mackendrick αποδεικνύεται αρκετά σώφρων για να χορογραφήσει αυτή την α-πίθανη τελετή αποτυχίας σα μια μακρόσυρτη κηδεία. Το εγχείρημά του προκύπτει μετα-εξπρεσιονιστικό νουάρ, με μια χρήση των κλειστών χώρων που θυμίζει αρκετά το The old dark house του Γουέιλ. Ακόμα και τα πιο ακραία κωμικά ευρήματα έχουν απεκδυθεί το μανδύα του μπουρλέσκ, ενταγμένα στη φιλμική ροή με υποτονικό τρόπο. Το ρυθμό δίνει ειρωνικά το λάιτ μοτίφ του τρένου, που θα εισέλθει αργά στο παιχνίδι ως απρόσμενος πρωταγωνιστής.

Ο «ανθρώπινος παράγοντας»: η βασίλισσα της σκακιέρας του Mackendrick στέκεται απαθής και οχυρωμένη σε ένα σύννεφο αφέλειας και «παραδοσιακών αξιών». Παρόλο που ενσαρκώνει ιδανικά τη μη-δράση, το κάνει περισσότερο ως μια αντεστραμμένη εκδοχή του «Αρσενικό και παλιά δαντέλα». Σα να λέμε, είναι η αδράνειά της που εξολοθρεύει τους επίδοξους Ladykillers; Εάν το εκλαμβάναμε κυριολεκτικά, τότε τα Ealing Studios θα πρέπει να απαρτίζονταν από θιασώτες… της κινέζικης παθητικής αυτοάμυνας (άσε τον εχθρό σου να ηττηθεί μόνος του). Σε ένα μεταφορικό επίπεδο: ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να στροβιλίζεται γύρω από το μηδέν, μέχρι να πέσει εντός του από τον ίλιγγο.

Who looks stupid now? Παίρνοντας αφορμή από μια μνημειώδη ατάκα του φινάλε, οι Κοέν έφεραν το παραπάνω υπαρξιακό παιχνίδι στα δικά τους μέτρα –το περίφημο μοτίβο της ηλιθιότητας. Γι αυτό και (επιεικώς) απέτυχαν. Αντιθέτως, η στρατηγική της ταινίας του Mackendrick θυμίζει αυτή του Ιανού, και αντικατοπτρίζεται στη σαιξπηρικά γκροτέσκα ερμηνεία του Alec Guinness. Εξίσου αμφιλεγόμενη και η υπόλοιπη πινακοθήκη των χαρακτήρων, που κινείται συνεχώς σε ένα πλέγμα υπονοουμένων και παιχνιδιών εξουσίας. Ο σκηνοθετικός σχολιασμός, όπως ήδη υπαινίχθηκα, δεν είναι άμεσος (τα κωμικά γκαγκ δεν αξιοποιούνται πλήρως) αλλά εντελώς υπόγειος, μέσω των φωτισμών και των εναλλαγών του μοντάζ.

Η τράπεζα είτε απαλλοτριώνεται είτε… Μην πανικοβάλλεστε, ο Mackendrick και οι λοιποί των Ealing απέχουν πολύ από τον δεδηλωμένα αντιεξουσιαστικό χώρο, και δύσκολα θα υλοποιούσαν το δεύτερο συνθετικό του προβοκατόρικου συνθήματος. Ωστόσο, η ιδιότυπη δικαίωση των απόψεων του καθηγητή Μάρκους κορυφώνει τη σαρδόνια αμφισημία της «Συμμορίας των 5». Ο θάνατος των ληστών είναι ο απαραίτητος «ηθικός» αντιπερισπασμός (σχεδόν κάθε νουάρ έχει τον δικό του), υπάρχει όμως και εκείνο το τελευταίο τρίλεπτο ως κερασάκι στην τούρτα: η «δικαίωση» των νεκρών και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε -τους υπόλοιπους θα τους παραπέμψω στο Μπρεχτ: χειρότερο από το να κλέβεις μια τράπεζα είναι να την ιδρύεις.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
The Ladykillers (1955) - kprncs - Κυρ 29 Μαρ 2015 - 12:37
ΚΡΙΤΙΚΗ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=707317]

The Ladykillers (1955)


Το έργο μάλλον ξεκινάει σαν κωμωδία, με γερή δόση.. Λονδρέζικου υπόκοσμου, αλλά στην πορεία εξελίσσεται σε σαρκαστική παρωδία ταινιών βίας και τρόμου: Οι κακοποιοί που ετοιμάζονται να ληστέψουν την χρηματαποστολή του τρένου, νοικιάζουν δωμάτια στο σπίτι μίας γριούλας, η οποία όμως έχει άποψη και δυναμικότητα. 
Η ληστεία πετυχαίνει, αλλά η σχολαστικότητα της γιαγιάς οδηγεί τους ληστές από την μία λάθος συγκυρία στην άλλη και στο τέλος καταρρέει το..σύμπαν. 
Το έργο έχει ιστορική αξία για την...κινηματογραφική ποιότητα της παρέας των κακοποιών, με αρχηγό τον Alec Guiness  ως "καθηγητή" Marcus (πολύ νέο τότε, και βέβαια χωρίς τον τίτλο του...Sir). Δίπλα του ο νεαρότατος επίσης και ανερχόμενος Peter Sellers και ο τρομερός Herbert Lom. Πολλά χρόνια αργότερα, οι δυο αυτοί απολαυστικοί κωμικοί θα συνυπάρξουν στην περίφημη σειρά του Pink Panther, οπου ο Peter Sellers κάνει τον Επιθεωρητή Κλουζω και ο Herbert Lom τον δύσμοιρο προιστάμενο Επιθεωρητή Dreyfuss, διακατεχόμενο από μόνιμη δολοφονική επιθυμία και μανία για τον υφιστάμενο του Επιθεωρητή Κλουζώ...
Το 2005 οι υπέροχοι αδελφοί Κοέν ξαναγύρισαν την ταινία, με τον ίδιο τίτλο, The Ladykillers, με τον Tom Hanks στον αντίστοιχο ρόλο του "καθηγητή" Marcus, την ίδια δομή στην ταινία, την ίδια συμπεριφορά των ηρώων (πλην  όμως, προσαρμοσμένη στην μικρή πόλη του Νότου των ΗΠΑ, στην οποία τοποθέτησαν την δράση οι αδελφοί Κοέν). Εχοντας τώρα δεί και τις δύο (είμαι ...Κοενικός ως το κόκκαλο..) θα έλεγα ότι η Αμερικανική εκδοχή έχει πιο πολύ ζωντάνια από την Εγγλέζικη του 1955. Περί ορέξεως, όμως, ..κολοκυθόπιτα. Κάποιος άλλος θα τις κατατάξει διαφορετικά!
Τέλος πάντων, για τους φίλους του αργόσυρτου, εγκεφαλικού Βρετανικού γκανγκστερικού χιούμορ, η ταινία αποτελεί κόσμημα που δεν πρέπει να λείπει από την συλλογή κανενός. Δείτε την, αλλά αμέσως μετά, δείτε και την ομώνυμη των αδελφών Κοέν! [Κώστας ΚΓΠ cprig 30032015](8/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 3 φορές
 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Παρ 18 Δεκ 2009 - 09:50
Δυσκολα ξεχνας την πανεξυπνη αυτη μαυρη κωμωδια που δεν ειναι η καλυτερη αλλα ειναι η πιο χαρακτηριστικη και διασημη ταινια των στουντιο Ίλινγκ. Οι Μακεντρικ-Ροουζ φτιαχνουν με αρκετη ειρωνεια μια μοναδικη ατμοσφαιρα οπου ολα κυλουν μεσα σε μια τελεια στημενη ψυχροτητα που διακοπτεται απο ιδιοτροπο χιουμορ και απροβλεπτα περιστατικα. Μια ατμοσφαιρα που συνδυαζεται με ακριβεια με τον αριστουργηματικο καθηγητη Μαρκους του κορυφαιου Άλεκ Γκινες που αποδεικνυει για μια ακομη φορα οτι ειναι εκ των καλυτερων ηθοποιων του 20ου αιωνα και την θαυμασια γιαγια Κατι Τζονσον που δινει ρεστα ερμηνευοντας εκπληκτικα την αφελεια. Συνοδοιποροι του Γκινες στην καταστρεπτικη πορεια του μη υπολογισμου της ανθρωπινης συμπεριφορας οι μοναδικοι Πιτερ Σελερς (εκπληκτικος εδω σε εναν απο τους πρωτους του κινηματογραφικους ρολους), Χερμπερτ Λομ (η προσωποποιηση της ψυχροτητας), Σεσιλ Παρκερ (ενας απο τους καλυτερους δευτεραγωνιστες του βρετανικου σινεμα) και Ντειβιντ Γουορνερ (ως αδεξιος γοριλας).

Η ταινια στα Όσκαρ ειχε υποψηφιοτητα για το βραβειο πρωτοτυπου σεναριου (Ροουζ).

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Legacy - Χρηστος Παναγοπουλος - Unverified - Κυρ 12 Σεπ 2010 - 00:51
Μια πανεξυπνη μαυρη κωμωδια με πρωτοτυπο σεναριο και εντυπωσιακες ερμηνειες! Η ταινια σε ολη την διαρκεια της εχει αμειωτο ενδιαφερον καθως η μια ανατροπη διαδεχεται την αλλη κανοντας την πολυ ενδιαφερουσα στον θεατη .Ο Alec Guinness δινει ακομα μια φορα εξαιρετικη ερμηνεια καθως και οι αλλοι που εχει στο πλευρο του(π.χ. ο Peter Sellers σε εναν απο τους πρωτους του ρολους…) .Επιβαλλεται στους κλασσικους οπαδους…
3/5

Χρηστος Παναγοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.