• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Υπόθεση & Παραλειπόμενα


Miami Vice (2006)


Δράση | 134' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 28 Σεπ 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/12/2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 18/1/2011
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.15 %
Αξιολόγηση: 6.37/106.37/106.37/106.37/106.37/106.37/106.37/10   (6.37/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Καμία τάξη.

- Gallery:



 

- Πλοκή:


Οι μυστικοί αστυνομικοί του Τμήματος Ηθών Crockett (Colin Farrell) και Tubbs (Jamie Foxx) δουλεύουν…διασκεδάζοντας σε μια disco στο Miami, όταν λαμβάνουν μια κλήση που τους οδηγεί στο κατόπι ενός παγκοσμίου βεληνεκούς συνδικάτο του εγκλήματος, με επικεφαλής τον ειδεχθή βασιλιά των ναρκωτικών Arcángel de Jesús Montoya (Luis Tosar). Στην πορεία, ο αγαπησιάρης Crockett τα μπλέκει με την Isabella (Gong Li), οικονομική σύμβουλο του Montoya. Αυτή η ανοίκεια σχέση, πέρα από τα ηθικά διλήμματα που θέτει στον Sonny, βάζει σε κίνδυνο την αποστολή σύλληψης του Montoya και της συμμορίας του.


- Παραλειπόμενα:


Παρασκευή 4 Αυγούστου 2006
Miami Vice (28/09)
  • Τα γυρίσματα που γινόντουσαν στη Δομινικανή Δημοκρατία διακόπηκαν στις 24 Οκτωβρίου του 2005, όταν ακούστηκαν πυροβολισμοί. Λόγω των ταραχών που ξέσπασαν στον κόσμο, ένας από τους εμπλεκόμενους τραυματίστηκε, ενώ η παραγωγή συνεχίστηκε κανονικά μετά από τρεις ημέρες.
  • Έγινε πρόταση στον Edward James Olmos να ξαναπαίξει τον ρόλο του Castillo, όμως το απέρριψε.
  • Ζητήθηκε από τον Jan Hammer να κάνει ένα διαφορετικό μουσικό κομμάτι για τις ανάγκες της ταινίας, αλλά αυτός αρνήθηκε ευγενικά.

Επίσημο site: http://www.miamivice.com
Στέλιος Πούλιας (Cine-Making Of)


Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2006

Βρισκόμαστε στο Μαϊάμι. Δύο σκληροτράχηλοι αστυνομικοί του Τμήματος Ηθών, οι Sonny Crockett και Ricardo Tubbs, θα δουλέψουν ως μυστικοί για να ξεσκεπάσουν έναν μεγαλέμπορο ναρκωτικών. Πανάκριβα αυτοκίνητα, γρήγορα χρήματα, εύκολοι έρωτες αλλά και γρήγοροι θάνατοι είναι το σκηνικό αυτής της πόλης.

One Mann show

Ο Michael Mann εξηγεί ότι οι λόγοι που επέστρεψε στο Miami Vice, είναι καθαρά «έλξης και συγχρονισμού. Μου αρέσει να δείχνω κάποιον που δουλεύει ως μυστικός αστυνομικός. Όταν διάβασα το σενάριο του Tony Yerkovich για τον πιλότο του Miami Vice, ήθελα να το γυρίσω σε ταινία, αυτό έλεγε το ένστικτό μου. Δυστυχώς όμως ήδη το NBC είχε αγοράσει τα δικαιώματα για τη σειρά». Μερικές δεκαετίες αργότερα και μετά από πολλές επιτυχίες, ο Mann ήξερε ότι ήταν καιρός να εξερευνήσει πλήρως τους χαρακτήρες που επιμελώς είχε αναπτύξει σε μια ταινία που «απελευθερώνει το ενήλικο, επικίνδυνο και ταυτόχρονα γοητευτικό χαρακτήρα του να δουλεύεις μυστικός. Ειδικά όταν ο Crockett και ο Tubbs πηγαίνουν σε μέρη που δε μετράει καθόλου το σήμα τους».

Στον Mann άρεσε η πρόκληση να αποκαλύψει «τα άσχημα πράγματα που συμβαίνουν σε επικίνδυνα μέρη» με μια ταινία. «Επειδή είναι ακατάλληλη κάτω των 17, μπορούμε να δείξουμε πράγματα που δε μπορούσες να δεις στην τηλεόραση. Υπήρχαν πάντα κάποιο περιορισμοί και δε μπορούσαμε να αναπτύξουμε πλήρως μερικά πράγματα, όπως η ερωτική ζωή των Crockett και Isabella ή των Tubbs και Trudy».

Για να μπορέσει να προσδέσει την πραγματική διάσταση στους χαρακτήρες που δουλεύουν μυστικοί, ο Mann πήρε τη βοήθεια επαγγελματιών του χώρου, τόσο για την ανάπτυξη των ηρώων, αλλά και για τη συγγραφή του σεναρίου. «Οι περισσότεροι που δουλεύουν μυστικοί, μεγάλωσαν πάνω στη γραμμή που χωρίζει το κακό από το καλό. Αυτό έπρεπε να φανεί ξεκάθαρα για να γίνει ο κόσμος τους πιστευτός», αναφέρει ο σκηνοθέτης. «Το να είσαι μυστικός, σημαίνει το να αποκτάς κάποια άλλη ταυτότητα. Δεν έχεις τους τρόπους και τις κινήσεις που έχεις όταν επιβάλεις τον νόμο. Πρέπει να μιλάς, να ενεργείς και να περπατάς σαν κακός. Και το βασικότερο, πρέπει να πείσεις τον κακό ότι δεν είσαι αστυνομικός, γιατί αυτό είναι το πρώτο που ελέγχουν».

Το Miami Vice βοήθησε τον Mann να ανακαλύψει την πόλη που κατάφερε να χαράξει στη συνείδηση της Αμερικής τη δεκαετία του ‘80. «Η γοητεία του Miami έχει παραμείνει στη φαντασία μου», ομολογεί. «Η πόλη έχει μια δόση ρεαλισμού, τέτοια που τα πράγματα να μην είναι όπως φαίνονται. Τα βλέπεις ελκυστικά, αισθησιακά και σαγηνευτικά, όμως είναι πολύ επικίνδυνα». Για τον σκηνοθέτη ήταν ζωτικής σημασίας να αποτυπώσει αυτή τη γοητεία της πόλης με όλα τα προβλήματα και τον ιδιόμορφο χαρακτήρα της. Για να καταφέρει να συλλάβει την υπερβολική ένταση και δραματική κατάσταση αυτών που ζουν ως μυστικοί, με ψεύτικη ταυτότητα, έπρεπε να προετοιμάσει όσο το δυνατόν καλύτερα τους ηθοποιούς για τους ρόλους τους. Αυτό βέβαια απαιτούσε την ανάπτυξη καλοδουλεμένων ιστοριών, ρεαλιστικών αναπαραστάσεων δοσοληψιών με εμπόρους κάθε είδους παράνομων αντικειμένων και φυσικά εξαντλητική εκπαίδευση, τόσο σωματική όσο και πνευματική. Μετά το σενάριο και τους ειδικούς έτοιμους, έπρεπε να ξεκινήσει η διαδικασία του casting.

Η σκληρή (του Μαϊάμι) εκπαίδευση

«Όπως οι ηθοποιοί για να παίξουν έναν ρόλο κάνουν κάποια προετοιμασία και μαθαίνουν τα πάντα για το άτομο που θα υποδυθούν, έτσι και οι μυστικοί αστυνομικοί κάνουν εκτεταμένη έρευνα πριν αναλάβουν κάποια υπόθεση», μας εξηγεί ο Mann. «Απομονώνονται και εστιάζουν πάνω σε αυτό». Με αυτό το σκεπτικό, έπρεπε όλοι οι ηθοποιοί να είναι προετοιμασμένοι άψογα για τους ρόλους τους στην ταινία, είτε σε σωματικό ή πνευματικό επίπεδο, ή ακόμα στον χειρισμό των όπλων.

Για να μπορέσουν να γίνουν οι καλύτεροι αστυνομικοί που έχει το Μαϊάμι, οι Farrell και Foxx έκαναν τρεις μήνες εντατική προετοιμασία στους χώρους των γυρισμάτων. Ευτυχώς για όλους, οι ηθοποιοί είχαν ήδη κάποια εμπειρία με στρατιωτική εκπαίδευση. Ο Farrell είχε πρωταγωνιστήσει στις ταινίες S.W.A.T. και The Recruit, ενώ ο Foxx έπαιζε στο Jarhead και το Stealth.

Σχετικά με την προπόνηση, ο Farrell θυμάται: «Κάναμε συνέχεια προπόνηση και ασκήσεις. Τέσσερις φορές τη βδομάδα επί δύο ώρες κάθε φορά προπονούμασταν στα όπλα. Τις περισσότερες φορές ρίχναμε πάνω από 500 βολές. Μας έδειχναν πώς να κρατάμε τα όπλα, είτε περπατάγαμε, τρέχαμε, πυροβολούσαμε ή ακόμα και όταν ήμασταν ακίνητοι. Επίσης, διδαχτήκαμε πώς να μη γινόμαστε στόχοι παίρνοντας τις κατάλληλες καλύψεις και πώς να κινούμαστε για να εκμηδενίσουμε τον στόχο μας».

Η εκπαίδευση όμως περιλάμβανε και πιο καθημερινά πράγματα. «Σε μερικές σκηνές, ήμασταν απλοί αγοραστές ναρκωτικών ή όπλων και στη συνέχεια μετακινούσαμε το εμπόρευμα με πλοία ή αεροπλάνα, με τη βοήθεια ανθρώπων που το έχουν κάνει αυτό πάρα πολλές φορές. Το ονομάζαμε θέατρο του δρόμου και ήμασταν με αρκετούς αστυνομικούς διαφόρων υπηρεσιών επιβολής του νόμου, οι οποίοι είχαν κάνει πολλές μυστικές επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο». Ο Farrell ομολογεί: «Ο Michael Mann δε συνηθίζει να συνεργάζεται με ανθρώπους που δουλεύουν θεωρητικά. Του αρέσει να είναι πολύ έμπειροι σε αυτό που κάνουν ή σε αυτό που έκαναν. Συνεχώς λέει: «Γιατί να το κάνουμε στα ψέματα ενώ μπορούμε να το κάνουμε πραγματικά»;».

Ο Mann είχε επαφές με έμπειρους ομοσπονδιακούς πράκτορες, κατά τη διάρκεια του pre-production, για να βοηθήσουν τους ηθοποιούς. Στην πραγματικότητα, τους έβαζαν σε αληθινά σενάρια που οι ίδιοι είχαν ζήσει και τους κατεύθυναν ανάλογα, με βάση τις κινήσεις που είχαν κάνει στις ίδιες περιπτώσεις. Σε κάποια εκπαίδευση που είχε ο Farrell, του είχαν πει ότι θα ήταν πραγματική υπόθεση διακίνησης ναρκωτικών. Είχαν πείσει τον ηθοποιό ότι οι κίνδυνοι είχαν περάσει και ότι δε θα συνέβαινε τίποτα, απλά κάποια πράγματα ρουτίνας. Εντωμεταξύ, κάποιος από τους ψεύτικους εμπόρους ναρκωτικών, μόλις είδε τους ομοσπονδιακούς πράκτορες, πήδηξε έξω από το παράθυρο και επικράτησε πανικός. Ο Colin Farrell μόλις είδε αυτό το χάος, ταράχτηκε και προσπάθησε να φύγει. «Δε μπορούσα να πιστέψω που είχα μπλέξει»! Αμέσως όλοι έσπευσαν να τον καθησυχάσουν. «Αυτό που έμαθε ο Farrell από την όλη κατάσταση, ήταν ότι στον κόσμο των μυστικών αστυνομικών, οτιδήποτε μπορεί να γίνει, οποιαδήποτε στιγμή», αναφέρει ένας ομοσπονδιακός πράκτορας. «Κατάλαβα ότι όσο προετοιμασμένος και να είσαι για κάτι, πάνω στη στιγμή μπορεί να γίνουν πολλά. Ήταν πολύ τρομακτικό, γιατί πίστευα ότι ήταν αληθινό».

Trivia
  • Στην ταινία «The Recruit», καθώς ο Colin Farrell παίζει χαρτιά, αποκαλεί κάποιον Sonny Crockett.
  • Ο Colin Farrell οδηγεί ο ίδιος τη Ferrari, μετά από πολλές ώρες ασφαλούς οδήγησης. Την αντίστοιχη εκπαίδευση έκανε ο Jamie Foxx, ο οποίος έμαθε να οδηγεί ταχύπλοο αλλά και να πιλοτάρει μικρό αεροπλάνο.
  • Λόγω των διαφόρων τυφώνων που αναπτύχθηκαν στην περιοχή, τα γυρίσματα σταμάτησαν για μια βδομάδα.
  • Ο Mann δεν ήθελε να κατασκευάσει σκηνικά με μπλε οθόνες ή να κάνει γυρίσματα σε φθηνότερα μέρη. «Είναι πολύ σημαντικό για μένα να κάνω τα γυρίσματα στις πραγματικές τοποθεσίες, εκεί που οι χαρακτήρες ζουν και δουλεύουν. Αυτό είναι καλό και για τους ηθοποιούς, αφού αισθάνονται πιο καλά για τον ρόλο τους, αλλά και για τους θεατές, αφού δε μπορείς να τους ξεγελάσεις με διαφορετικές τοποθεσίες.»
  • Τα γυρίσματα που γινόντουσαν στη Δομινικανή Δημοκρατία διακόπηκαν στις 24 Οκτωβρίου του 2005, όταν ακούστηκαν πυροβολισμοί. Λόγω των ταραχών που ξέσπασαν στον κόσμο, ένας από τους εμπλεκόμενους τραυματίστηκε, ενώ η παραγωγή συνεχίστηκε κανονικά μετά από τρεις ημέρες.
  • Έγινε πρόταση στον Edward James Olmos να ξαναπαίξει τον ρόλο του Castillo, όμως το απέρριψε.
  • Ζητήθηκε από τον Jan Hammer να κάνει ένα διαφορετικό μουσικό κομμάτι για τις ανάγκες της ταινίας, αλλά αυτός αρνήθηκε ευγενικά.
  • Ο Foxx εκπαιδεύτηκε με αληθινούς μυστικούς της δίωξης ναρκωτικών. Ο ίδιος παρομοίασε τη δουλειά του μυστικού αστυνομικού με κάποιον που είναι παντρεμένος, αλλά παράλληλα έχει και εξωσυζυγική σχέση.


Επίσημο site: http://www.miamivice.com


Στέλιος Πούλιας (Cine-Making Of)




Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2006
Miami Vice - Η Σειρά


Μαιάμι. Κομβική πόλη για τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας ναρκωτικών που από την Bogota προμηθεύει τις φλέβες και τα ρουθούνια του Los Angeles. Ανάμεσα σε πολυτελή αυτοκίνητα και όμορφα κορίτσια (ή, αν θέλετε, και το αντίθετο) οι Διόσκουροι του τμήματος Ηθών Sonny Crockett (Don Johnson) και Riccardo Tubbs (Philip Michael Thomas) προσπαθούν να βάλουν λίγη τάξη ξεβρωμίζοντας τις μοντέρνες συνοικίες από δολοφόνους, βαποράκια, μανιακούς και νονούς του εγκλήματος. Γιατί όπως λέει και ο Sonny «σε όλους αρέσει η Φλόριντα».


Μέχρι το 1984 λίγα στούντιο είχαν πoντάρει τηλεοπτικά χρήματα στο Miami. Για την ακρίβεια, η μοναδική αστυνομική σειρά με έδρα την πόλη ήταν το T.J Hooker με τους… William Shatner και Heather Locklear. Όχι ακριβώς το υλικό με το οποίο γράφεται η τηλεοπτική ιστορία. Άλλωστε, αν ήθελες να μιλήσεις για εγκληματικότητα, πόλεις όπως το Λος Άντζελες ή η Νέα Υόρκη είχαν να προσφέρουν μια ατελείωτη ποικιλία διεστραμμένης ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το Μαϊάμι τι είχε να προσφέρει; Η απάντηση είναι η λέξη που χαρακτήρισε μια από τις πιο επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές που γυρίστηκαν ποτέ: Στυλ.

Στα μέσα της δεκαετίας του 80 το Μαϊάμι έκανε το δικό του, ελάχιστα Μαοικό, great leap forward. Χρήμα αλλά και κύματα μεταναστών (από Κούβα και Αϊτή) έκαναν την πόλη της Φλόριδας να φτάσει στα ίδια επίπεδα διπλοπροσωπίας χλιδή-παρακμή με τις υπόλοιπες αξιοζήλευτες (σε status) Αμερικάνικες μητροπόλεις. Αυτό που ώθησε τον Anthony Yerkovich, σεναριογράφο της αστυνομικής σειράς Hill Street Blues, να παρατήσει τα σίγουρα και να γράψει τον pilot για ένα νέο cop δράμα ήταν το ρεπορτάζ μιας εφημερίδας σχετικά με την διακίνηση ναρκωτικών στην πόλη, που είχε μετατραπεί σε αποθήκη, αίθουσα συνεδριάσεων και…αίθουσα σκοποβολής από τους μεγαλοπαραγωγούς της Κεντρικής/Νότιας Αμερικής, που ήθελαν πάση θυσία να μετατρέψουν τα προϊόντα τους σε παντοδύναμα ντόλαρς. Οι αρχές της πόλης δεν φάνηκαν να ενθουσιάζονται: Προφασιζόμενοι ένα εν εξελίξει restyling, είπαν στον Yerkovich ότι το τελευταίο πράγμα που τους χρειαζόταν ήταν ένα σόου που θα την παρουσιάζει σαν νευραλγικό κέντρο του εγκλήματος. Ανακυκλώνοντας το όνομα Sonny Crockett, που είχε ήδη χρησιμοποιήσει στο Hill Street Blues, ο Yerkovich δημιούργησε το πρώτο μισό της strike team ενώ το έτερο μέλος, ο Riccardo Tubbs, είναι μια τολμηρή κίνηση: Οι Αφροαμερικάνοι ναι μεν είχαν ήδη καταφέρει να βρουν τον δρόμο προς την Αμερικάνικη τηλεόραση αλλά το έκαναν ή σε αμιγώς «μαύρα» σόου, ή ως sidekicks προς αναζήτηση μιας νέας φέτας ακροαματικότητας. Ο ντετέκτιβ Tubbs είναι κάτι παραπάνω από συνεργάτης-μπρελόκ για τον Crockett. Ο Yerkovich τον προίκισε με ιστορία, κίνητρα και ευφυΐα- ας μην ξεχνάμε πως οι πρώτες σκηνές της σειράς διαδραματίζονται στην Νέα Υόρκη με ήρωα τον Tubbs, που φυσικά δεν ξέρουμε ακόμα ποιος είναι.

Τον ρόλο του executive producer αναλαμβάνει ο Michael Mann, με το Thief να είναι η πρώτη και μοναδική του δουλειά ως τότε. Μην μπερδεύεστε: O Mann δεν σκηνοθέτησε κανένα επεισόδιο του Miami Vice (αυτό τον ρόλο ανέλαβαν, συνολικά, μια τριανταριά σκηνοθέτες!) αλλά είναι ο άνθρωπος που περισσότερο από τον καθέναν έδωσε στην σειρά τον ιδιότυπο χαρακτήρα για τον οποίο ακόμα τη θυμόμαστε. Δεν θα κολλήσουμε στα παστέλ χρώματα, που θα βρείτε από τους τοίχους δωματίων έως και στα σακάκια του Crockett, αλλά στην ενδελεχή σύνθεση κάθε frame: Η τηλεοπτική σειρά παύει να είναι τσιφλίκι των ηθοποιών (Hill Street Blues) ή των ενδυματολόγων (Dynasty, Dallas) και παραδίδεται στα χέρια του σκηνοθέτη, με τον σκηνογράφο και τον υπεύθυνο φωτογραφία να μετατρέπονται από μαστόρια σε αρτίστες. Σπίτια που φαίνεται να είναι δέκα χρόνια μπροστά από την εποχή τους, εμμονή σε shots που μοιάζουν να γίνονται για κάποια εργασία αρχιτεκτονικής, φίλτρα που θα ας θυμίσουν τουλάχιστον το The Insider, αν όχι το Collateral. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια σειρά που μοιάζει να φλερτάρει μέχρι και με το τελευταίο κωνείο του ματιού. Ταυτόχρονα, κάτι που όλοι τονίζουν είναι η χρήση του soundtrack: Εκτός από το πασίγνωστο Theme του Jan Hammer, η σειρά ενσωματώνει στη μουσική της ένδυση κάθε κομμάτι τρέχουσας –και όχι μόνο- κουλτούρας που έχει την άδεια να πιάσει στα χέρια της. Με τη χρήση κομματιών από Dire Straits και Depeche Mode έως Peter Gabriel και ZZ Top, οι παραγωγοί της σειράς μοιάζουν να θέλουν να αποφύγουν την χρήση απρόσωπων themes για τις σκηνές τους- και πολύ καλά κάνουν φυσικά. Η ευφυΐα του πληρώματος του Vice φαίνεται ήδη στο δεύτερο επεισόδιο; Αφού διευθετήσουν τις εκκρεμότητές τους οι Crockett και Tubbs κατευθύνονται στο επικίνδυνο ραντεβού με τον Calderone, με το In the Air Tonight σε υπόκρουση και την κάμερα να επικεντρώνεται στο παιχνίδι που παίζουν τα φώτα της πόλης με το αυτοκίνητο των ηρώων. Μια σκηνή πραγματικής τελειότητας- που δεν θα βρείτε καν σε σημερινές κινηματογραφικές ταινίες- που παρόλα αυτά παραβαίνει τους μέχρι τότε ισχύοντες κανόνες του τηλεοπτικού action-δράματος.. Η επιτυχία του σόου όχι μόνο οδήγησε το Soundtrack στο νο1 των chart για 12 εβδομάδες, αλλά ώθησε και τους καλλιτέχνες να χτυπήσουν την πόρτα του σόου προκειμένου να βρουν την κατάλληλη βιτρίνα για τα νέα τους τραγούδια.

Ήταν όλα ρόδινα; Όχι, αλλά ευτυχώς το Miami Vice δεν κατέληξε στα αζήτητα του NBC: Η σειρά παραλίγο να ακυρωθεί, όταν τα πρώτα επεισόδια κλήθηκαν να ανταγωνιστούν το Dallas, ναυαρχίδα του CBS, με αποτέλεσμα το audience να είναι χειρότερο και από αυτό του αδικοχαμένου Arrested Development. Mε το κόστος κάθε επεισοδίου να γυροφέρνει το 1 εκατομμύριο δολάριο είναι θαύμα πως το NBC δεν έστειλε στον αγύριστο τον Yerkovich, αλλά για μια και μόνο φορά, πρέπει να ευχαριστήσουμε τους θερινούς αργόσχολους που αντί να πάνε για μπάνια μένουν σπίτι και βλέπουν τηλεόραση: Οι θερινές επαναλήψεις της σειράς κράτησαν εκατομμύρια κόσμο κολλημένο στην οθόνη, και όταν η δεύτερη σεζόν του Vice ξαναβρήκε την συνηθισμένη της τηλεοπτική slot διέλυσε τον οποιονδήποτε συναγωνισμό. Η σειρά κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για πέντε σεζόν, τελειώνοντας το 1989 με έναν τρόπο που θα έκανε περήφανο τον Don Siegel.

Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι το Miami Vice έχει μείνει στο υποσυνείδητο σαν μια σειρά χλιδάτη, στυλάτη και γενικά cool. Αυτό που συνήθως ξεχνάμε να αναγνωρίσουμε είναι ότι ήταν μια διαβολεμένα καλή σειρά με την γενική έννοια του όρου. Ναι, ο Crockett έχει για κατοικίδιο τον αλιγάτορα Elvis (πρώην μασκότ του πανεπιστημίου της Φλόριντα) και αυτό είναι ένα διασκεδαστικό trivia (όπως και το ότι ως παίκτης football έτρεξε 92 γιάρδες σε 6 δευτερόλεπτα) αλλά ποιος θυμάται ότι έχει και ένα παιδί, τον εξάχρονο Billy; Οι περισσότεροι θα θυμούνται το φλερτ με την Gina (Saundra Santiago) και το ότι ζει αξιοζήλευτη εργένικη ζωή σε μια βάρκα, αλλά ποιος θυμάται ότι μετά τον θάνατο του Eddie Rivera (Jimmy Smits) βρίσκει το πολυπόθητο καταφύγιο στο σπίτι της πρώην συζύγου του; Και ο Tubbs; Ποιος θυμάται πως ο μόνος λόγος που μπλέκει αρχικά στην ιστορία και καταλήγει συνάδελφος του Crockett είναι η εκδίκηση για το θάνατο του αδερφού του, Rafael Tubbs; Αν σήμερα εκθειάζουμε το απίθανο και αριστοτεχνικό character development των μοντέρνων αστυνομικών σειρών, ας μην ξεχνάμε την τεράστια δουλειά που έκανε στον τομέα το επιτελείο του Miami Vice. Η σειρά δεν είχε μια κεντρική storyline αν και στον Calderone αφιερώθηκαν περισσότερα από ένα επεισόδια (αξέχαστα τα δύο μέρη του Calderone Returns). Οι ήρωες αφιερώθηκαν σε κάθε είδος αποστολής, κυνηγώντας μέχρι και βιαστές-κλέφτες παντελονιών (ξαναδείτε το επεισόδιο και πείτε μας αν δεν σας θυμίζει κάτι από Manhunter)… Αυτό που παραμένει ως κοινό στοιχείο είναι η οσμή σαπίλας, που δεν προέρχεται από τα νερά του Ατλαντικού αλλά από την ίδια την Αστυνομία. Διεφθαρμένοι μπάτσοι πουλάνε τους συναδέλφους τους για να στείλουν τα παιδιά τους στο κολέγιο με drug money, μεγαλέμποροι ναρκωτικών αφήνονται ελεύθεροι με την αρωγή δικαστών και τα στελέχη της DEA κάνουν συμφωνίες με δολοφόνους για να προωθήσουν την καριέρα τους.

Το Miami Vice, σειρά που ξεφεύγει από τα στενά, ερασιτεχνικά όρια των 80’s, έδειξε πως η τηλεόραση δεν είναι απαραίτητα το μέρος όπου οι αποτυχημένοι τηλεοπτικοί σταρ πάνε για τη σύνταξή τους. Με τους κατάλληλους ανθρώπους μπροστά και κυρίως πίσω από την κάμερα, μπορεί να κάνει θαύματα, μιας που είναι ένα μέσο ευρείας απήχησης. Από τότε η καριέρα ενός κάποιου Michael Mann απογειώθηκε και σαν καλός, νοσταλγικός αρτίστας αποφάσισε να δωρίσει ένα Lifting από αυτά που μόνο ο ίδιος ξέρει να κάνει στο πλέον 22χρονο πνευματικό παιδί του. Η τελική απόφαση είναι, όπως πάντα, δική σας αλλά αν βρείτε το χρόνο ξεθάψτε κάποια από τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς –τότε ίσως ήμασταν όλοι πολύ άπειροι για να καταλάβουμε το μέγεθος των νεωτερισμών που έφερε στην τηλεόραση και την ευρύτερη κουλτούρα. Πρόκειται για μια σειρά που προσεγγίζει το τέλειο, και αν πρέπει να της καταλογίσουμε κάτι είναι μόνο πως έδωσε στον Don Johnson το απαραίτητο star power για να κάνει αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=xthRY2-90tM


Θοδωρής Σαρλάς (Αφιερωμα)



 
Legacy - Νικος Τασουλης - Unverified - Τετ 30 Αυγ 2006 - 07:35
μα καλα ακομα δεν εχετε παρει χαμπαρι οτι κανενας δεν δινει δεκαρα για τις κριτικες σας;
Νικος Τασουλης
 
Legacy - Strength_through_unity Unity_through_faith - Unverified - Κυρ 03 Σεπ 2006 - 02:23
ποιος ειναι ο Γκαρης? μπορω και εγω να γινω κριτικος ταινιων στο cine.gr? γιατι ο καθε ασχετος γραφει οτι του ερθει μου φαινεται...

θα μιλησει ο Γκαρης για τον Mann..
Strength_through_unity Unity_through_faith
 
Legacy - Μητσαρας - Unverified - Δευ 04 Σεπ 2006 - 07:03
ΟΙ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟΙ "ΚΡΙΤΙΚΟΙ" ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ ΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΗΜΕΝΟΙ ΕΙΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ.ΟΠΩΣ ΕΧΩ ΞΑΝΑΠΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ!ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΝ ΟΤΑΝ ΘΑ ΔΩ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΣΕ DVD ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΘΑ ΤΟ ΑΓΟΡΑΣΩ ΚΙΟΛΑΣ.
Μητσαρας
 
Legacy - giorgosdounis - Unverified - Πεμ 21 Σεπ 2006 - 17:10
3.5 σε ταινια του Michae Mann?!
Ψυχραιμια παιδια....

giorgosdounis
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.