• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


L`Annee Derniere a Marienbad (1961)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ
- Γνωστό και ως:
Last Year at Marienbad
Last Year in Marienbad

Σινεφίλ | 94' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.11 %
Αξιολόγηση: 7.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/107.40/10   (7.40/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

Για το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» του Alain Resnais έχουν γραφτεί τόνοι από σχόλια, κριτικές και πραγματείες, συνεχίζουν να γράφονται και όπως φαίνεται δεν θα πάψουν ποτέ. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι ο σκηνοθέτης και ο (συγγραφέας –σκηνοθέτης) Alain Robbe-Grillet δημιούργησαν ένα έργο που: 1/ λειτουργεί ως πρότυπο-μήτρα-δομή τέτοια, που ανάγει μέσα της κάθε στοχασμό πάνω στη φύση του κειμένου-μυθιστορήματος-ταινίας και 2/ (το πιο σημαντικό) το καταφέρνουν αυτό με τρόπο που παρέχει στον διανοητή μια διαρκή, ανεξάντλητη απόλαυση. Όσες φορές κι αν παίξεις μια ναπολεόντεια πασιέντζα, η πρόκληση να την ξαναπαίξεις παραμένει εσαεί. Η δομή της είναι πανίσχυρη. Όπως και αυτού του φιλμ.

Ναι, έχουμε να κάνουμε πριν απ όλα με την φύση του μυθιστορήματος. Άλλωστε η σχέση του σινεμά με την λογοτεχνία (ή και το δοκίμιο) ως αδελφής τέχνης είναι προφανής και πανθομολογούμενη. Το μυθιστόρημα είναι πολιτισμικό προϊόν της αστικής τάξης και ακόμη περισσότερο θα έλεγα της γαλλικής. Τα ερείσματά του είναι δυο. Η ψυχή εκδηλούμενη με τον έρωτα, σε συσχέτιση και διαπλοκή με την (αστική πάντα) κοινωνία. Στην «Μαντάμ Μποβαρύ» του Φλομπέρ όταν τα χρέη έρχονται στην επιφάνεια, πνίγουν την φαντασίωση της κυρίας για μια ονειρεμένη ζωή και ο έρωτας διαλύεται σαν όνειρο από το οποίο ξυπνάς. Γιατί κορμός και φύλλα του έρωτα ήταν η μουσελίνα, το μετάξι, το μαργαριτάρι, η συνάθροιση για χορό στο σαλόνι, ο αέρας των χειρονομιών και των συζητήσεων, ώστε να φτάσουμε στο άνθος του φιλιού. Πολύ αργότερα ο Προυστ θα καταγράψει με υποδόριο σαρκασμό την παρακμή αυτής της κοινωνίας που εξακολουθεί να χορεύει γύρω από τον έρωτα και το χρήμα με την απελπισία της ανίας και την γελοιότητα του να κυνηγάς την χίμαιρα με απόχη για πεταλούδες, ενώ ο χρόνος εμφανίζεται ως αμείλικτος θεός που διδάσκει.

Κι ύστερα...έρχεται ο νέος αιώνας φέρνοντας, μαζί με την βιομηχανική εποχή, τον στρουκτουραλισμό, την ανάλυση του κώδικα, της γλώσσας, την αποδόμηση, σε ένα δραματικό ιστορικό πέρασμα που ξεκίνησε με την ευφορία του μοντερνισμού και κατέληξε στο ψυχρό δράμα του μεταμοντερνισμού όπως π.χ. με το «Ζωή: οδηγίες χρήσης» του Ζορζ Περέκ - οι γάλλοι στοχάστηκαν πάνω στη ζωή και την κοινωνία και παράλληλα, ανεξάρτητα από την μαρξιστική λογική. Για να κατανοήσει λοιπόν κανείς το εν λόγω έργο, έχει στο νου του όλα αυτά, πριν φτάσουμε στο σινεμά. Δεν είναι παράξενο που η nouvelle vague είναι τόσο πολύ συνδεδεμένη με τον λόγο και ιδίως με το μυθιστόρημα. Πολλές ταινίες των δημιουργών είναι κείμενα που συνοδεύονται από την εικόνα παρά το αντίθετο, αν και στην εδώ περίπτωση ισοψηφούν. Θα μπορούσα να φανταστώ το «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» ως μια ζωντανή παράσταση όπου ο αφηγητής διαβάζει ενώ βλέπουμε στην οθόνη φωτογραφίες από την ταινία. Αν εξαιρέσεις τα τράβελινγκ, το αποτέλεσμα δεν θα ήταν πολύ διαφορετικό - χωρίς αυτό να μειώνει την φιλμική αξία.

Στην ταινία, η αστική τάξη με το στυλ και τους έρωτές της είναι πλέον ένα συνολικό φάντασμα. Ένα μπαρόκ μέγαρο «ντυμένο» με «νεκρώσιμη» μουσική από όργανο, λειτουργεί ως μαυσωλείο παλιάς elegance, μνήμης και πιθανοτήτων. Η περσινή πιθανή συνάντηση των ηρώων, ένας πιθανός έρωτας, ένας πιθανός σύζυγος, ένας πιθανός φόνος, και μια σίγουρη αδυναμία να ζήσουν μια «πιο πραγματική» «πραγματικότητα». Το αδιεξοδικό στροβίλισμα απροσδιόριστων συναισθημάτων-ενορμήσεων θυμίζει την ακατανόητη γραφειοκρατία στον «Πύργο» του Κάφκα, θυμίζει φετιχιστικό ιδρυματισμό ή την αυτοπαγίδευση των αστών στον «Άγγελο εξολοθρευτή» που γύρισε ο Μπουνουέλ ένα χρόνο μετά.

Το φιλμ, θέλει δεν θέλει, αποτελεί σατιρικό ρέκβιεμ της αστικής φαντασμαγορίας. Ιδιαίτερα σήμερα μοιάζει και με γιγαντιαίο clip για μεγάλο οίκο μόδας. Αλλά είναι κάτι παραπάνω: Άραγε «αφηγείται την αφήγηση» του μυθιστορήματος και του είδους της ταινίας που αντιστοιχεί σε μυθιστόρημα; – με την έννοια ότι άλλες ταινίες (π.χ. του Παζολίνι) αντιστοιχούν σε ποιήματα. Μήπως δεν αφηγείται τίποτε αφού δεν υπάρχει εξέλιξη και μοιάζει σαν ο χρόνος να έχει γίνει ένας κλειστός κύκλος; Είναι και μια αποδόμηση του χρόνου με ανάλογο τρόπο όπως στο του Fellini; Μήπως «αφηγείται» την «Επικράτεια των σημείων», άρα και την σημειολογική επικράτεια του σινεμά; Είναι δράμα και κωμωδία της γραφής; Οι σκέψεις που γεννιούνται παρασύρονται στο ίδιο χαοτικό πατρόν με αυτό του φιλμ.

Ούτως ή άλλως, το απολαυστικό (προ πάντων), διανοητικό παιχνίδι των Resnais-Grillet έχει νικήσει το χρόνο, κάτι που διαπίστωσα, επιστρέφοντας κι εγώ στο Μαρίενμμπαντ, μια ακόμη φορά.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/5)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τετάρτη 5 Απριλίου 2006

Θυμήσου! Στοπ. Λαβύρινθος. Στοπ. Μπαρόκ παρακμή και γοτθικός τρόμος. Στοπ. Η Α και ο Χ. Στοπ. Το nouveau roman με σάρκα και οστά. Στοπ. 90 λεπτά ίσον αιωνιότητα. Στοπ. Η φροϋδική ενόρμηση της επανάληψης; Στοπ. Η αιώνια επιστροφή του Νίτσε; Στοπ. Το πιο βαρύ φορτίο. Στοπ. Η Delphine Seyrig σα λευκή βασίλισσα. Στοπ. Σοκ στο βενετσιάνικο Λίντο του 1961. Στοπ. Θυμήσου! Στοπ.

Δεν πρόκειται για σφυροκόπημα, αλλά για μια ανεπαρκή προπόνηση ενόψει μιας φιλμικής Αποκάλυψης: το « Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» προσγειώνεται σαν τοτέμ από τον ουρανό, για να διαχωρίσει το αέναο ξετύλιγμα του σελιλόιντ σε «πριν» και «μετά». Κι όμως, τα ίδια εύσημα δεν αποδόθηκαν στο γκονταρικό « Με κομμένη την ανάσα»; Κοινός παρονομαστής, η αποδιάρθρωση της ακαδημαϊκής αφήγησης: ένας μύθος που γεννήθηκε με τη δύναμη της παλίρροιας, για να πολλαπλασιαστεί ως αστικό κλισέ εξίσου καθησυχαστικό για πληθώρα αδαών. Υπάρχει τίποτα ευκολότερο από το να ξεκουρδίσεις το πιο σύνθετο μαραφέτι, να το διαλύσεις στα εξ ων συνετέθη; Κάπως έτσι η δοκιμιακή γραφή και η λογική του σινεμά-κολάζ προβλήθηκαν επανειλημμένα ως άλλοθι ασυναρτησιών, ενώ κάθε χωριό απέκτησε το Godard-μαστροχαλαστή του.

Δημιουργικά σεληνιασμένοι από την ίδια ευλογημένη συγκυρία, ο Alain Resnais και ο σεναριογράφος του Alain Robbe-Grillet, μέλη της ιστορικής Rive Gauche και φιλικά προσκείμενοι στη nouvelle vague, θα μπορούσαν να χαμογελούν σαρδόνια: το «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» δεν αποδομεί, διότι κανένα άλλο οικοδόμημα δεν είναι ορατό στον ορίζοντα. Δε γκρεμίζει κανένα μοντέλο, διότι στέκει εξαρχής σαν επιβλητικό και ανίκητο αρχιτεκτόνημα. Δεν ανακαλύπτει καν το «κρυφό» σημείο της κλασικής αφήγησης, διότι μοιάζει με το μοναδικό αυθεντικό μυστήριο του σύμπαντος – απόλυτα αυθύπαρκτο, σα μια οριστική ηλεκτρική κένωση στον χρόνο, με αμέτρητες εισόδους και καμία έξοδο. Εξ ου και τούτο το τοτέμ θα αιωρείται πάντοτε λίγο πάνω από την επιφάνεια της Γης, απλησίαστο για λιπόψυχους και χομπίστες. Εάν κάποιοι, καθηλωμένοι στα κεκτημένα τους, κριτικοί είχαν αποκηρύξει το «Πάρτι γενεθλίων» του Πίντερ ως «σταυρόλεξο χωρίς λύση», εδώ συναντούμε έναν αντίστοιχο κύβο του Ρούνμπικ.

Μέσω υμνητικών επιφωνημάτων, μόλις έχει περι-γραφεί το αξεπέραστα μοντέρνο: ο David Lynch δεν απάγει τις ιδέες του παρά στο σταυροδρόμι του Resnais και του Hitchcock , ενώ ακόμη και ο Guillermo Arriaga σκηνοθετεί δια του σεναρίου α λα Robbe-Grillet. Εκ του αντιστρόφου, το «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» θα μπορούσε να προκύψει… αύριο ως ιδανική αποκρυστάλλωση των παραπάνω: η εξέλιξη στην τέχνη μπορεί να αποδειχθεί παραίσθηση.



Ως εδώ ακολουθήσαμε ένα ρεύμα με φυγόκεντρες τάσεις από το πραγματικό – πώς γίνεται, λοιπόν, το σινεμά βεριτέ να ωχριά σαν απλή χαλκομανία μπροστά στο βαθύ ρεαλισμό του «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ»; Απλούστατα, δια του εγκλωβισμού του πραγματικού σε εισαγωγικά: το αίτημα δεν είναι η παγίδευση της ρευστής υποκειμενικής πραγματικότητας εντός του κάδρου, που μπορεί να αποβεί άκρως σκοταδιστική (η σημειολογία και η θεωρία της αναπαράστασης είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικές επί αυτού) – αλλά ό,τι μέσα στην πραγματικότητα παρουσιάζεται να έχει ένα χαρακτήρα αναμφίβολης βεβαιότητας για το υποκείμενο: το άγχος, ο έρωτας, ακόμα και το όνειρο (το «πραγματικό», όπως αρέσκεται να το λέει ο Λακάν). Η αλληλοπεριχώρηση και η τελική όσμωση αυτών είναι που συγκροτεί το ρεαλιστικό στοιχείο του φιλμ.

Η κατάρρευση των αντικειμενικών βεβαιοτήτων (Πέρσι; Στο Μαρίενμπαντ; Γιατί επιμένει ο Χ; Γιατί δε θυμάται η Α;), λοιπόν, και μόνο αυτή μπορεί να προσφέρει στον θεατή ένα love story που του ξεγλιστρά σαν άμμος από τα χέρια – μα, ιδού η πεμπτουσία της ερωτικής περιπέτειας! Ξαφνικά η «Σύντομη συνάντηση» μοιάζει δισδιάστατη και… σύντομη, και η «Παρένθεση» του Κανελλόπουλου (η οποία επανεγγράφει έναν παρόμοιο συσχετισμό σωμάτων – χώρου αλλά όχι απόλυτα και χρόνου) απόμακρα λυρική. Ας μην πέσουμε όμως στην παγίδα του ετεροκαθορισμού, τα πάντα βρίσκονται μπροστά στους ερεθισμένους αμφιβληστροειδείς μας: η Sacha Vierny κινηματογραφεί σα μουσικός, ναι, οι γκρίζες ισορροπίες της και οι καταδύσεις της στη μονοχρωμία δίνουν τόνους κλινικούς, απατηλούς, τελικά σπαρακτικούς. Την ίδια στιγμή ο Resnais, με τα απρόσμενα φλασάκια και τα ιδιοφυή τράβελινγκ, σκηνοθετεί σαν Άρχων του Ασυνειδήτου και παραμένει αόρατος, δημιουργώντας ένα θεμελιώδες ζήτημα οπτικής γωνίας: η κάθε σκηνή «σκηνοθετεί» την επόμενη αλλά και την προηγούμενη, οι ήρωες του φιλμ είναι και ενορχηστρωτές του, η εσωτερική συνοχή είναι απόλυτη και γριφώδης – και, σε ένα κοινό με διαφορετικό πήχη μεταφυσικών αντιλήψεων, ο Resnais θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» είναι απολύτως αυτοφυές. Κι όμως, η περιπλάνηση στο τρίγωνο ασυνείδητο της Α – ασυνείδητο του Χ – κενό αέρος ανάμεσα στα δύο χρειάζεται κάποιον που θα πάρει σοβαρά τον πόνο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Έναν τραγωδό, λοιπόν; Το πρόβλημα της οπτικής γωνίας επανέρχεται ακόμη πιο έντονο, εμπλέκοντας τον θεατή. Εκεί που τον συνθλίβει, το « Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» είναι η μόνη αυθεντική τραγωδία. Εκεί που αποκτά τη χροιά του θρίλερ, ξυπνά εντός του τον «Φόβο και τρόμο» του Κίρκεργκαρντ. Εκεί που του προσφέρει ένα αίσθημα υπεροχής, τέλος, τον έχει τοποθετήσει στην κενή θέση του Θεού: πρόκειται για τη μεγάλη κωμωδία της ύπαρξης.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)




Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012

Ατμοσφαιρική, σουρεαλιστική, κατανυκτική και... αγγελοπουλική. Αυτά και άλλα πολλά μπορούμε να πούμε για την ταινία Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ του Γάλλου Αλέν Ρενέ, δύο χρόνια μετά το πολυ-επιτυχημένο Χιροσίμα, αγάπη μου. Και αυτή η ταινία δεν πήγε πίσω φυσικά· κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ του Βερολίνου και ήταν υποψήφια για όσκαρ σεναρίου. Ο χώρος και ο χρόνος αναμειγνύονται και αλληλο-αναιρούνται, η μνήμη καταργείται και ξανα-δημιουργείται, το όνειρο και η πραγματικότητα συγχέονται. Εκπληκτική σκηνοθεσία με τα σκηνικά να παίζουν βασικό ρόλο και να είναι πιο «ζωντανά» από τους ανθρώπους, που μοιάζουν διακοσμητικά στοιχεία. Η ταινία απευθύνεται αποκλειστικά σε σινεφίλ κοινό. Οι υπόλοιποι μακριά και αγαπημένοι. Για να μην με βρίζετε μετά. Αυτή η διφορούμενη γνώμη για την ταινία οδήγησε και κάποιους κύριους Harry Medved και Randy Lowell να την κατατάξουν στη λίστα τους με τον τίτλο "The Fifty Worst Films of All Time (and how they got that way)". Όλα σχετικά είναι σ`αυτή τη ζωή. Για την ιστορία, Marienbad είναι το γερμανικό όνομα της τσέχικης λουτρόπολης Mariánské Lázne.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: European Greats)



 
Legacy - Pantelis A. - Unverified - Κυρ 25 Οκτ 2009 - 23:45
Ο Ρενε παραδιδει μια απο τις πιο υποβλητικες ταινιες ολων των εποχων. «Βαρια» κινηση της καμερας, πνιγμενη στο μπαροκ σκηνογραφια, δαιδαλωδης αντιληψη της αφηγησης που μεταφερει το κινημα του υπερρεαλισμου στη γλωσσα του σινεμα. Συνεχεις ακροβασιες, δραματουργια στα ακρα, σε ενα φιλμ που φλερταρει με το μεταφυσικο τρομο αλλα επι της ουσιας αποτελει μια ερωτικη ταινια, το αινιγμα της οποιας αντικατοπτριζει το αινιγμα της ιδιας της ερωτικης φυσης, της απατηλοτητας της εξωτερικης εμφανισης και της σχετικοτητας αυτου που ανακαλουμε ως μνημη. ***** (5/5)
Pantelis A.
 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Πεμ 17 Δεκ 2009 - 13:56
Ένας αντρας προσπαθει να κερδισει μια γυναικα και να την πεισει να φυγουν μαζι απο ενα υπερπολυτελες μεγαρο λεγοντας της μια ιστορια που υποτιθεται οτι ελαβε χωρα μεταξυ τους την προηγουμενη χρονια.
Δυσκολη εκ πρωτης οψεως (λογω διαφορας εικονας – λογου) ποιητικη / ονειρικη ταινια του Ρενε παραξενη, φορμαλιστικη (χωρις ουσιαστικο περιεχομενο) με πολλα ευρηματα που κινειται αρκετα στον χωρο του πειραματικου σινεμα και απευθυνεται σε ειδικο σινεφιλ κοινο εχοντας αναφορες στην μνημη και «συγχεοντας» παρελθον, φαντασια και παρον. Ενταξει ο ανθρωπος κανει τεχνη αλλα ειναι πολυ διανοουμενιστικη για να αγγιξει και πολυ ψυχρη και υστερικη οταν δεν ειναι πραγματικα κινηματογραφικα συναρπαστικη. Το ντεκορ παντως ειναι εντυπωσιακο και η ασπρομαυρη φωτογραφια το ιδιο.

Χρυσο Λιονταρι στη Βενετια το 1961.

Άρης Μαυρέλλης
 
Legacy - Brother Yoda - Unverified - Παρ 23 Απρ 2010 - 18:49
Τι μου θυμισες τωρα!!

Εποχες film school οπου βλεπαμε αυτην την ταινια 130 ατομα σε ενα αμφιθεατρο, και μεχρι τα μεσα της προβολης ειχαμε μεινει 4 (οι τρεις κοιμοντουσαν ηδη, εγω μεσα στους τρεις) - αντε μετα να γραψεις essay! Και φυσικα ποιος εχει το στομαχι να την ξαναδει την ταινια?

Ταπεινη αποψη - μια ατερμονη βλακεια, υπερτιμιμενη, δυσπεπτη, και χωρις κανενα narrative structure. Όπως ειπε και ο μου-διαφευγει-το-ονομα-του, οτι δεν καταλαβαινει ο κοσμος το βαπτιζει τεχνη.
Brother Yoda
 
Legacy - vradinobanaki_katopavla - Unverified - Τετ 06 Οκτ 2010 - 20:44
Το ειδα στο Άστυ. Ήταν πολυ στυλαδικο και καλειδοσκοπικο. Στην εξοδο απο το Άστυ δυο παιδια τραμπαλιζονταν στα σκαλια – η ταινια τους ζαλισε. Αναρωτηθηκαν γιατι επρεπε να το κανει ταινια (ο Resnais) που ζαλιζομαστε/κλυδωνιζομαστε και ειμαστε σ`ενα λαβυρινθο (γενικα).
vradinobanaki_katopavla
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.