• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Lord of the Flies (1963)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Αρχοντας των Μυγών

Περιπέτεια | 92' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/5/2003
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 1.04 %
Αξιολόγηση: 8.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/10   (8.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το κακό είναι έμφυτο στο ανθρώπινο μυαλό, όσο κι αν η αθωότητα το καλύπτει…

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2006

Στο βαθμό που η κινηματογραφική μεταφορά ενός μυθιστορήματος αποτελεί απόπειρα «μετάφρασής» του, ο προσδιορισμός των κριτηρίων επιτυχίας της είναι ιδιαιτέρως επισφαλής. Μιλώντας καταχρηστική τη γλώσσα της μεταφρασεολογίας, ο διαχωρισμός μεταξύ «γράμματος» και «πνεύματος» του κειμένου σχεδόν ακυρώνεται από τη στιγμή που αυτά φιλτράρονται στους κώδικες ενός άλλου συστήματος. Ίσως να μην υπάρχει πιο τρανό παράδειγμα από την καφκική «Δίκη»: το μέγα βάσανο του αναγνώστη είναι η ίδια η αδυναμία του να αντιληφθεί το σύμπαν της ως εικόνα –ή, ακόμα καλύτερα, η εφιαλτική ασάφεια, η ανασφάλεια των εικόνων που γεννά το φαντασιακό του. Αφηγούμενος τη «Δίκη» στην κινηματογραφική αλφάβητο, ο Γουέλς είναι a priori καταδικασμένος σε αποτυχία. Ακόμα και το μπαρόκ, τερατώδες, ασύμμετρο περιβάλλον που χτίζει, παρέχει από τη φύση του τη λύτρωση της σαφούς εικόνας.

Ο Κάφκα, λοιπόν, δεν είναι ο κατεξοχήν συγγραφέας που δε μπορεί να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη, αλλά μονάχα ένα παράδειγμα για τον εξής αφορισμό: κανένα μυθιστόρημα δε μπορεί (και δεν πρέπει) να γίνει αντικείμενο «μεταφοράς». Με άλλα λόγια, η «πίστη στο πρωτότυπο» είναι ένα βαρίδι χωρίς λογικό έρεισμα: ποιος ο λόγος για τον οποίο ένας δημιουργός να καταπιαστεί με το λογοτεχνικό υλικό αν όχι α) για να το ερμηνεύσει ή και να απαντήσει σε αυτό μέσω μιας ουσιώδους μετατόπισης, β) για να το χρησιμοποιήσει ως μια μακρινή δραματουργική αφορμή και κατ’ ουσία να αποκόψει τους δεσμούς μαζί του. Η ιστορία των «πιστών μεταφορών» ας χρεωθεί στη βιομηχανική παραγωγή, στους στενόμυαλους συγγραφείς και στους ανέμπνευστους σκηνοθέτες –διεκπεραιωτές.

Το τελευταίο παράδειγμα εμφανίζεται έντονο στο Lord of the Flies του περίφημου (θεατρικού κυρίως) σκηνοθέτη Peter Brook, όπου η μεταφορά νοείται στην κυριολεξία της και μένει κενή νοήματος. Ο Brook αφηγείται με εικόνες το ομώνυμο μυθιστόρημα του William Golding, όπου οι νεαροί μαθητές ενός βρετανικού σχολείου ναυαγούν σε ένα ερημονήσι. Απαλλαγμένοι από την ενήλικη κηδεμονία, άγρια ελεύθεροι και αβοήθητοι την ίδια στιγμή, πασχίζουν να αυτοοργανωθούν και φλερτάρουν με την αποκτήνωση.

Σε επίπεδο σκηνοθετικής διαχείρισης, το Lord of the Flies είναι ένα χρονικό χαμένων ευκαιριών και υπαινιγμών που μένουν ανολοκλήρωτοι. Ο Brook μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται το ίδιο το παράδοξο της αφετηρίας του φιλμ, που έγκειται στη πλήρη απουσία ενηλίκων (έστω και πτωμάτων) και στην επιβίωση όλων των παιδιών, που συγκεντρώνονται με τελετουργικό τρόπο. Η αφήγησή του δε μετατίθεται σε καμία περίπτωση στη σφαίρα της αλληγορίας –απλούστατα, μοιάζει να ιντριγκάρεται από την «υπόθεση εργασίας» που επιχειρεί ο μύθος. Εργασίας πάνω σε τι, όμως; Στο λεπτό σύνορο πολιτισμού-βαρβαρότητας, στην καταγωγή των κάθε λογής πολιτικών μορφωμάτων ή ακόμα και στην (εννοούμενη από τον εκάστοτε δημιουργό ως) «ανθρώπινη φύση»; Δυστυχώς, ο Brook δεν πείθει ότι ενδιαφέρεται για το φιλμικό κέντρο βάρους και, στην καλύτερη περίπτωση, επαφίεται με ιδεαλιστική αφέλεια στην αλήθεια που αποδεσμεύουν οι εικόνες.

Απελπιστικά ουδέτερη αλλά αναντίρρητα φροντισμένη, η αφήγηση στο Lord of the Flies αποδεικνύει την αδυναμία κριτικής με «κατασκευαστικά» κριτήρια. Ο Brook δημιουργεί ένα κλειστό σύστημα, με fade in-fade out που αντιστοιχούν στα κεφάλαια ενός μυθιστορήματος και περιγραφική, ηρωική μουσική. Ωρολογιακά ισομερής η δράση και θεατρικά καλλωπισμένες οι ερμηνείες των παιδιών, έτσι ώστε το ακαδημαϊκά ευπρεπές σύνολο εκπέμπει μια περιρρέουσα «καλλιτεχνική ασφάλεια» (ας μου επιτραπεί το αδόκιμο του όρου) –και, για να επιστρέψουμε σε ένα δίλημμα που απαντήθηκε, να αναιρεί το «πνεύμα» του πρωτότυπου ενώ έχει τηρήσει το «γράμμα» του. Συνοψίζοντας: από την αξιοπρεπή ατολμία του Brook, θα προτιμούσα χίλιες φορές μια μεγαλειώδη αποτυχία του Werner Herzog.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)




Δευτέρα 11 Μαΐου 2009

Ο Αρχοντας των Μυγών (Lord of the Flies, 1963)
Από το ομώνυμο, καταπληκτικό βιβλίο του William Golding προέρχεται αυτή η ταινία παραγωγής 1963. Η γνωστή ιστορία λοιπόν των παιδιών (από 5 ως 14 χρονών) που ναυαγούν σε ένα ερημονήσι και προσπαθούν να επιβιώσουν ή, αλλιώς, η γνωστή ιστορία για το τέλος της αθωώτητας και το σκοτάδι της ανθρώπινης καρδιάς.

Υπάρχει και νεότερη εκδοχή της ταινίας, παραγωγής 1990, η οποία θα είναι πιο κοντά στα «μοντέρνα» παιδιά, αλλά δεν έτυχε να τη δούμε. Στην περίπτωση μας, τα παιδιά βεβαίως έχουν το αγγλικό, κολεγιακό στυλάκι παλιοτέρων δεκαετιών, αλλά αυτό δεν μας επηρεάζει και πολύ στη θέασή της. Η ατμόσφαιρα που θέλει να δημιουργήσει ο σκηνοθέτης βοηθιέται από την ασπρόμαυρη φωτογραφία και γενικά θα λέγαμε ότι είναι μια αρκετά καλή μεταφορά βιβλίου στον κινηματογράφο.

Ζήσης Μπαρτζώκας (This is...cult!)



 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.