• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Don Juan ou Si Don Juan Etait une Femme... (1973)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αν ο Δον Ζουάν Ηταν Γυναίκα
- Γνωστό και ως:
Don Juan 73
Don Juan, or If Don Juan Were a Woman

Δραματική | 85' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/3/2006
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Σουηδικά - Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 7.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/10   (7.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 29 Μαρτίου 2006

Η παιγνιώδης αντιστροφή ενός μύθου συγκεράζεται με έναν εντελώς προσωπικό φόρο τιμής: έχοντας προσγειωθεί για τα καλά στη δεκαετία του ’70 (1973), ο Roger Vadim κωδικοποιεί στο αντίθετο φύλο… τη δική του μακρά λίστα των ερωτικών κατακτήσεων. Άρα, ακόμα κι αν απορρίψουμε την απόλυτα ιδεαλιστική άποψη (που στο σινεμά είναι και ανακριβής) ότι «το έργο είναι ο δημιουργός του», είναι αδύνατο εν προκειμένω να μην επιχειρήσουμε προσωπικές αναλογίες – ειδικά από τη στιγμή που ο Vadim αποθεώνει εκ νέου αυτήν που έκανε Γυναίκα… δια του Θεού, δηλαδή τη «Μπεμπέ» στον τελευταίο της κινηματογραφικό ρόλο: αυτή είναι η Ζαν, ο θηλυκός Δον Ζουάν με άλλα λόγια, που κατοικεί σε ένα υποβρύχιο (!) και συναντιέται με το φακό στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής της.

Ποια είναι αυτή η καμπή; Τίποτα απρόβλεπτο – τίποτα που δεν υπαινίχθηκε το ηθικολογικό ντελίριο του φελινικού « Καζανόβα», το ονειρικό κενό των Broken Flowers ή, πιθανώς, το ίδιο το προσωπικό βίωμα του θεατή: μετά από αλλεπάλληλες, κερδισμένες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ερωτικές παρτίδες, η Ζαν ωθείται από τους φόβους του θανάτου σε μια ανάγκη εξομολόγησης, αναδόμησης του παρελθόντος και αυτοκαταστροφής.

Κάπου εδώ, ωστόσο, εξαντλείται η επαφή του Vadim με την πραγματικότητα – όπως κι αν εννοηθεί η τελευταία: κατά πρώτον, ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται εξόφθαλμα ανεπαρκής να εντρυφήσει στα πώς και τα γιατί της ιδιάζουσας ψυχοσύνθεσης του κατακτητή, δηλαδή αδυνατεί να ερμηνεύσει τον εαυτό του. Προφανώς η ανεπάρκειά οξύνεται στο, πρωτογενώς ενδιαφέρον, φιλμικό παιχνίδι της αντιστροφής. Ποια η ιδιομορφία του γυναικείου δονζουανισμού, ειδικότερα από τη σκοπιά ενός αρσενικού Δον Ζουάν; Πώς επιδρά στη διαμορφούμενη συμπεριφορά ο απόηχος της δεκαετίας του ’60 και η νέα πραγματικότητα; Κάθε ερώτημα γλιστρά στον πάγο μιας εκθαμβωτικής αισθητικής – εκτός από το τελευταίο, που εντοπίζει κάποιες νύξεις μέσα στις ακρότητες της ίδιας της φόρμας. Ας δούμε γιατί.

Έχοντας υπερφορτώσει το ντεκόρ σε ψυχεδελικά σουρεαλιστικό βαθμό, εναλλάσσοντας τα φίλτρα και τις διαμέτρους των φακών (ενίοτε το αποτέλεσμα θυμίζει Kubrick) και επαναλαμβάνοντας ασταμάτητα το μουσικό θέμα – πένθιμο προανάκρουσμα, ο Vadim δίνει ένα από τα πιο ανεξίτηλα αισθητικά στίγματα μιας εποχής. Από την αλόγιστη χρήση των κοντινών πλάνων μέχρι τους εσωτερικούς χώρους που λειτουργούν ως παραισθητικά κουτιά, καθετί στο « Αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα» είναι καταδικασμένο να ακροβατεί ανάμεσα στην ειρωνεία και την γελοιότητα.

Με αυτούς τους αφηγηματικούς όρους, ο Vadim αδυνατεί να κρύψει ότι είναι ασυγχώρητα επιφανειακός. Σύμφωνοι, η Bardot καλείται εν πολλοίς να ερμηνεύσει τη Bardot και αποτελεί δίχως άλλο ένα νόμισμα «πληρωτέο άμα τη εμφανίσει». Ακόμη περισσότερο, μια υπολογίσιμη επιτυχία του Vadim είναι η εξής: αναγνωρίζει ότι η τραγωδία είναι εγγραμμένη στα κύτταρα της μοναξιάς, άρα προκαθορισμένη και εν γνώσει της ηρωίδας. Αρκούν όμως αυτά, ώστε η ταινία να μη προσεγγίζει τα ακραία όρια ελαφρότητας και βαρύτητας; Πολύ σοφά ο Βαλερύ είχε πει «να είσαι ελαφρύς σαν το πουλί, όχι σαν το φτερό», άρα η περιδιάβαση μεταξύ κωμικού (ή μη-τραγικού) και τραγικού έχει ως μέτρο – τι άλλο; - τη ψυχή. Η Bardot αφηγείται περιπέτειες σαν κακέκτυπο έμπνευσης του Ντε Σαντ, το βλέμμα της αφαιρείται και ο λόγος της παραδίδεται στην αμηχανία σα σκιά της γκονταρικής Άννα Καρίνα, και τελικά τυλίγεται στις φλόγες με τη μηδαμινή αξιοπρέπεια μιας σαπουνόπερας. Σε μια συνειρμική σύγκριση μεταξύ Vadim και Hitchcock, κάποιος είχε χαρακτηρίσει τον πρώτο μέγα ευνουχιστή: βλέποντας τις ταινίες του μετρ, αντιθέτως, υποσυνείδητα λειτουργεί η καθησυχαστική γνώση ότι ο σκηνοθέτης κοιμάται με τη πρωταγωνίστρια! Στην περίπτωση του «Αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα», ωστόσο, τα προβλήματα είναι περισσότερα από αυτό.

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars (5.5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.