• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Paris, Je t`Aime (2006)

- Γνωστό και ως:
Paris, I Love You

Δραμεντί | 120' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 9 Νοε 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/3/2007
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά - Αγγλικά - Ισπανικά - Μανδαρινικά
Δημοτικότητα: 0.46 %
Αξιολόγηση: 7.66/107.66/107.66/107.66/107.66/107.66/107.66/107.66/10   (7.66/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Μια ταινία για την αγάπη και την ζωή στην πιο ρομαντική πόλη του κόσμου.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 13 Ιουλίου 2006 - 10:28

Υπερ-σπονδυλωτή ερωτική εξομολόγηση στην αφανή μαγεία του Παρισιού ή απλώς ένα παζλ ιστοριών που ενώνονται με κοινό γεωγραφικό παρονομαστή, το Paris, Je t`aime επιχειρεί να τηρήσει διπλωματικά τις ισορροπίες μεταξύ κινηματογραφικών σχολών και κοινωνικών ομάδων που απεικονίζει. Δυστυχώς η παραπάνω σύνθεση δεν βγαίνει στο πανί ως αυθόρμητη περιδιάβαση στην Πόλη του Φωτός, αλλά ως αποτέλεσμα εργαστηριακής ανάμειξης: λίγο κηρυγματάκι για το δικαίωμα στην μαντίλα, λίγη ομοφυλοφιλία και μία πολύ – μα πάρα πολύ – γερή δόση Αμερικανών τουριστών, καλλιτεχνών και λοιπών ενεών μπροστά στην γαλλική κουλτούρα. Το προϊόν πρέπει να πουληθεί παντού, και όλους να τους αφήσει με γλυκιά γεύση στα χείλη. Συνεπώς αποκλείονται οι γεωγραφικού-μυθοπλαστικοί πειραματισμοί, οι ιστορίες είναι ευανάγνωστες, εύπεπτες και τελικά άχρωμες.

Πιο τρανταχτή εξαίρεση στα παραπάνω, το μικρό, τόσο δα αριστούργημα του Alexander Payne. Μέσα από τα σπασμένα γαλλικά του voice over, την απαράμιλλα εύστοχη ειρωνεία του μοντάζ και την συγκινητικά βουβή φιγούρα της εκπληκτικής πρωταγωνίστριάς του, ο Ελληνοαμερικανός δεν αφηγείται εν τάχει μόνο το ταξίδι μιας Αμερικανίδας στο Παρίσι – αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι είναι ο πιο τρυφερός μελετητής της «αμερικάνικης βλακείας», κινούμενος στις ίδιες συναισθηματικές κλίμακες με τα About Schmidt και Sideways. Ξεκαρδιστήκαμε και βουρκώσαμε μέσα σε λίγα λεπτά.

Αρκετά πιο πίσω ακολουθούν: ο Alfonso Cuaron με τον γοητευτικό του περίπατο κατά μήκος ενός δρόμου, ο Walter Salles με το υπέροχο νανούρισμα μιας μετανάστριας baby sitter, ο Gus Van Sant με το παιχνίδι βλεμμάτων μεταξύ των «διαφορετικών» αγοριών του, η σινεφιλική νοσταλγία του Gerard Depardieu που τον μετέτρεψε… σε μπάρμαν των Gena RowlandsBen Gazzara. Στον πάτο της κατάταξης ο Wes Craven, με την απαράδεκτα παιδιάστικη αμερικανιά που εκτυλίσσεται γύρω από τον τάφο του Oscar Wilde.

Εν κατακλείδι: επαναλαμβάνω με κάθε ευκαιρία ότι η αξιολόγηση μιας σπονδυλωτής ταινίας δεν είναι το άψυχο άθροισμα των επιμέρους ψηφίδων, αλλά επαφίεται στις πολύ λεπτές αισθητικές αποχρώσεις που αποδεσμεύει το όλον (ακόμη κι όταν ο θεατής δεν το συνειδητοποιεί, ταξιδεύει με μια λογική συνεχούς μοντάζ ανάμεσα στα επιμέρους κεφάλαια). Ξεκινώντας από αυτούς τους συνειρμούς είχα θεωρήσει αφόρητο το γενικής φιλανθρωπικής αποδοχής All the Invisible Children. Με μια παραπλήσια λογική μπορεί κανείς να καταδικάσει το Paris, Je t`aime: ο τίτλος παραπέμπει σε γράμμα αγάπης, ενώ το περιεχόμενο ελάχιστα αποπνέει αντίστοιχο πάθος.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς




Παρασκευή 30 Μαρτίου 2007

PARIS JE T’AIME


Για όσους έχουν ταξιδέψει στην Πόλη του Φωτός και έμεινα εντυπωσιασμένοι από την ρομαντικότητα που αναδύεται από την Γαλλική πρωτεύουσα, το συγκεκριμένο φιλμ, στο οποίο έχουν βάλει την υπογραφή τους μερικοί από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους δημιουργούς, μοιάζει με άνοιγμα του άλμπουμ με τις φωτογραφίες που τράβηξαν εκεί, σε κάθε γωνιά της πανέμορφης πολιτείας. Στην Μονμάρτη, στον Πύργο του Άιφελ, στις αμέτρητες γέφυρες του Σηκουάνα, μας ταξιδεύουν και πάλι οι 18 ιστορίες που συνθέτουν τον σπονδυλωτό κορμό της. Όχι όλες με την ίδια δυναμική, αλλά με εφάμιλλο τον σεβασμό προς μια τοποθεσία που έχει εμπνεύσει αμέτρητους καλλιτέχνες στο πέρασμα των αιώνων. Προσωπική μου επιλογή τα πεντάλεπτα των αδελφών Cohen (με τον εκπληκτικό Steve Buscemi), του Wes Craven, του Gerard Depardieu και του Walter Salles, που ξεχωρίζουν από το έτσι κι αλλιώς υψηλό συνολικό επίπεδο. Εστιάστε στον ήχο, που σε φόρμα DTS γεμίζει τον χώρο με ήχους, που ξυπνούν τις Παρισινές αναμνήσεις…

ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
PARIS JE T’AIME6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
Legacy - Παύλος Ζ. - Unverified - Παρ 02 Φεβ 2007 - 19:25
απο τις αγαπημενες μου ταινιες της σεζον. Η πρωτη ταινια απο πολλους σκηνοθετες που κατα τη γνωμη μου αξιζει. Όλες οι ιστοριες, ολες ομως πολυ καλες. Την προτεινω ανεπιφυλακτα.
Παύλος Ζ.
 
Legacy - Analysing days - Unverified - Παρ 06 Ιουλ 2007 - 21:04
ΠΡΩΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΠΟΛΙΣΝΑΝΤΕΣ (Η ΟΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝΕ):

δινει και υποψηφιοτητα για το πιο αδιαφορο φιλμικο πονημα ολων των εποχων. αχρωμο, αοσμο, αγευστο...

0/10


ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΚΕΤΣ: ΤΣΑΝΤΧΑ:

διδακτισμοι και χαριτωμενιες. ακομα μια αδιαφορια, αν κι εχει ωραιο εθνικ σαουντρακ

1,5/10



ΤΡΙΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΒΑΝ ΣΑΝΤ:

θα ηταν καλη ιδεα για κωμωδια παρεξηγησεων, αλλα ο δημιουργος αφηνει τα παντα ανεκμεταλλευτα

1/10



ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΑΦΟΙ ΚΟΕΝ:

ανασταση!!!! ισως το καλυτερο ολων των σκετς, με ρυθμο, χιουμορ, εναν απαιχτο στιβ μπουσεμι και εξυπνα γκαγκ, δε θες να τελειωσει!!!!

8,5/10


ΠΕΜΠΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΣΑΛΕΣ/ΤΟΜΑΣ:

ομορφη ιδεα, αλλα με πολυ λιγο χρονο για να εξελιχθει. η καταλινα σαντινο μορενο παντως ειναι ηθοποιαρα.

5,5/10


ΕΚΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΝΤΟΪΛ:


σκετο τερατουργημα. αν υπηρχαν χρυσα βατομουρα μικρου μηκους, θα σαρωνε ο,τι βραβειο υπηρχε. ασυναρτητο, σαχλο, αμπελοφιλοσοφικο, επιτηδευμενο, ψευδο-φασον. ο,τι χειροτερο θα βρειτε στο φιλμ.


0/10 (και νιωθω πως το υπερεκτιμησα)



ΕΒΔΟΜΟ ΣΚΕΤΣ: ΚΟΪΣΕΤ:

μου φανηκε λιγο σαν αλμοδοβαρικη παρωδια. εκδιδει ρομαντισμο, αλλα κατακλεβει τον τρυφω. εχει ομως ηθοποιαρες.


5/10



ΟΓΔΟΟ ΣΚΕΤΣ: ΣΟΒΑ:


καλων προθεσεων, αλλα μαλλον αφελες και υπερβολικα "μανα, κουραγιο" μηνυμα. η ζιλιετ μπινος ειναι ομως χαρμα.


4,5/10



ΕΝΑΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΣΟΜΕ:


πρωτοτυπο, τρυφερο, χαριτωμενο, αστειο, ρομαντικο, νοσταλγικο... ο.τι περιμενεις απο το δημιουργο του "τριο της μπελβιλ"!


8/10



ΔΕΚΑΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΚΟΥΑΡΟΝ:


απογοητευτικο, με αδοκιμα σκηνοθετικα κολπακια, και φλυαρια (δυστυχως απο το δημιουργο του εξαιρετικου "children of men"), τουλαχιστον εχει και τον παντα φοβερο νικ νολτε

2,5/10



ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΑΣΑΓΙΑΣ


παραλιγο να κοιμηθω, αλλα με σκουντησε ο διπλανος μου. το επεπλεε για ενα δευτερολεπτο η ωραια φωτογραφια


0,5/10



ΔΩΔΕΚΑΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΣΜΙΤΖ:


καλη ιδεα, αλλα ασαφες το τελος, και με καποια αφελεια. παντως, ειχε σωστα μηνυματα.

5/10


ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΛΑ ΓΚΡΑΒΕΝΕΖ:

αρκετα αδιαφορο, αλλα οχι κακο, με ενα καποιο ατου τον χοσκινς. κρυο το χιουμορ παντως.

2/10


ΔΕΚΑΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΝΑΤΑΛΙ:


αρκετα νοσηρο, ωστοσο με ενδιαφερουσα φωτογραφια και μπλακ χιουμορ. κακες οι ερμηνειες.

3,5/10


ΔΕΚΑΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΚΡΕΪΒΕΝ


περιμενα σπλατερ χαβαλε με ερωτευμενα ζομπι, βρηκα αχρηστη κοινοτοπια, με διασκεδαστικο ωστοσο γκεστ του "Γουαιλντ"


1/10


ΔΕΚΑΤΟ ΕΚΤΟ ΣΚΕΤΣ: ΤΙΚΒΕΡ:


πρωτοτυπο κι ευρηματικο, τρυφερο, με ωραιες ερμηνειες, αλλα ευκολο κλεισιμο και καποιες παγιδες κοινοτυπιας

6/10


ΔΕΚΑΤΟ ΕΒΔΟΜΟ ΣΚΕΤΣ: ΝΤΕΠΑΡΝΤΙΕ:

φοβεροι οπως παντα οι γκαζαρα και ροουλαντς, αλλα ακαδημαϊκισμος. οχι κι ασχημο


5/10


ΔΕΚΑΤΟ ΟΓΔΟΟ ΣΚΕΤΣ: ΠΕΪΝ:


πρωτοτυπο, χιουμοριστικο, καλο στο γενικο συνολο, αλλα μη συγκρινομενο με κοεν και σομε


6,5/10
Analysing days
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.