• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Lady in the Water (2006)


Φαντασίας | 110' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 26 Οκτ 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/03/2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 24/4/2007
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 5.12/105.12/105.12/105.12/105.12/105.12/10   (5.12/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Δεν υπάρχει χρόνος για ευτυχισμένο τέλος.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 24 Ιουλίου 2006

Η Κυρά της Πισίνας: Ο μοναχικός, καλοκάγαθος (και σποραδικά τραυλίζων) Cleve (Paul Giamatti) εργάζεται ως συντηρητής / επιστάτης σε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων στη Philadelphia. Η ζωή του αναλώνεται στο να κάνει μερεμέτια βοηθώντας τους κάθε-καρυδιάς-καρύδι ενοίκους, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Κάτι περίεργο όμως συμβαίνει στην πισίνα που βρίσκεται στο κέντρο της πολυ-κατοικίας. Ο Cleve σύντομα διαπιστώνει ότι μια Νύμφη της Θάλασσας (Bryce Dallas Howard), κατευθείαν από τον Μπλε Κόσμο χρειάζεται τη βοήθειά του για να επιστρέψει σ’ αυτόν. Όπως επίσης δε θα αργήσει να αντιληφθεί ότι το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από τη διάσωσή της, καθώς περίεργα, αλλόκοσμα πλάσματα απειλούν τη ζωή της Νύμφης. Όλοι οι ένοικοι θα κληθούν να βοηθήσουν σ’ αυτήν. Γιατί ο καθένας έχει έναν προορισμό σ’ αυτόν τον πλανήτη.

(Shyammy) Είσαι και θα Είσαι o Σωτήρας μας: Πες του τέτοια, τα πιστεύει (όλα). Μετά από μια μεγάλη flopα (The Village), έρχεται η τεραστιότερη. Και μιλάμε για τον σκηνοθέτη του θρυλ(ερ)ικού The Sixth Sense, του υπερ-στυλάτου Unbreakable και του 9/11 αλληγορικού Signs. Αν στο προηγούμενο The Village, o M.N. κλείνει την πόρτα σε όσους αρνούνται να μοιραστούν μαζί του την μονομανή του πίστη στο ότι τα πάντα είναι ζήτημα πίστης (στον εαυτό του;) στο επόμενο Lady In The Water την κλειδώνει και καταπίνει και το κλειδί. O Hitchcock είναι μακρινή ανάμνηση ως επιρροή (no twist ending here my friend) καθώς πλέον ο Spielberg (βλ. Ε.Τ.) θεματολογικά αλλά και (κυρίως) από πλευράς δημοφιλίας (βλ. box office) είναι το μεγάλο σκοπούμενο.

Παραμυθάκι για μικρά παιδιά: Στην κυριολεξία όμως. Μιλάμε για ταινία που περισσότερο παίζει στο...μιλητό, γεμάτη λογικά χάσματα και παιδαριώδη ανάπτυξη. Ο συμβολισμός καταφανής (η πισίνα, η καθαρτήριος δύναμη του νερού είναι ανάμεσά μας, ο άσημος μαστοράκος που θα σώσει τον κόσμο, ο οποίος θα αλλάξει ανφανδόν διαβάζοντας ένα βιβλίο (που ονομάζεται…The Cookbook) ενός ενοίκου συγγραφέα που υποδύεται (guess who) ο ίδιος ο Shyamalan (υπόδειγμα ερμηνευτικού αγγουριού). Τα κακά πλάσματα που απειλούν ή διασώζουν (ανάλογα) τη Νύμφη είναι μετρίως καμωμένα CGI (μονίμως αδύνατο σημείο στις ταινίες του) ενώ τα scares είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Η κάμερα του Patrick Doyle κινείται παραλογισμένα (sic) και αδικαιολόγητα σκοτεινά, αν και υπάρχουν στιγμές που ζηλεύεις το αργόσυρτο travelling που δίνει μια sinister χροιά σε ένα αφελές και παντελώς ανοικονόμητο storytelling. O Giamatti είναι ως γνωστόν (American Splendor, Sideways) ηθοποιάρα, αλλά εδώ τεντώνεται υπερβολικά για να υποστηρίξει τα...ανυποστήρικτα. Η Bryce Dallas Howard σπαταλιέται σε ένα βωβό πέρασμα που δεν αξιοποιείται καθόλου από τον M.N. ο οποίος, στον οίστρο του να το πει το ποί(η)μα με κάθε εξαντλητική λεπτομέρεια, ξεχνάει να το... δείξει. Το λοιπό cast χρησιμοποιείται εύστοχα, αν και δεν αντλείται έμπνευση από κανέναν χαρακτήρα ιδιαίτερα. Όσο για τον μόνιμο συνεργάτη James Newton Howard, το score κινείται στα γνώριμα μοτίβα της υπερ-μετα-φυσικής καταστασούλας, χωρίς όμως τον οίστρο ή την έστω αναμενόμενη μαγεία στην οποία θα έπρεπε να επενδύει η ταινία ως ύφος. Νεραϊδο-ιστορία χωρίς μαγεία γίνεται; Δε γίνεται...

Που το...πηγαίνει o Shyamalan; Μετά από την ηρωική έξοδο από τη μάνα- Disney, επειδή η αρμόδια (και εντελώς πρόσφατα απολυμένη) studio executive (Nina Jacobson) τόλμησε να (κατα)κρίνει το σενάριο, με σχετικό βιβλίο που εξυμνεί την κίνηση αυτή από το περιβάλλον του (Michael Bamberger), καθώς και την δήλωσή του ότι πρόκειται για μια ταινία – bedtime story για τις δυο κορούλες του, ο Shyammy έχει μόνο μιαν ελπίδα να σηκωθεί από τον πάτο της... πισίνας: Να πατώσει πρώτα εισπρακτικά. Να του φύγει η χαζο-μαγκιά, να ενηλικιωθεί τουλάχιστον σεναριακά, να αλλάξει μοντέρ και να απολύσει τον μόνιμο (guess who) σεναριογράφο του. Ή έστω, να του δώσει (καμιά διετία τουλάχιστον) άδεια διαρκείας. Και βλέπουμε...

Σκηνή «όλα-τα-λεφτά»: O M.N., εμφανώς αγχωμένος όσο και χολωμένος από την κριτική υποδοχή των τελευταίων Shyamalan’s movies, βάζει στο story έναν χαρακτήρα που επαγγέλεται κριτικός κινηματογράφου, δυσκοίλιο και ξερόλα, που βρίσκεται αντιμέτωπος με το κακό πλασματάκι της ταινίας. Προσπαθώντας να μη χάσει την ψυχραιμία του, ο Bob Balaban αρχίζει να αναλύει φωναχτά το τι πρέπει να γίνει στη συνέχεια, σύμφωνα με τη λογική που διέπει το thriller genre, έτσι ώστε να διαφύγει τον κίνδυνο. Ο Shyamalan παίρνει το αίμα του πίσω, κι εμείς μια γερή και αναγκαία comic relief. Όταν πέφτουν οι τίτλοι όμως, το γέλιο γίνεται πίκρα, και μια κρυάδα επίσης. Και δεν είναι από φόβο, ούτε από συγκίνηση, σε διαβεβαιώ...

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10) (Στα κρύα... της πισίνας)

Τάκης Γκαρής




Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2006 - 15:43

Η κατάρα του Shyamalan ήταν η Έκτη Αίσθηση. Από τότε «καθιερώθηκε» ως σκηνοθέτης θρίλερ με ανατρεπτικά φινάλε και…του έμεινε η ρετσινιά. Το καινούργιο του πόνημα Lady Ιn Τhe Water, είναι μία στροφή 180 μοιρών. Ούτε το The Village ήταν θρίλερ, αλλά εδώ ο Ινδοαμερικάνος, διαβρώνει το είδος με απίστευτο «θράσος» και εξοργίζει κοινό και κριτικούς.

Η ιστορία μιλάει για τη Νύμφη, ένα πλάσμα του νερού, που ξεπηδάει από την πισίνα ενός συγκροτήματος πολυκατοικιών και ψάχνει να βρει τον άνθρωπο, στον οποίο θα μεταβιβάσει γνώση και σοφία για να αλλάξει τον ρου της ιστορίας της αμερικανικής ηπείρου. Αρωγός στην αποστολή της καθώς και στην προσπάθειά της να γυρίσει στον Υδάτινο Κόσμο ασφαλής, θα σταθεί ο επιστάτης Κλίβελαντ Χιπ καθώς και μία ομάδα αλλοπρόσαλλων ενοίκων του συγκροτήματος.

Η ιστορία είναι γοητευτική, η σκηνοθεσία του Shyamalan μελετημένη και η απόφασή του να πάρει για φωτογράφο τον Christopher Doyle (2046, Ερωτική Επιθυμία, Ήρωας κ.α.) ο οποίος φημίζεται για τον αυτοσχεδιαστικό τρόπο δουλειάς του, εμπνευσμένη. Ο Shyamalan κάνει τη γενναία κίνηση να τοποθετήσει το παραμύθι του στο εδώ και στο τώρα και όχι σε κάποια παράλληλη πραγματικότητα όπως θα έκανε ένας Tim Burton και κατά τη γνώμη μου κερδίζει το στοίχημα. Ο Doyle φωτίζει σχεδόν νατουραλιστικά και η εικόνα δεν αποπνέει τίποτα το παραμυθένιο, με τη συμβατική έννοια του όρου. Αντίθετα οι θεατές, όπως και οι ήρωες της ταινίας, καλούνται να βρουν το παραμύθι μέσα τους και να μεταμορφώσουν τη μίζερη πραγματικότητα σε μία συναρπαστική υπερφυσική ιστορία. Το ντεκουπάζ του Shyamalan, βασίζεται ως επί το πλείστον σε σχετικά μεγάλης διάρκειας πλάνα και ελαφρώς νωχελικούς ρυθμούς που σπάνε όποτε ανεβαίνει και η ένταση της ιστορίας. Υπάρχει η ατμόσφαιρα και η αίσθηση της απειλής, αλλά υπάρχουν και αρκετές κωμικές πινελιές που αποφορτίζουν το κλίμα και δίνουν μία ανάλαφρη νότα όπου κρίνεται απαραίτητο. Ο Paul Giamatti είναι εξαιρετικός στο ρόλο του τραυλού επιστάτη, ενώ η Bryce Dallas Howard, με λιγοστές ατάκες και μετρημένες κινήσεις δίνει απίστευτη εσωτερικότητα στο ρόλο της Νύμφης. Όσο για το Shyamalan είναι αρκετά καλός στο ρόλο που ερμηνεύει. Cult φιγούρα ο σνομπ κριτικός κινηματογράφου ο οποίος χλευάζεται απίστευτα από τον Ινδοαμερικανό σκηνοθέτη και βρίσκει τραγικό θάνατο στο τέλος!

Το να χαρακτηρίσει κάποιος την ταινία παιδιάστικη ή γελοία είναι κατά τη γνώμη μου η εύκολη λύση. Στοιχεία όπως οι τηλεοράσεις που παίζουν ρεπορτάζ από τον πόλεμο στο Ιράκ, καθώς και ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας του συγκροτήματος πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν από τους θεατές για την περαιτέρω κατανόηση του έργου. Ο Shyamalan σκηνοθετεί ένα παραμύθι και μία κοινωνική αλληγορία ταυτόχρονα, δίνοντας σε κάθε ανόητο ένοικο, σκοπό ζωής και ανακαλύπτοντας τα οφέλη του παραμυθιού στην καθημερινή μας ζωή. Υπάρχουν βέβαια αρκετές αφηγηματικές ασάφειες και σε μερικές σκηνές ο Shyamalan πλατειάζει με ελαφρώς εξυπνακίστικο τρόπο αλλά η συνολική εικόνα της ταινίας έχει κάτι από την αφέλεια και ταυτόχρονα την απλή σοφία ενός μικρού παιδιού. Το «Lady in the Water» είναι σαν τα παραμύθια που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Ταυτόχρονα τρομαχτικά, αστεία, λυπητερά και…ελλιπή! Το ίδιο κάνει και ο Shyamalan μόνο που αυτός όντας λίγο πιο διαβασμένος από τις γιαγιάδες μας, δίνει στην ιστορία κοινωνικό υπόβαθρο και με έξυπνο τρόπο δείχνει το (δικό του) δρόμο για ένα καλύτερο κόσμο. Όποιος αποφασίσει να κλείσει τα μάτια στα σεναριακά κενά και τις ευκολίες της ταινίας αν μη τι άλλο θα διασκεδάσει στη διαδρομή!

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Παύλος Σηφάκης




Παρασκευή 2 Μαρτιου 2007



LADY IN THE WATER


25 λέξεις – Μοναχικός επιστάτης σε συγκρότημα πολυκατοικιών της Φιλαδέλφειας, βρίσκει πως η ζωή του είναι ιδιαίτερα βαριεστημένη και εξελίσσεται δίχως σημαντικές εκπλήξεις. Μέχρι την στιγμή που θα ανακαλύψει, πως από το βάθος της πισίνας του κτιρίου, θα ξεπηδήσει μια υδάτινη νεράιδα, που έχει αποκλειστεί από τον κόσμο της και το μόνο που επιθυμεί είναι να επιστρέψει και πάλι σε εκείνον.

Στο Ράφι – Κάθε φορά κάτι άλλο περιμένουμε από τον Shyamalan και κάθε φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις ιδιόμορφες ορέξεις του, όπως αυτές δημιουργούνται τις ώρες που συνθέτει το σενάριο του. Αυτή την φορά ο έξυπνος Ινδός, αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα μεταφυσικού περιεχομένου παραμύθι, σαν κι αυτά που θα μπορούσε να διαβάζει στις κορούλες του το βράδυ για να κοιμηθούν, αφήνοντας όλους εμάς, που περιμέναμε, επιτέλους κάτι αντίστοιχο με το πρώτο και σημαντικότερο πόνημα της καριέρας του – την 6η αίσθηση δηλαδή – στα κρύα του λουτρού. Κοινωνικές αντιθέσεις, κριτική στον κλισεδιάρικο αστικό τρόπο ζωής και στις νευρώσεις που δημιουργούνται στον κόσμο, κατόπιν του κουραστικού εργασιακού οκταώρου αλλά και όχι ιδιαίτερα κρυφά νοήματα για την πίστη, την αλληλεγγύη και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, είναι τα κύρια στοιχεία του Lady in the Water, που δεν θα έλεγα πως τα ξεδιπλώνει με κανένα τρόπο, ιδιαίτερα εμπνευσμένο και αφοπλιστικό. Έκαστος εις το είδος του που λένε και μάλλον το συγκεκριμένο genre δεν είναι εκείνο που ταιριάζει απόλυτα στον Shyammi.

Disc – Πάρα πολύ καλός ο – πανευρωπαϊκής εμβέλειας – δίσκος εισαγωγής, που μας παρουσιάζει η Audiovisual, σε όλους τους τομείς. Με πιθανότατα λίγο πιο προσεγμένο περιτύλιγμα (όλες σχεδόν στο σύνολο τους οι ταινίες του Shyamalan το είχαν αυτό στις special editions που κυκλοφόρησαν κατά το παρελθόν) αλλά και βελτιωμένο μενού, από αυτό το απλούστατο στατικό, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια έκδοση που αγγίζει τα συλλεκτικά δεδομένα. Οπτικά το θέμα αναπαράγεται σε φόρμα widescreen αναμορφική, με πολύ σωστή λεπτομέρεια και απόδοση ειδικά του μαύρου χρώματος, γεγονός που δεν προβληματίζει διόλου στα πάμπολλα υποφωτισμένα εσωτερικά πλάνα, που οι σκιάσεις παίζουν σημαντικό ρόλο. Ηχητικά η μπάντα Dolby Digital 5.1 δεν είναι και πολύ φορτωμένη με πανίσχυρους ήχους, που θα μας κάνουν να «κολλήσουμε» στο άκουσμα της, ακολουθώντας ίσως και εκείνη την πιο χαλαρή εξέλιξη του θέματος. Παρόλα αυτά πρέπει να αναγνωρίσω την πολύ σωστή δομή του κεντρικού καναλιού, που είναι πεντακάθαρο και διαυγές, κάθε φορά που οι πρωταγωνιστές, συνομιλούν μεταξύ τους.

Στοπ τμήμα των Special features την αρχή κάνει το φιλμάκι Lady In The Water A Bedtime Story, πεντάλεπτης διάρκειας, όπου ο μελαψός σκηνοθέτης, αφηγείται το πώς συνέλαβε την ιστορία, μέσα από έναν παραμυθένιο θρύλο που αναπτύχθηκε μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Όταν η φαντασία οργιάζει… Το ακόλουθο Reflections (35 λεπτά), που αποτελείται από έξι επιμέρους featurettes, μοιάζει με ένα καλοστημμένο making of συνδυασμένο με πλάνα από τα παρασκήνια, όπου γίνεται ανάλυση για το πώς γράφτηκε το σενάριο, πως διανεμήθηκαν οι ρόλοι, πως στήθηκε το σετ (εδώ πρωταγωνιστεί ο τόσο έμπειρος Christopher Lloyd) πως επελέγη το συγκεκριμένο κτίριο για να αποτελέσει το φυσικό σκηνικό για το φιλμ. Κεφάτο και ενδιαφέρον είναι επίσης το θέμα με τις auditions των νεαρών κυρίως ηθοποιών για τους δευτερεύοντες ρόλους της ταινίας, ενώ ακόμη πιο διασκεδαστικό είναι το θέμα με τα αστεία πλάνα από τα γυρίσματα. Τα περιεχόμενα του δίσκου ολοκληρώνονται με τις κομμένες σκηνές, που αν είχαν ενσωματωθεί στο φιλμ, θα μας έδειχναν ένα ακόμη πιο μελαγχολικό πρόσωπο, των ηρώων που υποδύθηκαν ο Paul Giamatti και η Bryce Dallas Howard.

Μμμμ… - Σίγουρα πρόκειται για την πιο αδύναμη μέχρι τώρα στιγμή του Shyamalan, ενός σκηνοθέτη που προβλέπω να τον βασανίζει μέχρι τα γεράματα το γεγονός, του πως θα μπορέσει να ξεπεράσει το hit wonder της Αίσθησης. Για να δούμε στο επόμενο βηματάκι του μήπως καταφέρει και δείξει σημάδια ανάτασης της έμπνευσης του.

ΕΙΚΟΝΑ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
ΗΧΟΣ – 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)
EXTRAS – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
LADY IN THE WATER4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars (4.5/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)




Παρασκευή 22 Αυγούστου 2008

Πριν λίγες μέρες και πριν βγουν οι πρώτες κριτικές, σκόπευα να δω την τελευταία ταινία του Ινδοαμερικανού σκηνοθέτη M. Night Shyamalan, The Happening και μιας και έχω δει όλες τις προηγούμενές του εκτός του κατακρεουργημένο Lady in the Water και είπα πως είναι ώρα να το δω και αυτό.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι για την ταινία είναι ότι πραγματικά λυπάσαι τα παιδιά του Shyamalan μιας και η ιστορία είναι βασισμένη σε ένα παραμύθι που έλεγε στα παιδιά του για να κοιμηθούν. Κανονικά κάπου εδώ δε θα έπρεπε να αναφέρω τίποτα για την ιστορία γιατί τυπικά όλη η ταινία είναι ένα spoiler, αλλά από την άλλη τα starting credits διηγούνται σχεδόν τα πάντα. Με λίγα λόγια, υπάρχουν τα πλάσματα της γης και του νερού, τα οποία στα αρχαία χρόνια συνεργαζόταν στενά και συμβουλευόταν το ένα το άλλο, αλλά με το πέρασμα των αιώνων ξεχάστηκαν και όποτε τα πλάσματα του νερού προσπαθούν να ξαναεπικοινωνήσουν μαζί μας, εμείς τους φοβόμαστε και δε τους καταλαβαίνουμε και κυρίως δε τους θυμόμαστε. Όμως υπάρχουν και μερικοί που ακόμα μπορούν και τους θυμούνται... Έτσι ο Shyamalan βασισμένος στο εύρυμα των δύο κόσμων που ξέχασε ο ένας τον άλλο, δημιούργησε το Lady in the Water, της ιστορία ενός τέτοιου πλάσματος, ενός πλάσματος του νερού το οποίο βγαίνει στην επιφάνεια και καταφέρνει να επικοινωνήσει με τους γήινους, και κάποιοι το καταλαβαίνουν. Φυσικά όλο το παραμύθι έχει εμπλουτιστεί με περίεργα πλάσματα, καλά ή κακά, και διάφορες "παραδόσεις/προφητείες" που φυσικά είναι ώρα να επιβεβαιωθούν...ή μήπως όχι.

Ένα τέτοιο πλάσμα του νερού είναι και η Story ερμηνευμένη από την Bryce Dallas Howard που βγήκε από τον κόσμο της και μέσω της πισίνας ενός συγκροτήματων κατοικιών, ονόματι The Cove, εμφανίστηκε στον κουρασμένο από τη ζωή του, Cleveland Heep (Paul Giamatti), διαχειριστή του συγκροτήματος. Ο Cleveland επικοινωνεί μαζί της και χρησιμοποιώντας τη βοήθεια των ενοίκων, βάζει στόχο να την βοηθήσει στο σκοπό της. Δυστηχώς η ταινία είναι άσχημα διπρόσωπη μιας και για ακόμη μια φορά δεν έχει παντελώς καμία σχέση με θρίλερ αλλά αυτή τη φορά δεν είναι ούτε καν μυστηρίου μιας και αποκαλύπτει όλο το μυστήριο στα εναρκτήρια credits και αφήνει για το τέλος μια μικροαποκάλυψη που λίγους ενδιαφέρει. Το πρώτο μισό είναι πολύ αργό, με ελάχιστους και κακογραμένους διαλόγους απελπισμένα προσπαθώντας να δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα αλλά και να γνωρίσουμε τους χαρακτήρες. Αφού περάσει αυτό το πολύ κουραστικό μέρος που όμως διαρκεί πάνω από το μισό της ταινίας, επιτέλους μαθαίνουμε το σκοπό της Story και ο ρυθμός ανεβαίνει. Η ταινία έχει πια λόγο ύπαρξης. Η ιστορία και οι διάλογοι βελτιώνονται αισθητά, οι υποϊστορίες και οι χαρακτήρες επιτέλους αλληλεπιδρούν, κάνει την εμφάνισή της το πρώτο ψήγμα θρίλερ και τα πάντα ρέουν πολύ καλύτερα μέχρι το τέλος του παραμυθιού. Όμως, η τελική εικόνα δε καταφέρνει να ικανοποιήσει μιας και το πρώτο μισό είναι κυριολεκτικά αχώνευτο.

Στη σκηνοθεσία ο Shyamalan ικανοποιεί χρησιμοποιώντας τα γνωστά τρικ του αλλά και τις πολύ όμορφες λήψεις του αλλά όλα αυτά τα έχουμε κάπου ξαναδει. Μπορεί τεχνικά να είναι άρτιο αλλά σίγουρα αυτό δε φτάνει. Έχει πρόβλημα ρυθμού, πρόβλημα εξιστόρησης, πρόβλημα ακόμα και στο genre μιας και η ιστορία είναι άκρως παιδική αλλά η απεικόνησή της αρκετά σκοτεινή και αν και όχι ακατάλληλη, σίγουρα όχι παιδική. Στο cast μαζί με του Giamatti και Howard βρίσκουμε αρκετούς, αν και όχι τόσο γνωστούς ηθοποιούς που απλά εμπλουτίζουν το μάτι. Μεταξύ τους οι Jeffrey Wright, Bob Balaban, Sarita Choudhury, Freddy Rodriguez, Bill Irwin, Jared Harris, η Cindy Cheung και σε έναν αρκετά μεγάλο ρόλο ο ίδιος ο Shyamalan. Ερμηνευτικά δε μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον μιας και ο ρόλος του Giamatti δεν είναι και ο πιο καλογραμμένος και ότι μπορεί κάνει και αυτός, και ο ρόλος της Howard είναι σχεδόν μόνο φυσικοσωματικός μιας και έχει ελάχιστες ατάκες άλλα έστω και έτσι, τα καταφέρνει αρκετά καλά. Από τους δεύτερους ρόλους ξεχωρίζει σίγουρα ο "σταυρολεξάκιας" Jeffrey Wright.

Συνολικά η ταινία αποτυγχάνει. Αν έχετε την υπομονή να περιμένετε σχεδόν μία ώρα ώστε να ξεκινήσει το ενδιαφέρον κομμάτι θα αποζημιωθείτε για τα 2€ που δώσατε για την ενοικίαση αλλά όχι τίποτα περισσότερο. Σίγουρα η χειρότερη δουλειά του Ινδού μέχρι στιγμής και περιμένουμε το The Happening....

Βαθμολογία: 5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5.5/10 Stars5,5/10 Stars (5.5/10)

Αλέξανδρος Κυριαζής


 
Legacy - Giorgos - Unverified - Τρί 25 Ιουλ 2006 - 21:36
Kurie gkari h kritikh sas einai tragiki,to "the village" htan aristurgima.
Giorgos
 
Legacy - Stavros - Unverified - Παρ 28 Ιουλ 2006 - 12:08
Ε οχι και flopa το Village! Nα το λεγατε για το Signs, OK, αλλα το Village ηταν πολυ καλο.
Stavros
 
Legacy - Kyrkos Ekaterinaris - Unverified - Τετ 30 Αυγ 2006 - 23:45
Prosopiki mou apopsi: I kalyteri tainia tou Shyamalan meta to Sixth Sense. Gia osous (vlepe: Τακης Γκαρης) diamartyrontai gia tin elleipsi twist klp klp klp, anakyklomena apo Amerikanous kritikous stratevmenous stin anti-Shyamalan plevra (tous xalase ti mostra, fainetai...)

Kairos na (ksana)anakalypsoume to paidi pou kryvoume mesa mas.

Prosopiki mou apopsi: Kalyteri tainia tou 2006 eos tora - o M.Night Shyamalan ksana se forma meta to pantelos afeles Signs.

8.5/10

Kyrkos E. from Cardiff, Wales.
Kyrkos Ekaterinaris
 
Legacy - Nathalie - Unverified - Κυρ 29 Οκτ 2006 - 00:48
Μπορει το στορυ να φαινεται αφελες, αλλα προσωπικα πιστευω οτι αυτο που ειδα ειναι τεχνη. Μην περιμενετε να δειτε ενα θριλερ,μια ταινια τρομου η μια ταινια με ανατροπες, αλλα σκεφτειτε το ποσο μοναδικο ειναι αυτο το φιλμ. Ουσιαστικα προκειται για μια φανταστικη, αυθεντικη και συναμα ελπιδοφορα ταινια.Ο Shyamalan συνδυαζει το δραμα με τα κωμικα στοιχεια (που εκλειπουν απο ολα τα αλλα εργα του) και το αποτελεσμα ειναι υπεροχο.Με καθε του ταινια ο Shyamalan εισαγει τελικα κατι καινοτομο στον κινηματογραφο. Και εδω μας φερνει ενα παραμυθι που κρυβει ομως και ενα επιμυθιο.. Δηλαδη τοποθετει μια ονειρικη ιστορια στη μουντη πραγματικοτητα.
Μην το χασετε..

Nathalie
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.