• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls (1994)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
71 Συμπτώσεις
- Γνωστό και ως:
71 Fragments of a Chronology of Chance

Σινεφίλ | 96' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 9 Φεβ 1996
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/5/2006
Διανομή: Rosebud
Χρώμα: Έγχρωμο
Γλώσσα: Γερμανικά - Ρουμανικά - Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 8.61/108.61/108.61/108.61/108.61/108.61/108.61/108.61/108.61/10   (8.61/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 21 Ιουνίου 2006

Σε μία από τις παράλληλες ιστορίες που φέρνουν κοντά – αν και καταλληλότερη θα ήταν η παραδοξολογία «φέρνουν μακριά» - οι 71 Συτμπτώσεις του Michael Haneke, ένας φοιτητής πασχίζει να συγκολλήσει τα κομμάτια ενός κινέζικου τάνγκραμ υπό την πίεση του χρόνου (πρόκειται για το παιχνίδι όπου επιμέρους πολύγωνα μπορούν να δημιουργήσουν ένα ευρύτερο σχήμα μόνο με έναν τρόπο). Πρόκειται για έναν ορισμό του φιλμ, που έχει εγγραφεί στην ίδια την αφήγηση; Πολύ πιθανό, γι αυτό και προτιμώ τον αυθεντικό τίτλο: 71 Θραύσματα ενός Χρονικού Συμπτώσεων.

Ποιους «φέρνουν μακριά» οι περί ων ο λόγος συμπτώσεις; Έναν λιλιπούτειο λαθρομετανάστη που το σκάει από το Βουκουρέστι για να βρεθεί χαμίνι στους δρόμους της Αυστρίας. Ένα ναρκωμένο ζευγάρι που πιστεύει ότι το κενό θα γεμίσει από μια πετυχημένη υιοθεσία. Έναν συνταξιούχο χήρο, καταδικασμένο από δω και πέρα να επαναλαμβάνει την ίδια μηχανική ρουτίνα. Και γιατί «μακριά»; Ο Haneke μας τους παρουσιάζει ως πρωταγωνιστές μιας προαναγγελθείσης τραγωδίας: τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1993, ένας 19χρονος φοιτητής θα εισβάλει χωρίς προφανή λόγο σε μια τράπεζα, θα ανοίξει πυρ αδιακρίτως και έπειτα θα αυτοκτονήσει. Εμείς παρακολουθούμε την αντίστροφη μέτρηση, με μια αποσπασματικότητα που χαρίζει βάθος στη λέξη «θραύσματα» και μια υπόκωφη ένταση που δίνει στο δράμα της καθημερινότητας τις διαστάσεις ενός θρίλερ. Ίσως πουθενά αλλού να μην ταιριάζει τόσο ο στίχος “look at all the lonely people”, αλλά με τρόπο ανατριχιαστικά ψυχρό.

Καθώς οι ολομόναχοι αμνοί του Haneke οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια προς την καταστροφή, αναρωτιόμαστε αν μπορεί να βρεθεί ένα σημείο τομής τους. Η… τηλεόραση ίσως, μας λέει ο σκηνοθέτης που, από το Benny’s video και το Cache μέχρι το αλησμόνητο ματωμένο πλάνο του Funny games, αρέσκεται να στρέφει τη ματιά του στον μόνιμο επισκέπτη του σαλονιού, συνομιλητή των αισθήσεων και χειραγωγό του φαντασιακού μας. Εδώ ο τηλεοπτικός δέκτης αποκτά συχνά τις ίδιες διαστάσεις με το φιλμικό κάδρο, μεταδίδοντας πολεμοκάπηλα δελτία ειδήσεων που διψούν για φρέσκο αίμα.

Πέρα από το αυτονόητο και χιλιοειπωμένο σχόλιο, ότι η ναυαρχίδα της κοινωνίας του θεάματος μπορεί να μετατρέψει οτιδήποτε σε συνοδευτικό του απογευματινού σνακ, η χρήση της τηλεόρασης από τον Haneke επιτελεί τις εξής λειτουργίες: α) διαχέει την βία και, καθώς χρησιμοποιείται ως λάιτ μοτίφ, εγκαθιδρύει το αίσθημα μιας γενικευμένης σύρραξης. Δεν είναι η μοναδική φορά που ο Haneke επισημαίνει ότι αυτό που καθησυχαστικά απωθείται ως «αναταραχές στον Τρίτο Κόσμο» θα εισβάλει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην αστική οικία – αρκεί να θυμηθούμε το πλάνο με τον ανοιχτό τηλεοπτικό δέκτη στο Cache. Στις 71 Συμπτώσεις το ξέσπασμα βίας του φοιτητή δικαιολογείται μέσα από μια θεωρία του χάους: εάν ο πόλεμος σε μια γειτονική χώρα έχει μπορεί να αξίζει όσο το πέταγμα μιας πεταλούδας, η κατάληξη θα είναι κάτι παραπάνω από μια καταιγίδα στην γειτονιά μας. β) όπως ήδη υπαινιχθήκαμε, χρησιμοποιείται ως πρώτο σημείο μη-συνάντησης μεταξύ των απομονωμένων ηρώων – ο δεύτερος θα είναι… μια τράπεζα. Η δηλητηριώδης ειρωνεία του Haneke παγώνει και το παραμικρό χαμόγελο.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Legacy - citizenswt - Unverified - Δευ 09 Ιουλ 2007 - 18:47
Αλλη μια σπουδη πανω στη βια απο το μεγαλο μετρ του ειδους Μικαελ Χανεκε.Ακολουθωντας αποδεικτικες διαδικασιες προκειμενου να κανει εμφανεστερες στο θεατη τις πηγες της στην κοινωνια και στις ζωες των μελων της,ο Χανεκε καταληγει στο συμπερασμα οτι τιποτα δεν προκυπτει απ`το πουθενα,οπως το αμοκ του φοιτητη στην τελικη σκηνη.Παντα υπαρχει κατι που το προκαλλει.Και ο Χανεκε το αναζητα σχολαστικα ανακαλυπτοντας την αποξενωση,τη μοναξια και τις νευρωσεις στα διαφορα περιστατικα που αποτυπωνει στην οθονη.Υψηλη τεχνη.
citizenswt
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.