• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


L`Eclisse (1962)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Στην Εκσταση του Πάθους
- Γνωστό και ως:
Η Εκλειψη
Eclipse

Δραματική | 126' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 8.07/108.07/108.07/108.07/108.07/108.07/108.07/108.07/108.07/10   (8.07/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 14 Ιουλίου 2006 - 14:24

Μία λάμπα φωτίζει αχνά ένα δωμάτιο, το όποιο αδυνατούμε να διακρίνουμε ολόκληρο. Παρατηρούμε σχολαστικά τα διάφορα αντικείμενα και καθώς η κάμερα μετατοπίζεται προς τα δεξιά, μας αποκαλύπτεται η παρουσία ενός άνδρα και έπειτα μίας γυναίκας. Η σιωπή μεταξύ τους μοιάζει ατελείωτη και η αναμονή να συμβεί oτιδήποτε, βασανιστική. Η πρώτη ουσιαστική κίνηση της γυναίκας είναι να πειραματιστεί με τη θέση μίας κορνίζας και να μετακινήσει κάποια από τα αντικείμενα. Το εναρκτήριο αυτό πλάνο μας μεταφέρει απευθείας στον πυρήνα του αντονιονικού σύμπαντος της Έκλειψης. Οι άνθρωποι δεν κατέχουν τον κόσμο, τον συναποτελούν με ό,τι άλλο περιέχεται σ’ αυτόν και πασχίζουν να οριοθετήσουν τα πλαίσια της πραγματικότητας, όπως την αντιλαμβάνονται, να τη στριμώξουν σε μία δική τους κορνίζα. Θρυμματισμένα και αποσπασματικά πληροφορούμαστε τι έχει συμβεί μεταξύ του ζευγαριού του δωματίου. Μετά από μία εξαντλητική νύχτα αδιέξοδων συζητήσεων, φτάνουμε στην αυγή της συνειδητοποίησης πως το τέλος έχει επέλθει οριστικά ( το αρχικό ζευγάρι της Έκλειψης αποτελεί τη φυσική συνέχεια του αντιστοίχου στη Νύχτα) και στην αφετηρία μίας απελπισμένης περιπλάνησης προς αναζήτηση νοήματος. Μέσα σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται διαρκώς και ραγδαία είναι μοιραία η απορία κατά πόσο μπορεί κάποιος να γαντζωθεί από τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Αναπόφευκτα μεταβάλλονται και αυτά, διαχέονται στο εναλλασσόμενο περιβάλλον και φθίνουν.

H πλοκή είναι ελλειπτική και μάλλον προσχηματική, όπως ακριβώς και τα διαλογικά κομμάτια ( όπου σκοπίμως στις σημαντικότερες ερωτήσεις δε δίδονται απαντήσεις ). Ο Antonioni μέσω του μοντάζ, της ασπρόμαυρης φωτογραφίας και της τεχνικής – κάδρο εντός ενός ευρύτερου κάδρου – δημιουργεί μία συνεχή αντίθεση, με τη μορφή πολλών διαφορετικών διπόλων ( άκρα σιωπή – οχλαγωγία, φωτισμός – σκοτάδι, ελπίδα – απογοήτευση ζωή - θάνατος ). Ο νέος θαυμαστός κόσμος δεν περιέχει παρά απατηλά όνειρα, όπως αναπαριστώνται συμβολικά με το χρηματιστήριο και το βυθισμένο αμάξι, ενώ κάθε προσπάθεια επαναπροσέγγισης της ανθρώπινης ουσίας και φύσης γίνεται αδέξια και καταρρέει ( πτήση, χορός ως μεταμφιεσμένη Αφρικάνα ). Η γυναίκα περιφέρει τον ημιτελή εαυτό της, ως φάντασμα, στους δρόμους, ανάμεσα στα επίσης μισοτελειωμένα κτίρια της Ρώμης, απότοκα της βίαιης αστικής μετάπλασης. Η σεξουαλικότητα, η επαφή είναι το τελευταίο αποκούμπι που και αυτό αποβαίνει σύντομα άκαρπο Η εντυπωσιακή ομορφιά του χρηματιστή συνοδεύεται από μία εξίσου εντυπωσιακή κενότητα περιεχομένου, όπως ακριβώς και το αντικείμενο της εργασίας του, που επισπεύδει την κατάληξη στο κενό.

Σε ένα φινάλε σπάνιας αισθητικής μεγαλοπρέπειας, ο Antonioni καταδεικνύει την οικουμενικότητα του θέματός και των χαρακτήρων του, εξαλείφοντας τους τελείως. Στα τελευταία σιωπηλά, απρόσωπα πλάνα το αίσθημα προσμονής γίνεται αφόρητο, σχεδόν τρομακτικό, σαν το ίδιο το ανθρώπινο είδος να έχει αυθυποβληθεί σε μία ολική έκλειψη και να απειλείται με αφανισμό..

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς




Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

Μια κεντρική ηρωίδα μπερδεμένη και κενή, σκηνοθεσία και φωτογραφία που σου κόβουν την ανάσα. Αυτός είναι ο κόσμος του Michelangelo Antonioni. Ένας κόσμος στον οποίο μας καλεί για άλλη μια φορά με το τελευταίο μέρος της τριλογίας του, την Έκλειψη.

Πρόκειται για μια ταινία που οικοδομείται πάνω σε μια υπόθεση απλή. Αυτό που κάνει τα θεμέλια της ταινίας απόλυτα στέρεα είναι τα άπειρα σεναριακά και σκηνοθετικά τεχνάσματα, η υπαινικτικότητα και οι συμβολισμοί. Τα μικρά, τα ασήμαντα για κάποιους πράγματα, είναι αυτά που διεκδικούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία. Ο αέρας φυσά διαρκώς και σε αφήνει με το αίσθημα της προσμονής. Τα παλιά κτίρια γκρεμίζονται για να ξαναγεννηθούν πιο σύγχρονα, όπως ακριβώς και η ζωή της πρωταγωνίστριας. Οι τρεις γειτόνισσες συζητούν για τη νατουραλιστική ζωή των κατοίκων στην Κένυα… Αυτή δεν έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη βαβούρα και τους έντονους ρυθμούς της ζωής στο χρηματιστήριο;

Η μητέρα με το παιδάκι συνεχίζει την καθημερινή της βόλτα ανέμελη κι ανεπηρέαστη από τις δραματικές αλλαγές στις ζωές των πρωταγωνιστών. Το στυλό στο γραφείο του Πιερό μάς λέει πιο πολλά για τη σχέση των πρωταγωνιστών απ`όσα θα μας πουν αυτοί σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Πάνω και πέρα απ` όλα, η Έκλειψη είναι μια ταινία που σε καλεί να τη δεις με τα δικά σου μάτια. Έχει εικόνες και νοήματα που σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους. Είναι μια ιστορία δίχως προκαθορισμένο τέλος που επιτρέπει και ίσως ενθαρρύνει το κοινό να έχει τη δική του θεωρία, όχι μόνο για το τέλος αλλά για ολόκληρη την πλοκή και την προσωπικότητα αλλά και τα κίνητρα των πρωταγωνιστών. Είναι πράγματι έκλειψη αυτό που συμβαίνει στο τέλος ή απλά ένα ακόμα σούρουπο που αφήνει εμάς και τους πρωταγωνιστές με ένα αίσθημα μοναξιάς και μελαγχολίας; Εντέλει, η Έκλειψη είναι ένα ταξίδι το οποίο θα σε βγάλει κάπου πολύ διαφορετικά απ`ότι το ίδιο ακριβώς ταξίδι θα βγάλει το διπλανό σου.

Βαθμολογία: 4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4,5/5 Stars (4.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.