• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Γενικές Πληροφορίες


Chikamatsu Monogatari (1954)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι Σταυρωμένοι Εραστές
- Γνωστό και ως:
The Crucified Lovers
A Story from Chikamatsu

Εποχής | 102'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/01/2007
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιαπωνικά
  Δημοτικότητα: 0.18 %
Αξιολόγηση: 8.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/10   (8.35/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Συντελεστές :

Kazuo HasegawaΗθοποιός ....Mohei 

Kyoko KagawaΗθοποιός ....Osan 

Eitaro ShindoΗθοποιός ....Ishun 

Eitaro OzawaΗθοποιός ....Sukeemon 

Yoko MinamidaΗθοποιός ....Otama 

Monzaemon ChikamatsuΣυγγραφέας ....θεατρικό 

Kenji MizoguchiΣκηνοθετης   

Matsutaro KawaguchiΣεναριογράφος   

Yoshikata YodaΣεναριογράφος   



 
Legacy - Μαρία Μανδραγού - Unverified - Σάβ 26 Αυγ 2006 - 14:31
Ιαπωνια, 17ος αιωνας. Ο φημισμενος Οικος του Ισουν, του γνωστοτερου τυπογραφου, αναλαμβανει να φτιαξει τα ετησια ημερολογια του αυτοκρατορα. Ο Ισουν ειναι μεγαλος σε ηλικια, ευπορος και παντρεμενος με την κατα πολυ νεοτερη του Οσαν, ενω δε δισταζει να κοιτα ερωτικα και αλλες γυναικες, εν αγνοια της συζυγου του. Πιστος βοηθος του ειναι ο Μοχει, ο πιο δεξιοτεχνης και πιστος του υπαλληλος. Η ζωη στον Οικο του Ισουν κυλα ομαλα, μεχρις οτου ο Μοχει, προσπαθησει να βοηθησει οικονομικα την Οσαν. Τοτε ειναι που ξεκινα μια σειρα παρεξηγησεων που κυκλοφορει απο στομα σε στομα και θελει την Οσαν και τον υπηρετη Μοχει να ειναι παρανομοι εραστες.
Κλασικος κινηματογραφος εν ετει 1954, που συνδυαζει αριστοτεχνικα, η καλυτερα, μοναδικα το δυνατο σεναριο και γενικα μια ολοκληρη φιλοσοφια, με την αισθητικη αποθεωση. Ας τα παρουμε ενα ενα: η συντηρητικη, φεουδαρχικη Ιαπωνια του 17ου αιωνα, ειναι μια «κοινωνια της ντροπης». Δηλαδη, ειναι μια κοινωνια αμεση, οπου ολοι γνωριζονται με ολους, επομενως κανενα μυστικο δεν μπορει να μεινει κρυφο, ενω μολις μαθευτει, εξεγειρει την κοινωνικη κριτικη και διαπομπευση απο τους υπολοιπους. Μ’ αλλα λογια, το Κιοτο ειναι «κοινωνια της ντροπης», εχοντας υποκινητη τον ιδιο το Νομο. Μια Δικαιοσυνη αδικη. Άκαμπτη με αυτους που «παρεκκλινουν», με αυτους που εντελει ακολουθουν πιο αυθορμητους νομους και πιο συνεπεις με τους ιδιους. Για παραδειγμα: Παρανομοι εραστες. Μοιχεια. Η τιμωρια ειναι ο διασυρμος και η σταυρωση. Άρα για τι ακριβως μιλαμε; Μα, για μια κοινωνια της υποκρισιας, οπου οι ανθρωπινες σχεσεις μενουν στους τυπους και στο «κοινωνικα αποδεκτο». Μια καθημερινοτητα οπου ακομη και η σκεψη αποτελει αδικημα, οπου οι επιθυμιες καταπατωνται απο τον ογκολιθο κανονων «ηθικης», μια ηθικη ομως, που εμπεριεχει παθη, υπουλη δραση και ενα «καμουφλαζ» της ουσιας κομμενο και ραμμενο στα μετρα του πρεποντος. Και τι μενει απο ολα αυτα; Μια ζωη που οι χαρακτηρες δεν τη ζουν, την βλεπουν να κυλα απο μπροστα τους και σαν κουκλες*, μαριονετες κινουνται μη γνωριζοντας τον σκοπο και ποσο μαλλον το κινητρο. Οι πρωταγωνιστες ομως, η Οσαν και ο Μοχει, βρισκουν τη λυτρωση τους και μεσα απο το λιντσαρισμα της ιδιας της κοινωνιας, καταφερνουν να ξεφυγουν απο το «θεατρο» που παιζεται για τους ιδιους. Πως; Με το θαρρος της παραδοχης της αληθειας και της εκουσιας αποδοχης της τιμωριας. Τοτε, η τιμωρια δεν εχει καμια βαρυτητα και σημασια, ισως ο θανατος να αποτελει και τη λυση, τη μεγαλη εξοδο απο ενα κοσμο που δεν προκειται να αλλαξει, που ποτε, μεσα στην αγνοια και την διαφθορα του, δε θα δεχτει κατι τοσο αθωο και αληθινο. Η λυτρωση ερχεται, και γινεται αντιληπτη μεσα απο την εκφραση των προσωπων των δυο ερωτευμενων, που λιγο πριν το θανατο τους, φαινονται να ζουν οσο δεν εχουν ζησει ολη τους τη ζωη.
Περα απο επιμερους ιδεες, που σιγουρα δεν μπορουν ουτε καν να αναφερθουν σε τετοιο χωρο, οφειλουμε να κανουμε μια συντομη αναφορα στην κινηματογραφηση του Μιζογκουτσι. Το εργο αποτελειται απο δυο μερη. Το πρωτο παραθετει τα γεγονοτα με σαφηνεια, χρησιμοποιωντας αργους ρυθμους κινησης και σπανια εναλλαγη πλανων. Η καμερα δε μετεχει, απλα παρατηρει και καταγραφει αποστασιοποιημενη, τα τεκταινομενα και τη δραση των χαρακτηρων, προϊδεαζοντας το θεατη για το τι προκειται να συμβει, βασιζομενος στους χαρακτηρες που βλεπει να ξετυλιγονται μπροστα του. Στο δευτερο μερος (επειτα απο την παραδοχη & εκθεση των συναισθηματων των δυο ερωτευμενων), εχουμε δραματουργικη κορυφωση και συνεχη, μικρα ξεσπασματα πριν οδηγηθουμε στην ασυνηθιστη για την εποχη λυση (καθαρση-θανατος). Η καμερα διακριτικη και παλι, νιωθει κανεις να συμμετεχει και να συμπασχει με τους ηρωες (θυμηθειτε τη σκηνη στη βαρκα). Και οσο για τη μουσικη, λιτη κι απεριττη, να συμμετεχει σε στιγμες δραματικες, και οχι οργανωμενη μα πιο πολυ με τη μορφη νοτων χωρις ταξη και οργανωση. Μουσικη απολυτα αφαιρετικη, οπως και η ιδια η ταινια.
Μαθηματα κλασικου και οχι μονο κινηματογραφου απο τον τοσο «ευρωπαιο» οσο και παγκοσμιο δασκαλο Κενζι Μιζογκουτσι (1898-1956), το σκηνοθετη του Ugetsu monogatari & Diary of Oharu, που ενεπνευσε συγχρονους και μεταγενεστερους δημιουργους. Ειναι οικουμενικος, διαχρονικος, μοναδικος.
*το εργο βασιζεται σε τοπικο ιαπωνικο θεατρικο με κουκλες

Μαρία Μανδραγού
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.