• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22270
  • Αριθμός συν/τών: 759612
  • Πρόγραμμα 279 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Chikamatsu Monogatari (1954)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι Σταυρωμένοι Εραστές
- Γνωστό και ως:
The Crucified Lovers
A Story from Chikamatsu

Εποχής | 102'
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/01/2007
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιαπωνικά
  Δημοτικότητα: 0.20 %
Αξιολόγηση: 8.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/108.35/10   (8.35/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 24 Αυγούστου 2006

Στην αυτοκρατορική Ιαπωνία του 17ου αιώνα, ο Ισούν, ένας στρυφνός και απότομος προύχοντας, έχει λάβει την εντολή από την αυλή, της δημιουργίας των ημερολογίων, όντας ο επίσημος τυπογράφος της πρωτεύουσας Κιότο. Παντρεμένος με την όμορφη αλλά και πολύ νεαρότερη του, Οσάν, δεν διστάζει να ρίχνει και παράνομες ερωτικές ματιές στην οικιακή βοηθό Οτάμα, που αρχίζει να παραπονείται για την στάση του στο πρόσωπο της. Καλύτερος υπάλληλος του Ισούν είναι ο Μοχέι, που ακόμη και κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, μπορεί να δώσει στην δουλειά του, το αρτιότερο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Μια παρασπονδία του όμως, στην αφελή προσπάθεια του να βοηθήσει οικονομικά με μυστικό τρόπο την κυρά του, θα δημιουργήσει μια τρομακτική παρεξήγηση, αφού απευθείας το στενό περιβάλλον, θα θεωρήσει τον Μοχέι και την Οσάν, σαν παράνομους εραστές.

Πρόκειται για την κινηματογραφική διασκευή ενός από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα – φτιαγμένο μάλιστα για κούκλες – της εποχής, που μας μεταφέρει σε μια μυστηριώδη και θολή περίοδο της χώρας του ανατέλλοντος ήλιου, όταν τον κυρίαρχο ρόλο στην κοινωνική διαστρωμάτωση της χώρας παίζουν οι κανόνες ηθικής που στοιχειώνουν κάθε είδους ανθρώπινη αδυναμία ή συναίσθημα. Το φεουδαρχικό καθεστώς, σκληρό όσο δεν μπορεί να φανταστεί κανείς ενάντια στον παραβάτη, δεν αφήνει ούτε καν χώρο για την παραμικρή σκέψη στον πολίτη, να εκφραστεί πέρα από τον νόμο. Και η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί με μεγάλη ευκολία, μέσω των ψιθύρων από στόμα σε στόμα, να εξελιχθεί σε εγκληματική ενέργεια.

Μέσα από τα αργά σε ρυθμό πλάνα του πρώτου μέρους του φιλμ, ο μεγάλος Kenji Mizoguchi, επιχειρεί την εισαγωγή του στον τρόπο σκέψης των συμπατριωτών του, τόσο κάποιους αιώνες πριν, αλλά κυρίως διαχρονικά, σήμερα. Είναι γνώριμος ο τρόπος γραφής του Ιάπωνα, που προσεγγίζει το θέμα με μια πιο εκλεπτυσμένη, πιο ευρωπαϊκή σκεπτική, καταφέρνοντας με χαρακτηριστική ευκολία να ανεβάσει το δραματουργικό θερμόμετρο, μέσα από ελάχιστες εικόνες. Η πρώτη πομπή των παράνομων εραστών, που οδηγούνται για χάρη του πάθους τους στην σταύρωση, ολοκληρώνει την πρώτη πράξη, του έργου, αφού οι εικόνες ντροπής και μίσους καρφώνονται στο μυαλό του Μοχέι και της Οσάν, με το που παίρνουν την δύσκολη απόφαση του ξεριζωμού από τις εστίες τους για την αφιλόξενη επαρχία. και ακόμη δίχως να έχει εκδηλωθεί μεταξύ τους οποιαδήποτε ερωτική επιθυμία.

Μετά από το εισαγωγικό κρεσέντο του μαέστρου Kenji , σιγά σιγά η καταιγίδα ξεσπά, τα πάθη αποκαλύπτονται, μαζί με τις απαγορεύσεις και τους ηθικούς φραγμούς, που αρχίζουν να νιώθουν προς το δηλωμένο πλέον παράνομο ζευγάρι, ακόμη και τα πλέον κοντινά τους πρόσωπα, όπως ο φοβισμένος πατέρας ή έντιμη πιστή οικονόμος. Η μεγαλοφυής ανάπτυξη του σχεδιασμού του Mizoguchi, δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο στο φινάλε, που έρχεται σαν μια πραγματική λύτρωση για τους δύο εξουθενωμένους εραστές, με μέσον τα δύο εκφραστικότατα πρόσωπα των βασικών πρωταγωνιστών του, Kazuo Hasegawa και Kyôko Kagawa. Μάθημα κινηματογραφίας αλλά και διαχρονικής ηθικής οικονομίας!

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος


 
Legacy - Μαρία Μανδραγού - Unverified - Σάβ 26 Αυγ 2006 - 14:31
Ιαπωνια, 17ος αιωνας. Ο φημισμενος Οικος του Ισουν, του γνωστοτερου τυπογραφου, αναλαμβανει να φτιαξει τα ετησια ημερολογια του αυτοκρατορα. Ο Ισουν ειναι μεγαλος σε ηλικια, ευπορος και παντρεμενος με την κατα πολυ νεοτερη του Οσαν, ενω δε δισταζει να κοιτα ερωτικα και αλλες γυναικες, εν αγνοια της συζυγου του. Πιστος βοηθος του ειναι ο Μοχει, ο πιο δεξιοτεχνης και πιστος του υπαλληλος. Η ζωη στον Οικο του Ισουν κυλα ομαλα, μεχρις οτου ο Μοχει, προσπαθησει να βοηθησει οικονομικα την Οσαν. Τοτε ειναι που ξεκινα μια σειρα παρεξηγησεων που κυκλοφορει απο στομα σε στομα και θελει την Οσαν και τον υπηρετη Μοχει να ειναι παρανομοι εραστες.
Κλασικος κινηματογραφος εν ετει 1954, που συνδυαζει αριστοτεχνικα, η καλυτερα, μοναδικα το δυνατο σεναριο και γενικα μια ολοκληρη φιλοσοφια, με την αισθητικη αποθεωση. Ας τα παρουμε ενα ενα: η συντηρητικη, φεουδαρχικη Ιαπωνια του 17ου αιωνα, ειναι μια «κοινωνια της ντροπης». Δηλαδη, ειναι μια κοινωνια αμεση, οπου ολοι γνωριζονται με ολους, επομενως κανενα μυστικο δεν μπορει να μεινει κρυφο, ενω μολις μαθευτει, εξεγειρει την κοινωνικη κριτικη και διαπομπευση απο τους υπολοιπους. Μ’ αλλα λογια, το Κιοτο ειναι «κοινωνια της ντροπης», εχοντας υποκινητη τον ιδιο το Νομο. Μια Δικαιοσυνη αδικη. Άκαμπτη με αυτους που «παρεκκλινουν», με αυτους που εντελει ακολουθουν πιο αυθορμητους νομους και πιο συνεπεις με τους ιδιους. Για παραδειγμα: Παρανομοι εραστες. Μοιχεια. Η τιμωρια ειναι ο διασυρμος και η σταυρωση. Άρα για τι ακριβως μιλαμε; Μα, για μια κοινωνια της υποκρισιας, οπου οι ανθρωπινες σχεσεις μενουν στους τυπους και στο «κοινωνικα αποδεκτο». Μια καθημερινοτητα οπου ακομη και η σκεψη αποτελει αδικημα, οπου οι επιθυμιες καταπατωνται απο τον ογκολιθο κανονων «ηθικης», μια ηθικη ομως, που εμπεριεχει παθη, υπουλη δραση και ενα «καμουφλαζ» της ουσιας κομμενο και ραμμενο στα μετρα του πρεποντος. Και τι μενει απο ολα αυτα; Μια ζωη που οι χαρακτηρες δεν τη ζουν, την βλεπουν να κυλα απο μπροστα τους και σαν κουκλες*, μαριονετες κινουνται μη γνωριζοντας τον σκοπο και ποσο μαλλον το κινητρο. Οι πρωταγωνιστες ομως, η Οσαν και ο Μοχει, βρισκουν τη λυτρωση τους και μεσα απο το λιντσαρισμα της ιδιας της κοινωνιας, καταφερνουν να ξεφυγουν απο το «θεατρο» που παιζεται για τους ιδιους. Πως; Με το θαρρος της παραδοχης της αληθειας και της εκουσιας αποδοχης της τιμωριας. Τοτε, η τιμωρια δεν εχει καμια βαρυτητα και σημασια, ισως ο θανατος να αποτελει και τη λυση, τη μεγαλη εξοδο απο ενα κοσμο που δεν προκειται να αλλαξει, που ποτε, μεσα στην αγνοια και την διαφθορα του, δε θα δεχτει κατι τοσο αθωο και αληθινο. Η λυτρωση ερχεται, και γινεται αντιληπτη μεσα απο την εκφραση των προσωπων των δυο ερωτευμενων, που λιγο πριν το θανατο τους, φαινονται να ζουν οσο δεν εχουν ζησει ολη τους τη ζωη.
Περα απο επιμερους ιδεες, που σιγουρα δεν μπορουν ουτε καν να αναφερθουν σε τετοιο χωρο, οφειλουμε να κανουμε μια συντομη αναφορα στην κινηματογραφηση του Μιζογκουτσι. Το εργο αποτελειται απο δυο μερη. Το πρωτο παραθετει τα γεγονοτα με σαφηνεια, χρησιμοποιωντας αργους ρυθμους κινησης και σπανια εναλλαγη πλανων. Η καμερα δε μετεχει, απλα παρατηρει και καταγραφει αποστασιοποιημενη, τα τεκταινομενα και τη δραση των χαρακτηρων, προϊδεαζοντας το θεατη για το τι προκειται να συμβει, βασιζομενος στους χαρακτηρες που βλεπει να ξετυλιγονται μπροστα του. Στο δευτερο μερος (επειτα απο την παραδοχη & εκθεση των συναισθηματων των δυο ερωτευμενων), εχουμε δραματουργικη κορυφωση και συνεχη, μικρα ξεσπασματα πριν οδηγηθουμε στην ασυνηθιστη για την εποχη λυση (καθαρση-θανατος). Η καμερα διακριτικη και παλι, νιωθει κανεις να συμμετεχει και να συμπασχει με τους ηρωες (θυμηθειτε τη σκηνη στη βαρκα). Και οσο για τη μουσικη, λιτη κι απεριττη, να συμμετεχει σε στιγμες δραματικες, και οχι οργανωμενη μα πιο πολυ με τη μορφη νοτων χωρις ταξη και οργανωση. Μουσικη απολυτα αφαιρετικη, οπως και η ιδια η ταινια.
Μαθηματα κλασικου και οχι μονο κινηματογραφου απο τον τοσο «ευρωπαιο» οσο και παγκοσμιο δασκαλο Κενζι Μιζογκουτσι (1898-1956), το σκηνοθετη του Ugetsu monogatari & Diary of Oharu, που ενεπνευσε συγχρονους και μεταγενεστερους δημιουργους. Ειναι οικουμενικος, διαχρονικος, μοναδικος.
*το εργο βασιζεται σε τοπικο ιαπωνικο θεατρικο με κουκλες

Μαρία Μανδραγού
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.