• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Love and Death (1975)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Ειρηνοποιός

Παρωδία | 85' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 24/3/2009
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 8.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/108.47/10   (8.47/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η κωμική αίσθηση της χρονιάς.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 1 Σεπτεμβρίου 2006

Woody Allen εναντίον… Tolstoy και Ντοστογιέφσκι: στη Ρωσία του 19ου αιώνα, ένας δειλός άντρας υποχρεώνεται να στρατολογηθεί μετά την εισβολή του Ναπολέοντα στην πατρίδα του και άθελά του ανακηρύσσεται ήρωας. Ενώ αυτός επιθυμεί όσο τίποτα άλλο την λήξη του πολέμου, η νεαρή και παράτολμη αγαπημένη του θα τον μπλέξει σε ένα σχέδιο δολοφονίας του Γάλλου στρατηγού! Από τα καλύτερα της πρώιμης φάσης του μικροσκοπικού Εβραίου, μια αναμέτρηση με τα ιερά τέρατα της ρώσικης λογοτεχνίας (ο τίτλος λειτουργεί και ως παραπομπή στο Πόλεμος και Ειρήνη) και ανάδειξη της δειλίας σε μέγιστη αρετή. Εδώ η κινηματογράφηση αποκτά δευτερεύοντα ρόλο, για να αφήσει πεδίο δράσης σε αλλεπάλληλους φαρσικούς διάλογους και ιδιοφυή λογοπαίγνια. Στο πλευρό του Woody Allen, μεταξύ άλλων, η Δέσπω Διαμαντίδου.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)




Τρίτη 24 Μαρτίου 2009

Κάνοντας πλάκα με τα ιερά τέρατα…


Πώς αλήθεια να κριτικάρω αυτήν την ταινία, που θεωρώ την πιο αστεία που έχει γυριστεί ποτέ! Ευτυχώς κι ο ίδιος ο δημιουργός της την θεωρεί μια από τις πλέον αγαπημένες και χαρακτηριστικές του, βγάζοντας με και από την σκέψη πως πρόκειται για απόλυτα προσωπική μου τρέλα. Φοβάμαι, όμως, πως θα είμαι συνοπτικός και σχετικά επιγραμματικός, αφού το αντίθετο θα είναι σαν να κάνω εκτενή πρόλογο σε ένα ανέκδοτο...

Εδώ ο Woody Allen βρίσκεται στο απόγειο του κωμικού του απόλυτου. Είναι η τελευταία του ταινία που επιζητεί όσο γέλιο είναι δυνατόν να αποσπάσει και η πρώτη που εισχωρεί βαθειά στα αγαπημένα του φιλοσοφικά ζητήματα. Αρχικά, το χιούμορ είναι ειρωνικό, σαρδόνιο, σαρκαστικό, μαύρο, εκλεπτυσμένο, συνεχές και... όταν το δείτε, προσθέστε και εσείς ακόμα μερικά επίθετα! Η φιλοσοφική αναζήτηση πάνω στον θάνατο, το θείο και την υπαρξιακή αγωνία αναπτύσσεται χωρίς να υπονομεύει το χιούμορ, το αντίθετο, δε, το εξυψώνει. Οι συζητήσεις ανάμεσα στον Allen και στην Diane Keaton είναι απίστευτα εύστοχες και ταυτόχρονα προβληματίζουν το φροϋδικό μας υποσυνείδητο.

Επιρροές; Μετράτε εσείς κι εδώ είμαστε! Πρώτος και καλύτερος έχει την τιμητική του ο Ingmar Bergman, που έκτοτε δεν θα χαθεί από το πλάι του νεοϋορκέζου δημιουργού. Θα δείτε το γνωστό πλάνο των διασταυρωμένων προσώπων από την Περσόνα. Υπάρχει η μονομαχία τιμής του Χαμόγελα Καλοκαιρινής Νύχτας, αλλά και η Έβδομη Σφραγίδα αναπνέει ολόγυρα. Φυσικά καταλαβαίνετε πως οι εμμονές με το θείο και το θάνατο είναι, εξίσου, made in Sweden. Στη δε τελευταία σκηνή υπάρχει το περιβόητο γερμανικό Totentanz, δηλαδή ο χορός του χάρου, που επηρέασε και τον σουηδό μαιτρ.

Συνέχεια επιρροών, μακριά από την τεκτονική λογική του βορά. Φυσικά μιλάμε για τους ρώσους κλασικούς και ιδιαίτερα τους Ντοστογιέφσκι και Τολστόι. Οι Αδελφοί Καραμαζόφ, Έγκλημα και Τιμωρία, Ο Ηλίθιος και το Πόλεμος και Ειρήνη σατιρίζονται χωρίς να προσβάλλονται. Θα ακούσετε την Τρόικα του Προκόφιεβ, αλλά θα δείτε και τα πέτρινα λιοντάρια από το Θωρηκτό Ποτέμκιν.

Κριτική Σύνοψη
«Περπατούσα ανάμεσα στα δέντρα και σκεφτόμουν για τον Χριστό. Αν ήταν ξυλουργός, αναρωτιέμαι πόσο χρέωνε τις βιβλιοθήκες…». Ετοιμαστείτε να γελάσετε με όλη την καρδιά σας, μέσα σε έναν σινεφιλικό, φιλοσοφικό, αναχρονιστικό παροξυσμό. Όσοι αγαπάτε την κλασική ρωσική λογοτεχνία όχι μόνο δεν θα ενοχληθείτε που γίνεται βορρά κωμωδίας, αλλά το αντίθετο θα χάσετε τα άντερα σας από τα γέλια! Μια ταινία που είναι καιρός να επανανακαλυφθεί από τους κριτικούς (φυσικά και από το κοινό) και να πάρει την θέση που της αξίζει στο πάνθεον των καλύτερων του είδους. Λίγα λόγια και σταράτα (το στάρι δεν αναφέρεται τυχαία…)… Τρέξτε και δεθείτε στις θέσεις σας για ασφάλεια!

Βαθμολογία: 4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4,5/5 Stars (4.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

O Woody Allen στην καλλιτεχνική του πορεία μάς έχει κάνει να γελάσουμε αρκετές φορές και να απολαύσουμε το πνευματώδες χιούμορ του ακόμη περισσότερες. Μπορώ, όμως, να σας εγγυηθώ πως αυτή εδώ είναι η πιο αστεία ταινία του, με ένα χιούμορ που μοιάζει να είναι από άλλο πλανήτη και με στιγμές κωμικές μέχρι δακρύων.

Ξεναγώντας σας στην ιστορία του Woody, θα πρέπει να σας πω ότι από τη δεκαετία των 1970 η σκηνοθετική και σεναριακή του τεχνική έχει μεταβληθεί ουκ ολίγες φορές. Τη δεκαετία των 1970, επιδιδόταν με χαρακτηριστική επιτυχία στην καθαρόαιμη κωμωδία και σάτιρα, μακριά από ρομαντικά ενσταντανέ και δραματικές στιγμές. Ακριβώς μια τέτοια ταινία είναι και το Love and Death. Μια ταινία που σκοπό έχει να σας κάνει να διασκεδάσετε με την καλτ αισθητική της, με μοναδικές ατάκες και δύο υπέροχες θεατρίζουσες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό της δίδυμο. Βέβαια, σημαντικό ρόλο στην ταινία κατέχει και η σάτιρα. Ο Woody Allen δημιουργεί μια ταινία τύπου Monty Python που σατιρίζει καταστάσεις και σχέσεις χωρίς να «κάνει τον έξυπνο», αλλά, αντ`αυτού, είναι πέρα από κάθε αμφιβολία πανέξυπνος. Η σάτιρα αυτή, μάλιστα, δεν μοιάζει με επιθεώρηση που βάλλει μονάχα εναντίον των άλλων αποκρύπτοντας επιμελώς τις δικιές της ευθύνες. Αντίθετα, δεν παινεύει το σπίτι του και παραδόξως για ορισμένους αυτό δεν πέφτει να τον πλακώσει. Επειδή, ίσως, σας μπέρδεψα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εδώ ο Allen σατιρίζει κυρίως τους ανθρώπους του πνεύματος και τον τρόπο που αυτοί βλέπουν τον κόσμο και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους συνανθρώπους τους. Οι άνθρωποι αυτοί του πνεύματος είναι πρότυπα προς μίμηση ή προς αποφυγή; Το συμπέρασμα της ταινίας βρίσκεται κάπου στη μέση, το μόνο σίγουρο είναι ότι το «πολύ το κύριε ελέησον, το βαριέται και ο παπάς» ή αλλιώς αν σε απασχολούν μονάχα οι σκέψεις σου και το ποιος και γιατί είσαι, ο πρώτος που θα βαρεθεί τον εαυτό του, θα είσαι εσύ.

Επειδή, όμως, ανέλυσα αρκετά μια ταινία και κινδυνεύω να πέσω η ίδια στην παγίδα που μας έστησε ο Allen, θα σας αφήσω να τη δείτε, να την απολαύσετε και να γελάσετε μέχρι δακρύων!

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
Legacy - Χρηστος Παναγοπουλος - Unverified - Κυρ 05 Σεπ 2010 - 23:47
Χωρις υπερβολη ,ειναι η πιο ξεκαρδιστικη ταινια του Woody Allen ,ο οποιος μπορει να μην ειναι η συμπαθεια μου αλλα δεν γινεται να μην παραδεχτω ποσο χιουμορ εχει αυτος ο ανθρωπος…Οι αστειες σκηνες της ταινιας? Αμετρητες!!! Σιγουρα ειδικα σε οσους αρεσει ο Woody Allen η ταινια αυτη θα ειναι μια σκετη απολαυση .Αυτη τη φορα δεν βρισκομαστε στη Νεα Υορκη αλλα στη Ρωσια του 19ου αιωνα! Όσοι δεν την εχουν δει χανουν μια καταπληκτικη κωμωδια που θα τους κανει να γελασουν με τη ψυχη τους!
4/5

Χρηστος Παναγοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.