• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Bob le Flambeur (1956)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Μπομπ, ο Χαρτοπαίκτης
- Γνωστό και ως:
Μπομπ, ο Καβγατζής
Bob the Gambler

Νουάρ | 98' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 7.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/10   (7.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2006

Από τις κορυφαίες αλλά και λιγότερο... μελβιλικές ταινίες του μεγάλου Jean-Pierre Melville: ο συνήθης πεσιμισμός τοιυ σκηνοθέτη του «Κόκκινου κύκλου» απουσιάζει και η μοίρα ευνοεί τον Μπομπ, έναν γοητευτικό ώριμο άντρα που ζει στο Παρίσι του ’50. Πρώην κακοποιός, παθιασμένος με τον τζόγο αλλά και με τα εύθραυστα θηλυκά, ο ήρωας θα πειστεί να λάβει μέρος στο τελευταίο και μεγαλύτερο κόλπο της ζωής του, μια ληστεία στο καζίνο της Ντοβίλ. Υπέροχοι οι Roger Duchesne, Isabelle Corey στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά πάνω απ’ όλα η ασπρόμαυρη υπερρεαλιστική φωτογραφία των Henri Decae και Maurice Blettery. Ο Neil Jordan γύρισε το ριμέικ της ταινίας με τίτλο «Ο καλός κλέφτης» και πρωταγωνιαστή το Nick Nolte.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cine Tv)





 
<Χωρίς Τίτλο> - highnoon214 - Παρ 02 Νοε 2012 - 12:42

Ο Μπομπ, ο χαρτοπαίκτης αποτελεί κατ` εμέ ένα από τα καλύτερα και τα πιο αντιπροσωπευτικά film noir όλων των εποχών . Κι αυτό διότι διαχειρίζεται με μαεστρία τα τρία βασικότερα υλικά του του εν λόγω φιλμικού <<μείγματος>>.

Την τύχη μία βασική συνιστώσα της ανθρώπινης μοίρας , το στοιχείο της αμφιβολίας και έναν ιδιότυπο κώδικα ηθικής των παρανόμων του υπογείου .

Έναν αξιακό κώδικα που δεν συναντάς στους μασκαρεμένους παράνομους, τους υψηλά ιστάμενους .

Ο νεαρός φίλος και προστατευόμενος του Μπομπ μόλις αντιληφθεί την γκάφα που έκανε - φανέρωσε την ληστεία του καζίνου στην ερωμένη του και κείνη με τη σειρά της στον αντίζηλο - σκοτώνει τον αντεραστή δίχως δεύτερη σκέψη για να διασώσει την <<υπόληψη>> του στους φίλους και συνεργούς του και δευτερευόντως για να μην τινάξει στον αέρα το μεγάλο κόλπο της ληστείας.

Δεν τον σκοτώνει μία οποιαδήποτε στιγμή αλλά τη στιγμή που ο αντίζηλος τηλεφωνούσε στην αστυνομία για να καρφώσει .Τον <<καθαρίζει >> δίχως καμία προφύλαξη , σε στέκια γνωστά όπου όλοι τον ξέρουν ή που θα μπορούσαν εύκολα να τον μάθουν .Η τιμή πάνω από όλα !

Η κοπέλα , το αντικείμενο του πόθου ( μία εξαιρετική Isabelle Corey ) που με την πρώτη ματιά μοιάζει με ένα απροστάτευτο παιδί στην πραγματικότητα είναι μία απείθαρχη ηθικά γυναίκα που τα κάνει όλα για να ξεφύγει από την μιζέρια της μιζέριας .Αυτοστιγμή από την ακούσια προδοσία τρέχει να εξιλεωθεί και να διασώσει . Είναι η μόνη στιγμή μέσα στο έργο που έχει συνείδηση των πεπραγμένων της .

Ο γκρουπιέρης , πρώην κακοποιός ,που άθελα του τους δίνει το ερέθισμα για την ληστεία είναι υποχείριο της συζύγου που δεν συμβιβάζεται με τα λίγα και πειθαναγκάζεται να καρφώσει τους παλιούς συμπολεμιστές του.

Η λογική της μοιραίας γυναίκας του λέει : Αφού εμείς δεν πρόκειται να κερδίσουμε κάτι δεν θα κερδίσουν ούτε οι άλλοι και καρφώνει αδίστακτα .Ο σύζυγος υποτάσεται αλλά στη συνέχεια προκύπτουν σαφείς ενδείξεις ενοχών και τύψεων .

Τέλος , ο Μπομπ ο χαρτοπαίκτης , έρχεται και εμπεδώνει το στοιχείο της αμφιβολίας ανά διαστήματα μέσα στη ταινία .Προστατεύει φίλους , στηρίζει ανιδιοτελώς την νεαρή κοπέλα , δεν συζητάει να βάλει γκολ σε άδειο τέρμα και σιχαίνεται το αίμα .Όλα αυτά δεν συνάδουν με το παραβατικό παρελθόν , το τυχοδιωκτικό παρόν και το τρέχα γύρευε μέλλον του .

Δείχνει ότι έχει μυαλό και δυνατότητες αφού παίρνει πάνω του σαν καλό playmaker την οργάνωση της ληστείας ωστόσο την πιο κρίσιμη στιγμή ξεχνιέται και αντί να δώσει πάσες στους συμπαίκτες αυτός κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά .Σουτάρει από τη σέντρα!

Το ότι κάποια σουτ του κάθονται στο τραπέζι του σεμ εντ φερ δεν έχει καμμία σημασία αφού την πιο κρίσιμη στιγμή γίνεται πιο εύκολος στόχος του αντιπάλου, εν προκειμένω της αστυνομίας που καταφθάνει και προλαβαίνει με αιματηρά αποτελέσματα την ληστεία πριν αυτή συμβεί .

Ο Μπομπ στο τέλος του έργου είναι άραγε τυχερός μέσα στην ατυχία του ;

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά .Το μόνο βέβαιο είναι ότι εκείνος έχει παραδοθεί άνευ όρων στην τύχη .Τη δική του τύχη όχι των άλλων .Για τους άλλους δεν θέλει να αφήσει τίποτα στη τύχη .Έως ένα βαθμό τα καταφέρνει .

Άξιο λόγου είναι η συμπάθεια που του έχει ο φίλος αστυνομικός .Τον προλαβαίνει από τα χειρότερα ενώ προηγουμένως έχει δοκιμάσει να τον διασώσει με ούτε μία αμυχή .

Μέχρι και το τέλος του έργου αρνείται πεισματικά να διαλέξει έναν συγκεκριμένο δρόμο .Δεν είναι σε καμμία περίπτωση κατάμαυρο και ολότελα τραγικό ούτε όμως και feelgood .Σε αφήνει με την ρημάδα την αμφιβολία .

Το έργο διαδραματίζεται λίγα χρόνια μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο , την περίοδο εκκίνησης του film noir . Οι άνθρωποι που δεν έζησαν εκείνη την περίοδο μπορούν να υποθέσουν κάλλιστα πως πολύς κόσμος μόνο στην τύχη μπορούσε να αποτανθεί ή να αφεθεί . Η συνιστώσα της τύχης συνήθως οδηγούσε στην συνισταμένη της σκληρής μοίρας .Ίσως εκεί να ωφείλεται και η απαισιοδοξία των noir ταινιών .

Ο Μελβίλ μπορεί να σκιαγραφεί με έναν κάπως ντοκιμαντερίστικο τρόπο τους ανθρώπους και τη πόλη αλλά δεν αφήνει στην τύχη το subtext . Το ανεξαρτήτως εποχής και περιόδου πολύβουο Παρίσι φωτογραφίζεται σχεδόν άδειο και σιωπηλό . Σαν να έχουν κρυφτεί οι άνθρωποι .

Ένας επαγγελματίας της βιομηχανίας του κινηματογράφου θα το θεωρούσε φυσικό .Οι κεντρικοί ήρωες είναι ξενύχτηδες τζογαδόροι και την ώρα που αυτοί γράφουν την δική τους ιστορία οι πολλοί που είναι καθώς πρέπει κοιμούνται τον ύπνου ενός αμφίβολου δίκαιου.

Είναι άλλωστε κάτι που συμβαδίζει με την πρακτικότητα της καθημερινότητας σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου .

Για έναν λάτρη του noir είναι ένα ακόμα κλείσιμο του ματιού του μαέστρου του είδους , Μελβίλ .

Είναι εύκολο να πει κανείς για τον εν λόγω δημιουργό ότι συμπαθεί τον υπόκοσμο.Το δύσκολο είναι να παραδεχτείς ότι <<καίγεται>> να μάθει την άλλη εκδοχή μίας ιστορίας .

Τέλος , αφού κατά κοινή παραδοχή το φιλμ νουάρ είναι γέννημα θρέμα της μεταπολεμικής περιόδου ( β παγκόσμιος ) μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν κέρδισαν από τον πόλεμο αυτοί που τον εμπορεύτηκαν αλλά και εμείς οι λάτρεις του φιλμ νουάρ .

Όταν εύχεσαι την πρωτοχρονιά υγεία και ειρήνη σε όλο το κόσμο δεν μοιάζει με κακόγουστο αστείο ;

 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.