• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Good German (2006)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Καλός Γερμανός

Κατασκοπική | 105' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/07/2007
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά - Ρωσικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 4.91/104.91/104.91/104.91/104.91/10   (4.91/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Εάν ο πόλεμος είναι κόλαση, τότε τι έρχεται μετά;

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 19 Μαρτίου 2007

Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Στο cinesound αυτής της εβδομάδας θα εξετάσουμε άλλο ένα φετινό οσκαρικό soundtrack, αυτό του Καλού Γερμανού, που με το υπέρλαμπρο cast του πολιτικοποιημένου martini-boy George Clooney και της μοναδικής θεότητας επί της γης που δεν έχει θάψει ακόμη το φτυάρι της Bride, Cate Blanchett θα επισκεφτεί την χώρα μας στο προσεχές μέλλον, για να μας μεταφέρει στο μεταπολεμικό Βερολίνο, όπου ο καθένας έχει κάτι να κρύψει. Ο Clooney παίζει ένα Αμερικανό πολεμικό ανταποκριτή που βρίσκεται στο μεταπολεμικό Βερολίνο για να καλύψει τη συνάντηση του Potsdam που θα καθορίσει την τύχη της ηττημένης στον πόλεμο Γερμανίας αλλά και της άρτι απελευθερωθείσης Ευρώπης και καθώς σκαλίζει ιστορίες που δεν θα έπρεπε, βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ιστορία φόνου η οποία θα τον οδηγήσει στην πρώην αγαπημένη του.

Αρχίζοντας ήδη από το poster, το trailer και το όλο στήσιμο της ταινίας, το ρολόι πάει κάποιες δεκαετίες πίσω, όπου η πληγωμένη Ευρώπη μάζευε τα κομμάτια της και οι νέοι ρόλοι νικητών και ηττημένων καθορίζονταν σε μια περίοδο πολεμικά ειρηνική αλλά διπλωματικά ιδιαίτερα ταραγμένη. Η σύμπραξη των Soderbergh- Clooney-Blanchett σίγουρα μας υπόσχεται μια σφιχτοδεμένη ταινία, με πολλές αναφορές στην νουάρ αισθητική και κουλτούρα, όπου τα πισώπλατα μαχαιρώματα παίζουν με το «φαίνεσθαι» και το είναι των πρωταγωνιστών. Σε ένα τέτοιο ιδιαίτερα ταραγμένο τοπίο λοιπόν, έρχεται και ο συνθέτης Thomas Newman να στήσει το δικό του ηχητικό τοπίο, που αντικειμενικό σκοπό έχει να μας κάνει να χαθούμε για λίγο στο χωροχρόνο και να ενταχθούμε στη μυστηριακή αίσθηση της συγκεκριμένης εποχής.

Το να αναμετράσαι με βραβευμένους ή καταξιωμένους συνθέτες έχει από μόνο του μια «ποδοσφαιρική» χροιά, καθώς πρέπει (όπως λέμε και στην ποδοσφαιρική διάλεκτο των κλισέ) να «σεβαστείς, αλλά όχι να φοβηθείς» τον αντίπαλο. Έτσι και εγώ κρίνοντας έναν από τους φετινούς υποψηφίους για το oscar καλύτερου score, προσπάθησα να τον αντιμετωπίσω χωρίς φόβο και πάθος.

Αρχίζοντας την περιγραφή, θα πρέπει σαφώς να αναφέρω πως και το σημερινό score είναι ένα ορχηστρικό ost που αποτελείται από πολλά, μικρής διάρκειας κομμάτια, τα οποία θα ντύνουν μουσικά τις σκηνές του καλού Γερμανού. Ο Newman μας παραδίδει ένα έργο βγαλμένο από μια άλλη εποχή, το οποίο εμφορείται από όλη την μεγαλοπρέπεια και την υπερβολή που επιτάσσει τόσο η μεταπολεμική περίοδος, όσο και η Γερμανία ως χώρα και μουσική κουλτούρα. Τα κομμάτια είναι στο μεγαλύτερό τους μέρος αργά, πομπώδη, φαντασμένα και υπερβολικά και μπορούμε να πούμε πως σαφέστατα καταφέρνουν να ανακατασκευάσουν στο μυαλό μας την εποχή και το κλίμα της. Το score είναι τόσο πνιγμένο στη σκόνη της ιστορίας, που θαρρείς πως έχει μια γερμανική προφορά στην εκφορά του λόγου του. Σκοτεινιασμένο, κάτωχρο και ρετρό, το ost του καλού Γερμανού πιστεύω πως καταφέρνει περίφημα να εξυπηρετήσει τον πρώτο και κύριο στόχο του, αυτό της μουσικής επένδυσης της ταινίας.

Αλλά όπως έχω ξαναγράψει, έτσι και ο καλός Γερμανός μουσικά χωλαίνει όταν αποκοπεί από το χρώμα φιλμ και αφεθεί στην απλότητα του στερεοφωνικού. Ξαφνικά τα κομμάτια φαντάζουν πολύ πομπώδη (ας μου επιτραπεί η έκφραση Βαγκνερικά) και περισσότερο τυπικά από το απογευματινό Βρετανικό τσάι, όπου καταντούν προβλέψιμα, μονοδιάστατα και ας μην κρυβόμαστε, κουραστικά. Ο Newman στην προσπάθειά του να μην χάσει σε feeling και ιστορικότητα, καταφέρνει να αποχυμώσει την μουσική του από οποιασδήποτε μορφής πρωτοτυπία και καταδικάζει το soundtrack στην αιώνια ζωή της μουσικής-ξενιστή που δεν μπορεί να κάνει καριέρα χωρίς τα όμορφα πρόσωπα των Clooney-Blanchett.

Σαφέστατα δεν μπορώ να μιλήσω στην περίπτωση του καλού Γερμανού για «κακή μουσική», αλλά μπορώ να την χαρακτηρίσω ως ιστορικά τυπική και ουσιαστικά ασπρόμαυρη. Το νουαρ στο φιλμ μπορεί να είναι άποψη, αλλά αναφορικά με την συγκεκριμένη μουσική πρόταση, καταντάει αχρωματοψία.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Track Listing:1. Unrecht Oder Recht (Main Title) / 2. River Havel / 3. Countess Roundheels / 4. Such A Boy / 5. Kraut Brain Trust / 6. The Russian Deals / 7.A Good Dose / 8. Muller`s Billet / 9. Wittenbergplatz / 10. Trip Ticket / 11. Safe House / 12. A Nazi And A Jew / 13. Dora / 14. Kurfurstendamm / 15. The Big Three / 16. A Persilschein / 17. Stickball / 18. Golem / 19. Atom Bomb / 20. The Good German / 21. Hannelore / 22. Occupation Marks / 23. U-Bahn / 24. The Brandenburg Gate / 25. Skinny Lena / 26. Rockets For Our Side / 27. Always Something Worse / 28. Godless People (End Title) / 29. Jedem das Seine


Λουκιανός Κοροβέσης (CineSound)




Δευτέρα 30 Ιουλίου 2007

THE GOOD GERMAN – Ο ΚΑΛΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ


25 λέξεις – Στο κατακερματισμένο Βερολίνο, αμέσως μετά την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, καταφτάνει ο Τζέικ Γκάισμερ, ένας στρατιωτικός ανταποκριτής, προκειμένου να καλύψει την σύνοδο κορυφής της Γιάλτας. Μια σειρά από τραγικά περιστατικά, αρχής γενομένης από την δολοφονία του επιπόλαιου φαντάρου – οδηγού του, θα του δώσουν να καταλάβει, πως η μάχη για την πραγματική επιβίωση, μόλις ξεκίνησε.

Στο Ράφι – Κι όμως. Η περίπτωση του Καλού Γερμανού, είχε όλα τα εχέγγυα για να εξελιχθεί σε μια κλασσική δημιουργία, αν δεν καλυπτόταν εξ ολοκλήρου από τον μανδύα της ματαιοδοξίας του δημιουργού της, που δεν μπορώ να φανταστώ τι σκεπτόταν, οργανώνοντας την. Σε καμία περίπτωση για την ανάδειξη του φιλμ, ως μια από τις μεγαλύτερες – πιθανότατα η μεγαλύτερη – εμπορικές απογοητεύσεις της σεζόν, δεν ευθύνεται το στήσιμο της που είναι αριστοτεχνικά δοσμένο, ως μια αντανάκλαση στην σύγχρονη εποχή της Casablanca και του Third Man, ούτε φυσικά οι ερμηνείες, αφού το καστ είναι εξαιρετικά έμπειρο για να αποδώσει την ανεξέλεγκτη υπερβολή που απαιτούν οι συνθήκες. Πιθανότατα διαφορετικά το σχεδίαζε ο Soderbergh το αντικείμενο, επιζητώντας να αποτίσει φόρο τιμής στην κλασσική φιλμική φόρμα, δίχως όμως να υπολογίσει, πως δεν αρκούν μόνο τα πολλά χρήματα και τα ειδικά εφέ, για να περάσεις στο πανί, την παλιομοδίτικη ασπρόμαυρη φόρμα, χρειάζεται και ψυχή. Και από αυτήν ο Γερμανός, πάσχει εξολοκλήρου.

Disc – Όπως συνέβη στις περισσότερες περιπτώσεις στην Γηραιά Ήπειρο, έτσι και στην χώρα μας, το φιλμ, στάλθηκε κατευθείαν στο βίντεο, προκειμένου μάλλον να γλιτώσει από τα απογοητευτικά νούμερα του εβδομαδιαίου Box office. Έτσι λοιπόν η έκδοση από την Audiovisual, δίνει για πρώτη φορά την ευκαιρία στο ελληνικό κοινό να παρακολουθήσει, μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες, όταν πέρσι τέτοια εποχή σχηματίζονταν οι ετήσιοι κατάλογοι. Οι ιδιομορφίες των επιλογών του σκηνοθέτη, συνεχίζονται όμως και στο δισκάκι – που διαθέτει ένα πάρα πολύ καλό artwork και ένα πληρέστατο μενού – αφού για να αποδοθεί καθώς φαίνεται σωστά το κλίμα της εποχής, το κάδρο προσφέρεται σε fullscreen φόρμα 1.33/1, σε αντίθεση με το κινηματογραφικό πρωτότυπο. Ιδιοτροπίες του Steven, θα έλεγα εγώ, που δεν προσφέρουν τίποτα στην home cinema αναπαραγωγή του φιλμ. Ηχητικά, υπάρχει μια παρόμοια παρέμβαση, αφού η στερεοφωνική μπάντα δηλώνει παρούσα, δίπλα όμως στην Dolby Digital 5.1, που είναι πλήρης σε λεπτομέρεια, με πολύ καλή περιφέρεια και σωστό μπάσο. Άγνωστο γιατί, από την έκδοση απουσιάζουν παντελώς τα πρόσθετα υλικά, ελπίζοντας πως στο μέλλον, θα υπάρξει κάποια collector’s edition, αν υπάρχουν βέβαια συλλέκτες που θα θελήσουν να αποκτήσουν μια εξευγενισμένη κόπια, παλιών καλών ταινιών του Χόλιγουντ.

Μμμμ… - Τι μας απομένει να κρατήσουμε ως ανάμνηση από το Good German? Έναν πολύ καλό και πάλι George Clooney, σε μια μίξη Cary Grant και Bogart, μια αξιόμαχη Cate Blanchett, να στέκεται πλάι του, ως μοιραία γυναίκα, και ένα παραμυθένιο σκηνικό του τριχοτομημένου Βερολίνου, όπως το έχουμε δει μονάχα στα επίκαιρα της εποχής. Κρίμα...

ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
EXTRAS – 1/10 Stars (1/10)
THE GOOD GERMAN4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)


Γιώργoς Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
The Good German (2006) - kprncs - Τρί 11 Νοε 2014 - 20:09
ΚΡΙΤΙΚΗ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=708458&page=4]
The Good German (2006)
Πολύ καλή ταινία του Steven Soderbergh  στην οποία ξεχωρίζουν οι εξαιρετικές ερμηνείες του George Clooney (Capt. Jacob Geismer)  και της Cate Blanchett (Lena Brandt). 
Στο τέλος του Β Παγκοσμίου και ενώ το τριχοτομημένο Βερολίνο δεν είχε ακόμα βρεί την ισορροπία του τρόμου μεταξύ των νικηφόρων συμμάχων και των "νεων" εχθρών τους, των Σοβιετικών, εκτυλίσσεται η ιστορία στην οποία Ρώσοι και Αμερικανοί προσπαθούν να αρπάξουν τους τέως-Ναζί πυρηνικούς επιστήμονες και να τους μεταφέρουν μαζί με τα μυστικά τους στα εργαστήρια τους. 
Ο Capt. Jacob Geismer μπλέκεται στην προσπάθεια να βοηθήσει μία παλιά ερωμένη του Lena Brandt και τον φυγόδικο τέως-Ναζί επιστήμονα σύζυγο της...
Πολλοί όμως ενδιαφέρονται για τα ίδια άτομα και έτσι ο θάνατος αρχίζει να γυροφέρνει όλους όσους ασχολούνται μαζί τους....
Ο Soderbergh  κατάφερε σε αυτό το -επίτηδες- μαυρόασπρο φίλμ να αναπαραστήσει το κατεστραμένο Βερολίνο με μεγάλη πιστότητα (που κάνει τον  θεατή να απορεί με την αληθοφάνεια της). 
Σκοτεινή ταινία, με πολλά στοιχεία νουάρ (αδιέξοδες καταστάσεις, μοιραίες γυναίκες, δολοφόνοι, μπάτσοι και στρατιωτικοί όλοι αναμειγμένοι σε μαύρα σενάρια και υπέροχη ατμοσφαιρική μουσική). 
Από τις καλές πολεμικές περιπέτειες, χωρίς μάχες, πυροβολικό και πεδία μαχών! [Κώστας ΚΓΠ 11/11/2014](7/10)
 
Legacy - darkchild - Unverified - Παρ 10 Αυγ 2007 - 13:20
ενα αξιολογο νουαρ(φορος τιμης ισως στις δεκαετιες του 30 και 40)απο τον Σοντερμπεργκ που δειχνει τη σοβαροτητα και το ταλεντο του οταν δε σκηνοθετει σαχλαμαρες τυπου Oceans....η ταινια ειναι καλογυρισμενη,με καλες ερμηνειες απο Κλουνει και Μπλανσετ..οσο για το σεναριο σου κρατα αμειωτο το ενδιαφερον,αλλα παρα την καλη αρχικη ιδεα σε καποια σημεια ειναι λιγο μπερδεμενο...αξιολογη προσπαθεια...6/10
darkchild
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.