• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Strategia del Ragno (1970)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Στρατηγική της Αράχνης
- Γνωστό και ως:
The Spider`s Stratagem

Μυστηρίου | 100'
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 8.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/108.33/10   (8.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 11 Απριλίου 2007

Απολαμβάνοντας ένοχα τα πρόσφατα μαλλιοτραβήγματα περί της «Ιστορίας» που θα υποχρεούνται να παπαγαλίζουν τα άμοιρα μειράκια της ΣΤ’ Δημοτικού, συνειδητοποιούσα ότι οι τηλε-δημαγωγοί (και όσοι καπνίζουν από τα ίδια) δεν υποκρίνονται καθόλου όταν παραμελούν την πιο αβυσσαλέα οδό ανάγνωσης της Ιστορίας: αυτή που περικλείει οδύνη χειροπιαστή και σχεδόν εγγυάται την απελπισία, που δεν οδηγεί στην ετερόφωτη επαλήθευση κάποιας «ταυτότητας» αλλά βυθίζει τα ψήγματά της στην κινούμενη άμμο. Συνεπώς, φίλε μου, θα ήταν άδικος κόπος να φέρεις αντιμέτωπους τους φωνασκούντες συνήθεις υπόπτους με την άβυσσο που καραδοκεί στην «Στρατηγική της αράχνης» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, για την οποία χρειάστηκε να κάνω και τον κάπως άχαρο πρόλογο. Διότι με έκπληξή σου θα διαπιστώσεις ότι, ως εκ θαύματος, η πτώση δεν θα τους αφήσει ούτε γρατζουνιά.

Ποια είναι η αράχνη και ποια η στρατηγική της, λοιπόν, που υπόσχονται να σε αιχμαλωτίσουν αμετάκλητα; Ο τίτλος που επιλέγει ο Μπερτολούτσι υποβάλλει εξαρχής μια ατμόσφαιρα υποσχέσεων και απειλών, ιδίως εάν αναλογιστείς ότι το φιλμ δεν είναι παρά μια ελεύθερη διασκευή της νουβέλας του Μπόρχες «Το θέμα του προδότη και του ήρωα». Συνδυάζοντας τη μόνιμη εικόνα των «μπορχικών» λαβυρίνθων με τον ιστό της αράχνης, θα έπρεπε ήδη να έχεις αντιληφθεί ότι στην «είσοδο» του φιλμ είναι αναρτημένη η αόρατη επιγραφή «Εγκαταλείψτε κάθε ελπίδα, εσείς που μπαίνετε εδώ μέσα» («Θεία Κωμωδία»).

Εάν, παρ’ όλα αυτά, αγνοήσεις την προειδοποίηση και μεταβείς μαζί με τον ήρωα του Μπερτολούτσι στην φανταστική πόλη Τάρα της κοιλάδας του Πάδου, με οδύνη θα απολέσεις κάθε βεβαιότητα για τον «προδότη» και τον «ήρωα» περί των οποίων σε παραπλανά ο τίτλος του Μπόρχες. Ο Άθως Μανιάνι επιστρέφει στην γενέτειρα του, πεσόντος στον ηρωικό αγώνα κατά του φασισμού, πατέρα του, ο οποίος όχι μόνο είχε το ίδιο όνομα αλλά ερμηνεύεται και από τον ίδιο ηθοποιό (Giulio Brogi). Απλό τερτίπι του Μπερτολούτσι, ή κίνηση στρατηγικής σημασίας στην ύφανση του ιστού της αράχνης; Καθώς ο γιος οδηγείται στην εξιχνίαση της δολοφονίας του πατέρα, το παμπόνηρο ντεκουπάζ συνωμοτεί εναντίον του, στριμώχνοντας το παρελθόν δίπλα στο φιλμικό παρόν. Με μια νηφαλιότητα που παραδόξως επιτείνει την αίσθηση απειλής, τα όρια όλο και ξεθωριάζουν: πού διαφοροποιούνται οι δύο άντρες με το όνομα Άθως Μανιάνι; Πού σταματά ο «ήρωας» και πού αρχίζει ο «προδότης»;

Τα δύο ερωτήματα, που ο Μπερτολούτσι σκόπιμα θα δηλώσει ανίκανος να απαντήσει ικανοποιητικά, επικοινωνούν ως συγκοινωνούντα δοχεία: έχοντας ξεκινήσει τις ψυχαναλυτικές συνεδρίες και την θητεία του στο ιταλικό κομουνιστικό κόμμα σχεδόν ταυτόχρονα, ο Ιταλός σκηνοθέτης κατατρύχεται από το φάντασμα της «πατροκτονίας» που προεκτείνει το προσωπικό μέχρι το πολιτικό και αντίστροφα. Από το προσωπικό του σύμπλεγμα απέναντι στον πατέρα του Ατίλιο, σπουδαίο συγγραφέα και κριτικό κινηματογράφου, μέχρι την σαρωτική αντίδραση απέναντι στη βαριά σκιά της «ηρωικής» προηγούμενης γενιάς και των ψευδών που αυτή κληροδότησε. Με την αριστουργηματική «Στρατηγική της αράχνης» ο Μπερτολούτσι μπορεί να μην ξεμπερδεύει ούτε με το οιδιπόδειο, ούτε με την θέση του ίδιου και της γενιάς του στην Ιστορία – αλλά κατασκευάζει με αυτά έναν λαβύρινθο που αποτινάζει με ευκολία τη σφραγίδα του λογοτεχνικού «πατέρα» Μπόρχες.



Και για να επιστρέψω εντός του λαβυρίνθου, ευτυχώς που η παραπάνω επεξηγηματική παράγραφος δε θα σου χρησιμεύσει καθόλου ως οδηγία εξόδου από αυτόν. Σαν ένα αλλόκοτο γουέστερν χωρίς τα γνώριμα χαρακτηριστικά του είδους, σαν μια «ενοχλητική» μίξη του σινεμά βεριτέ με στοιχεία υπερρεαλιστικού εφιάλτη («είναι το σινεμά βεριτέ της μνήμης», θα έλεγε ο ίδιος ο Μπερτολούτσι), η «Στρατηγική της αράχνης» είναι σατανικά αποτελεσματική ακριβώς επειδή λειτουργεί ως μαγική εικόνα. Κρυμμένη πίσω από κάδρα που θυμίζουν πίνακες του Magritte, θαμμένη κάτω από τον εκκωφαντικό ήχο του Rigoletto του Verdi, θα σε οδηγήσει μέχρι την αιώνια εκκρεμότητα του φινάλε χωρίς να ομολογήσει αν το άλλο της όνομα είναι «ιστορικό ψεύδος», «πολιτική σκοπιμότητα» ή κάποιο άλλο. Κι ας περιμένεις το τρένο των βεβαιοτήτων, που κανένα σχολικό βιβλίο δεν πρόκειται πια να σου φέρει.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.