• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Pauline a la Plage (1983)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Πωλίν στην Πλαζ
- Γνωστό και ως:
Η Πωλίν στην Παραλία
Pauline at the Beach

Κωμωδία | 94' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.17 %
Αξιολόγηση: 7.33/107.33/107.33/107.33/107.33/107.33/107.33/107.33/10   (7.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Όποιος μιλά πολύ, στο τέλος θα πληγώσει τον εαυτό του

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 8 Απριλίου 2009

Στον κόσμο των ενηλίκων…


Η τρίτη ταινία από τη σειρά Κωμωδίες και Παροιμίες του Eric Rohmer είναι ίσως και η καλύτερη. Βραβεύτηκε με την αργυρή άρκτο σκηνοθεσίας του φεστιβάλ Βερολίνου και το βραβείο καλύτερης ταινίας από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Γαλλίας.

Μας μεταφέρει σε ένα απόλυτα καλοκαιρινό τοπίο, μια παραλία στις νορμανδικές ακτές. Ένα σκηνικό που φαντάζει οικείο τον καθένα μας, από τις προσωπικές μας εμπειρίες. Εκεί ένα νεαρό κορίτσι ελπίζει να περάσει τις πιο όμορφες διακοπές, βρισκόμενη στην καλύτερη ηλικία. Από πολύ γρήγορα, όμως, τα πράγματα δεν θα πάνε κατ`ευχή. Η μεγαλύτερη της ξαδέλφη θα την εισχωρήσει σε ένα κόσμο ενηλίκων και από την πρώτη τους συνομιλία θα διαισθανθούμε πως τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν δεν αρμόζουν στην εφηβική διασκέδαση. Ο ερωτικός κόσμος των ενηλίκων στερείται της αγνότητας των αισθημάτων και της απλότητας των καταστάσεων.

Η νεαρή ηρωίδα μοιάζει να είναι ο αγαπημένος χαρακτήρας του Rohmer. Ξέρει να μετράει τις κουβέντες της, να κάνει τις επιλογές της και να βγαίνει τελικά νικήτρια. Είναι η μόνη που κάνει πράξη την παροιμία στους τίτλους της αρχής (κάθε ταινία της σειράς αρχίζει με μία) «Αυτός που μιλά πολύ, κάνει κακό στον εαυτό του». Οι ενήλικοι αναλώνονται σε μεγαλόσχημους διαλόγους περί αγάπης και έρωτα, ξεχνώντας πως μεταξύ τους υπάρχει η διπροσωπία, η ζήλεια και ο εγωισμός, που θα αντανακλαστούν στις μετέπειτα πράξεις τους. Η τιμωρία τους έρχεται με την έλλειψη πραγματικής απόλαυσης του έρωτα και με τις δυσκολίες να αποφύγουν το λάθος, που ίσως και να τους κοστίσει συναισθηματικά.

Ο Rohmer σε αυτή τη δεύτερη ενότητα δημιουργίας του (προηγηθήκαν οι Έξι Μύθοι Περί Ηθικής και ακολούθησαν οι Ιστορίες των Τεσσάρων Εποχών) προσπαθεί με απλό τρόπο να εισχωρήσει στους προβληματισμούς των νέων. Δεν θέλει άμεσα να νουθετήσει, όπως θα έκανε ίσως ένας από τους ενήλικες ήρωες του, αλλά να εκθέσει καταστάσεις χαρακτηριστικές, όπως η ελευθερία της βούλησης, η ζήλεια και ο έρωτας. Είναι ένας κινηματογράφος τόσο οικείος στο μάτι μας και τόσο αποτελεσματικός σε αυτά που θέλει να πει.

Ο Rohmer μας επιβάλλεται αμέσως με την οικειότητα και την καλοκαιρινή φρεσκάδα των εικόνων του. Οι διάλογοι είναι ζωντανοί και δεν περιέχουν περιττότητες που θα κούραζαν τον θεατή. Τα πρόσωπα είναι καλά διαλεγμένα και οι ερμηνείες ρεαλιστικές και μετρημένες. Η προσωπική μου επιλογή από τον κύκλο των Κωμωδιών και Παροιμιών.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Πέμπτη 5 Ιουλίου 2007

Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο – Η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών έχει φτάσει για την 14χρονη Πολίν, που θα τις περάσει σε ένα παραλιακό θέρετρο της Νορμανδίας, συντροφιά με την αγαπημένη της εξαδέλφη, την ενήλικη Μαριόν, που εργάζεται ως σχεδιάστρια μόδας σε οίκο του Παρισιού. Κάτω από τον καυτό ήλιο στην παραλία, θα συναντήσουν τον σωματώδη Πιερ, μια παλιά κατάκτηση της Μαριόν, που παραμένει όμως ερωτευμένος μαζί και τον ιδεολόγο φίλο του Ανρί, που δείχνει να θέλγεται από τα κάλλη της. Μετά από μια βραδιά εξομολογήσεων στο σπίτι του Ανρί, η Μαριόν θα πέσει στην αγκαλιά του, γεγονός που θα προκαλέσει την έκρηξη του πρώην εραστή της. Παρακολουθώντας τις εξελίξεις, η άμαθη Πολίν θα νιώσει την ανασφάλεια της εφηβείας να την κυριεύει.

Η ματαιοδοξία του να αρέσεις – Τοποθετημένο πάνω στις ίδιες ράγες, που χάραξε το La Femme de l`Aviateur και το Le Beau Mariage, το φιλμ αποτελεί τον τρίτο εκ των έξι τόμων της θεματικής ενότητας με τον τίτλο Κωμωδίες Και Παροιμίες του Eric Rohmer. Δηλαδή πρόκειται για μια ιστορία που φορά τον μανδύα της ανάλαφρης αισθηματικής κομεντί, που το θέμα της ξεκινά και εξαντλείται μέσα στην περίοδο μιας εποχής του χρόνου – εδώ της θερινής – και στην οποία οι χαρακτήρες της, είναι άνθρωποι κοινότυποι, με ξεχωριστή βούληση, που ο καθένας αντιμετωπίζει από διαφορετικό πρίσμα την ζωή. Η Πολίν είναι άπειρη, άμαθη, αντιμετωπίζει τον κόσμο από την αθώα πλευρά της ανήλικης σε αντίθεση με την Μαριόν, που έχει ήδη δημιουργήσει ένα ερωτικό παρελθόν, είναι ρομαντική, δεν διστάζει να δοκιμάσει καινούργιες εμπειρίες, αλλά γρήγορα πέφτει στην μελαγχολία της αμφιβολίας.

Ζήλιες και παρεξηγήσεις – Από την άλλη μεριά ο Πιερ, είναι εκδηλωτικός στις ερωτικές του εκφράσεις, νιώθει την ζήλια να του τρώει τα σωθικά και αυτό τον κάνει επιθετικό και ορμητικό στις διεκδικήσεις του, σε πλήρη αντιδιαστολή με τον Ανρί, που διαθέτει μια φυσική ηρεμία, έναν φιλοσοφημένο σνομπισμό και παίζει σε πολύ ηπιότερους τόνους το παιχνίδι. Ο Rohmer τοποθετεί τους ήρωες του σαν πιόνια πάνω στην σκακιέρα της αμμουδιάς, δίνοντας στον καθένα έναν συγκεκριμένο ρόλο, στην ανάπτυξη της σύγχυσης που συντελείται στον εσωτερικό κόσμο τους, από τις ζήλιες, τα πάθη, τους έρωτες και τις παρεξηγήσεις που συντελούνται με επαναλαμβανόμενο ρυθμό.

Άγγελος! – Το φιλμ σε αντίθεση με το Mariage, έχει έναν δυναμικότερο παλμό και οι μακροσκελείς διάλογοι του, όντας πιπεράτοι και γεμάτοι σεξουαλικά υπονοούμενα και προτροπές, είναι πολύ πιο εύπεπτοι και επεξηγηματικοί. Η μικρούλα Amanda Langlet, που υποδύεται την επίμονη και επιπόλαιη Πολίν, ελάχιστες φορές στην κατοπινή καριέρα της, ξέφυγε από την σκηνοθετική καθοδήγηση του Rohmer. Αντίθετα οι Pascal Greggory (Πιερ) και Feodor Atkine (Ανρί) συγκαταλέγονται στις ημέρες μας, ανάμεσα στους εμπειρότερους και καταξιωμένους γάλλους ηθοποιούς της γενιάς τους. Δίχως άλλο όμως την παράσταση, κυρίως με την εκρηκτική της θηλυκότητα κλέβει η ντίβα Arielle Dombasle, που υποδυόμενη την σαγηνευτική Μαριόν, μεταβάλλεται σε σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, τόσο στο μυαλό των εντός της οθόνης αρσενικών, όσο και εκείνων που παρακολουθούν τις ονειρικές της κινήσεις από την πλατεία…

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Δευτέρα 5 Ιουλίου 2007

Τρίτη κατάδυση στη σειρά των κινηματογραφικών ασκήσεων περί έρωτος και ηθικής του φαφλατά Rohmer, με αυθάδικα γλυκιά ειλικρίνεια, εμμονή στην αντίστοιξη παρθενικής αθωότητας – ραδιούργας σεξουαλικής χειραφέτησης, παρουσιάζοντας εντέλει την ερωτική προδιάθεση σαν ένα παιχνίδι με μάσκες, μια αποπλάνηση που συγκλίνει τελικά σε μια αυτο-παραπλάνηση για την ουσία της αγάπης. Το γνωστό πολύ μπλα-μπλα κι όποιος αντέξει. Έχουμε πει, για το 40+ κοινό είναι ταμάμ. Αργυρή Άρκτος σκηνοθεσίας και βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Τάκης Γκαρής (ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ!)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.