• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Χορεύοντας στον Πάγο (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Dancing on Ice

Δραματική | 99'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 17 Φεβ 2011
Διανομή: ΕΚΚ
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ελληνικά - Βουλγαρικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 5.00/105.00/105.00/105.00/105.00/10   (5.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011

Η ταινία είναι συγκλονιστική χωρίς να πασχίζει διόλου για να το πετύχει. Αφορά εκείνες τις χαμένες ψυχές που πέρασαν τα δύσβατα βουνά των συνόρων μας με όνειρο το κάτι καλύτερο, που για τις περισσότερες δεν ήρθε ποτέ. Η ταινία ανεβαίνει μαζί τους τον δύσκολο δρόμο και μας θυμίζει, ή αναλόγως μας πληροφορεί, ότι κάποιες από αυτές τις ψυχές δεν έφτασαν ποτέ στην Ιθάκη. Μια ταινία που τώρα που πέρασαν τα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης από τις ανατολικές χώρες, μπορεί να ιδωθεί με την κατάλληλη ψυχραιμία και να μας γεμίσει ενοχές για κάποιους συμπατριώτες μας που ξεχνάμε να συμπεριλάβουμε όταν αναθεματίζουμε το πρόβλημα μας με τους μετανάστες.

Η ταινία δεν στέκει μονάχα στην νοηματική της, αφού ο Σταύρος Ιωάννου ξέρει να κάνει σινεμά. Ταλαιπωρεί τον θεατή με το περπάτημα των πρωταγωνιστριών, ακριβώς για να μας βάλει στο αληθινό νόημα της οδύσσειας τους. Έχει τρεις θαυμάσιες γυναίκες να τον βοηθούν με τις ερμηνείες τους και μια όμορφη φωτογραφία να αγγίζει την ομορφιά και την αγριότητα της φύσης. Εκεί που δεν αριστεύει είναι στο σενάριο. Μιλάει, μεν, για μια αληθινή ιστορία, αλλά αυτή δεν εκπλήσσει ποτέ τον θεατή, όσο ακραία κι αν φαντάζει. Στην ουσία, ανταποκρίνεται στο γενικό δράμα του λαθρομετανάστη, εφόσον όλα όσα θα δείτε είναι γεγονότα που μπορεί να συνέβησαν ουκ ολίγες φορές. Απαραίτητη αν πάσχουμε από ελαφριά συνείδηση, κάτι που δεν μειώνει την προβληματική φύση του μεταναστευτικού ζητήματος. Απλά, άλλο το πρόβλημα, άλλο οι ψυχές που ανακατεύονται σε αυτό.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Σταύρος Γανωτής




Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011

Πρωτοχρονιά του 1996, στα ταραγμένα Βαλκάνια. Τρεις κοπέλες που μιλούν ελληνικά και έχουν κάποιες άκρες στην Ελλάδα, μια Βουλγάρα που ονειρεύεται να πιάσει δουλειά ως δασκάλα καλλιτεχνικού πατινάζ, μια Ρουμάνα με παιδιά που θα αναλάβει να γηροκομεί ηλικιωμένους και μια Ρωσίδα που μάλλον θα επιλέξει τις «δουλειές της νύχτας», ναυλώνουν έναν ελληνόφωνο μικρομαφιόζο να τις περάσει στα σύνορα. Θα αντιμετωπίσουν την σκληρότητα των αντρών και τον ανελέητο χειμώνα στα βουνά και θα φτάσουν σε ακραίες αντιδράσεις για την (αμφίβολη) επιβίωσή τους.

Οι ιστορίες με οδοιπορικά, φυγές, καταδιώξεις κ.λπ. αποκτούν δραματουργικό βάρος από τις δοκιμασίες των ηρώων με τα περιβάλλοντα στα οποία εμπλέκονται και προ πάντων με τις αναμεταξύ τους κόντρες και αρμονίες που αναπτύσσουν. Αλλά η δραματουργία που παρέχει το σενάριο είναι μάλλον υποτυπώδης, οι διαπλοκές των χαρακτήρων στοιχειώδεις, πόσο μάλλον αφού και οι ερμηνείες δεν ξεπερνούν το επίπεδο του «σοβαρού, ανήσυχου προσώπου» ενώ οι ατάκες είναι διεκπεραιωτικές και δεν παρέχουν θέματα που να γεννούν ενδιαφέρουσες ψυχολογικές εξελίξεις. Απλά οι τρεις γυναίκες αρχικά είναι επιφυλακτικές μεταξύ τους και στην συνέχεια ανταλλάσσουν συμπόνια μπρος στα κοινά βάσανα. Υπάρχουν στιγμές αλήθειας και περισσότερες στιγμές όπου δεν βλέπεις τρεις βασανιζόμενες αλλά τρεις ηθοποιούς που παίζουν. Αυτό που εν τέλει αποταμιεύεται σταδιακά, είναι το ίδιο το επώδυνο οδοιπορικό. Σου μένει κάτι τις, αλλά πρόκειται για ένα ντεμί ρεαλισμό μπερδεμένο με θεατρίζουσες, ναίφ, όλο γραφικότητα εκρήξεις (τα γέλια και οι χοντράδες του μαφιόζου, το γλέντι των χωρικών, η αψυχολόγητη βαρβαρότητα των κυνηγών) που σαμποτάρουν το εγχείρημα μιας κοινωνικής καταγραφής. Τέτοια πράγματα μπορεί να συμβαίνουν, το θέμα είναι πώς τα δείχνεις.

Ωστόσο, ο σκηνοθέτης Σταύρος Ιωάννου ηθελημένα, όπως έχει δηλώσει, στέκεται στο συγκινησιακό πεδίο που το υπογραμμίζει με χαμηλόφωνα, μελαγχολικά τζάζι πνευστά σόλι του Βαγγέλη Κατσούλη.

Βαθμολογία: 1.5/10 Stars1,5/10 Stars (1.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.