• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


State of Play (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Κατάσταση των Πραγμάτων

Πολιτικό Θρίλερ | 127' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 30 Απρ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 15/9/2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 15/9/2009
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Καντονεζικά
Δημοτικότητα: 0.22 %
Αξιολόγηση: 7.03/107.03/107.03/107.03/107.03/107.03/107.03/107.03/10   (7.03/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Βρες την αλήθεια.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 23 Απριλίου 2009

Ο Kevin Macdonald κάνει το ίδιο λάθος με το Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκοτίας του. Υποβιβάζει την ψυχολογική ανάλυση του κεντρικού του χαρακτήρα και αποστερεί από το σύνολο τον υψηλό ιδεαλισμό που προϊδεάζει. Γιατί η ταινία είναι καθαρά ένα μάθημα ιδεαλισμού και δευτερευόντως πολιτικής σαπίλας. Πολύ ορθά δεν κοιτάει το αν ο Γολιάθ έχει ήθος, αλλά το αν ο Δαβίδ έχει το θάρρος να ρίξει την πέτρα. Ο Russell Crowe είναι, όπως πάντα, έσω έτοιμος να στηρίξει τον δύσκολο ρόλο, απλά ο Macdonald ξεχνάει τους Redford-Hoffman του Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου

Και αφού στο σενάριο υπάρχει και ο Tony Gilroy, δεν θα μπορούσαμε να είχαμε κάτι κακό. Ως αστυνομικό θρίλερ τραβάει μια ευθεία, και όχι δαιδαλώδη, πορεία. Χαρακτηριστικά, κάπου εύστοχα αναφέρει ο ήρωας ότι ακολουθάει τα ψιχουλάκια. Αυτό δεν κάνει τόσο καλό στο σασπένς, πόσο μάλλον όταν έχουμε ένα απότομο και μάλλον κοινότυπο φινάλε. Όμως, η πορεία προς τα εκεί έχει την γοητεία της, έχει τις επιμέρους αποκαλύψεις που βγάζουν ουσία, έχει ορθή πολιτική θεώρηση και μια σοβαρότητα που δεν διακόπτεται, πχ, για να ερωτευτεί ο ήρωας. Εκτός από τον «αιώνιο» miscast Ben Affleck, το επιτελείο των ηθοποιών κρατάει ψηλά τη σημαία. Θα ήθελα να επισημάνω την όμορφη παρουσία της Rachel McAdams, που είχαμε να προσέξουμε από το Ημερολογιο, αλλά όλα δείχνουν πως έχει ανοιχτό δρόμο μπροστά της. Στο σύνολο είναι μια καλή ταινία, που θα απογοητεύσει τους πολύ απαιτητικούς, αλλά θα κερδίσει εύκολα το ευρύ κοινό λόγω ειλικρίνειας και ευθύ λόγου.

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009

Σκηνοθεσία

Έχοντας ένα αρκετά ενδιαφέρον παρελθόν το οποίο περιλαμβάνει το βραβευμένο με Όσκαρ εξαιρετικό ντοκιμαντέρ One Day in September (1999) και την οσκαρική The Last King of Scotland (2006), ο 40αρης Kevin Macdonald μοιάζει ιδανικός σκηνοθέτης για την "Κατάσταση των Πραγμάτων". Ο ταλαντούχος Macdonald θα καταφέρει να παντρέψει την παλαιά σχολή πολιτικών θρίλερ η οποία συνάντα την αντίστοιχη σχολή δημοσιογραφίας με τους "νέους" και απαιτητικούς θεατές που έχουν συνηθίσει την νέα σχολή τεχνολογίας. Με σκοτεινή αλάνθαστη φωτογραφία, οι σκηνές εναλλάσσονται ομαλώς με ζουμαρισμένα κάδρα στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών αλλά και γενικότερα πλάνα των γεμάτων ζωή δρόμων της μεγαλούπολης, του χάους που επικρατεί στα γραφεία της εφημερίδας, τα πολιτικά λόμπι. Με έμφαση στον ρεαλισμό, δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί κριτικοί έγραψαν κολακευτικά σχόλια με μεγάλα "thumbs-up" για το γεγονός ότι η σκηνογραφία της εφημερίδας δεν υστέρει διόλου από την καθημερινή τρελά της Washington Post. Οι διάλογοι είναι σοβαροί και κρατούν σε εγρήγορση τον θεατή καθώς δεν τυγχάνουν (ευτυχώς) της συνήθης ιδιότητας "πασατέμπο" για το ευκολοχώνευτο Αμερικανικό κοινό.

Ερμηνείες
Ύστερα από το αξιομνημόνευτο Body of Lies (2008), ο ιδιότροπος Russell Crowe επιστρέφει με έναν εξίσου σημαντικό ρόλο, αυτό του δημοσιογράφου Cal McAffrey. Παλαιάς σχολής δημοσιογραφία με δυσκολίες προσαρμογής στον ήδη απαρχαιωμένο υπολογιστή, ο Crowe με νέο look και μακρύ μαλλί θα πείσει στο δίλημμα "δημοσιογραφία και ερεύνα v.s. φίλια και απόκρυψη γεγονότων". Δυναμικός και σίγουρος για τον εαυτό του, σοβαρός και δίκαιος, δίνει δεύτερες ευκαιρίες όμως δεν χαρίζεται. Η ανατροπή του τέλους αποτελεί το κερασάκι σε μία παραδόξως φρέσκια τούρτα ερμηνείας.

Ο Ben Affleck, εκ της παρέας του κύριου Kevin Smith, ερμηνεύει τον χαρακτήρα του γερουσιαστή Stephen Collins. Είναι αρκετά δύσκολο να συνηθίσει κάποιος αυτή την εικόνα (βλέπε πολιτικός, βλέπε γκρι κροτάφους) όμως από την στιγμή που θα το ξεπεράσει και ανοίξει περισσότερο τα ματιά του, θα απολαύσει μία σοβαρή και αληθινή ερμηνεία που εισαγάγει τον Affleck στους "δύσκολους", πλέον, "ρόλους". Θα δέσει εξαιρετικά με τον Crowe ενώ οι σκηνές των 2 ηρώων αποτελούν το δυνατό μέρος που είναι γεμάτο αγάπη, φίλια, κόντρα και καχυποψία.

Σε νεαρή δημοσιογράφο με το όνομα Della Frye, μετατρέπεται η ευπαρουσίαστη ηθοποιός Rachel McAdams. Νεανική ανησυχία και δίψα για ερεύνα και δύσκολα ρεπορτάζ, η McAdams υιοθέτει όλα εκείνα τα καλά στοιχεία που χρειάζεται για να σταθεί δίπλα στον Crowe και να κλέψει την παράσταση. Καλές ατάκες, καλό στήσιμο και καλή ερμηνεία.

Η μία και μοναδική, υπέροχη και οσκαρική, Helen Mirren στον ρόλο της Cameron Lynne, αρχισυντάκτριας της εφημερίδας που δουλεύουν οι Frye και ΜcAffrey. Η Mirren πέρασε αρκετές ώρες σε πραγματικές συνεδριάσεις συντακτών εφημερίδων ώστε να μπει για τα καλά στο "πετσί του ρόλου" - και πόσο καλά τα κατάφερε. Με τις αποφάσεις της να μοιράζονται ανάμεσα στην καλή έρευνα και το ρεπορτάζ αλλά και την ανάγκη πώλησης αρκετών φυλλάδων υπό την πίεση των νέων μέτοχων, η Mirren θα δώσει το απαιτούμενο κύρος και θα προσθέσει στο σύνολο στα λίγα, δυστυχώς, λεπτά της συμμετοχής της.

Ξεχωρίζει η μεταμόρφωση του "καλού παιδιού" Jeff Daniels στον αδίστακτο γερουσιαστή George Fergus. Μικρός ο ρόλος όμως αρκετά συμπαθητική η παρουσία του Daniels στο καστ.

Εν κατακλείδι
Το μέγα δίλημμα των ήμερών μας, τι ειδήσεις θέλουμε να βλέπουμε, τι νέα θέλουμε να διαβάζουμε στις εφημερίδες.. Η παλαιά σχολή της έρευνας και του ρεπορτάζ μοιάζει να γονατίζει μπροστά στις γρήγορες και απρόσωπες επιταγές της τεχνολογίας και της άμεσης διακίνησης της πληροφορίας από το ένα άκρο του κόσμου στο άλλο. Χρήματα από ένα ρεπορτάζ το οποίο πουλάει η ποιότητα από μία έρευνα που αποκαλύπτει? Όπως και να έχει, το State of Play είναι ξεχωριστό: γεμάτες και μετριασμένες ερμηνείες, σοβαρή σκηνοθεσία με μηδενικά κενά και ανιαρές καθυστερήσεις, σενάριο που καθηλώνει τον θεατή. Προτείνεται ως πολιτικό θρίλερ για ένα υπέροχο δίωρο με παρέα και μπόλικη συζήτηση.

Για τον δημοσιογράφο που σε παγκόσμια αποκλειστική μετέδωσε τα νέα του χωρισμού της "Ρούλας", για τον πολιτικό που κάθεται ανέμελος στο μπαλκόνι της σταχτής, για καλή παρέα με μπύρες, ανοικτά παράθυρα και πίτσες, τίποτα λιγότερο από 8/10 για ένα σύνολο που είναι ειλικρινές και κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση μέχρι το τέλος - κοντά στο 7,5/10 των καμένων του IMDb.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Δημήτρης `YpNoS` Παπαγεωργίου




Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Πολιτικές ίντριγκες, δημοσιογράφοι που ψάχνουν την αλήθεια και άλλοι που διεκδικούν με όποιο μέσον μια θέση στην κορυφή της δόξας. Ένα ταξίδι στοιχείων για την αναζήτηση της αλήθειας που στέρησε μια ανθρώπινη ζωή, κηλίδωσε ένα σημαντικό πολιτικό όνομα, που θα καταξιώσει μια νεαρή δημοσιογράφο και θα δικαιώσει ηθικά έναν άλλο. Ένα πολιτικό θρίλερ ανθρώπινων χαρακτήρων και πράξεων που δεν εστιάζει τόσο στα κίνητρά τους όσο, στο αν πρέπει να αποκαλύψεις ή όχι την πραγματική τους φύση.

Η ταινία έχει αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον και ο λόγος δεν είναι ότι περιστρέφεται γύρω από ένα πολιτικό σκάνδαλο. Το ενδιαφέρον εντοπίζεται στο ότι δεν παρατηρούμε την ιστορία μέσα από τα μάτια του πολιτικού που προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι αθώος αλλά, μέσα από τα μάτια εκείνου που δεν προσπαθεί απλά να στηρίξει αβάσιμα έναν φίλο και αναζητάει τα στοιχεία εκείνα που θα τον οδηγήσουν στην καθαρή αλήθεια. Ηθικοπλαστικό; Μπορεί να είναι κι έτσι όμως, προσωπικά θα το θεωρήσω ως μια προσπάθεια ανάδειξεις ιδεών και αξιών και όχι ως μια ακόμα προσπάθεια επιβεβαίωσης της σαπίλας του κοινωνικοπολιτικού συστήματος.

Ο Kevin Macdonald στα 40 του μόλις χρόνια, αποτελεί ένα σημαντικό όνομα του χώρου, επιβεβαιώνοντας ότι δεν μετράει πάντα η ποσότητα αλλά η ποιότητα. Αν μη τι άλλο, είναι ένας αρκετά ικανός και ταλαντούχος σκηνοθέτης που εύκολα μπορούσε να επεξεργαστεί το σενάριο, να το πλάσσει και τελικά, να το αναπαράγει έτσι ώστε να έχουμε ως τελικό αποτέλεσμα ένα ισχυρό και καθηλωτικό πολιτικό θρίλερ. Και μπορεί η ταινία να διατηρεί σταθερό το ενδιαφέρον μας όμως, δεν καταφέρνει να μας συνεπάρει, να μας καθηλώσει παίρνοντάς μας την ανάσα. Η πλοκή δεν είναι τόσο διαδαλώδης, σε καμία περίπτωση όσο θα θέλαμε, σε καμία περίπτωση όσο είχε την δυνατότητα να είναι.

Σίγουρα ο Macdonald ξέρει πως να χρησιμοποιήσει και πολύ περισσότερο, πως να αξιοποιήσει τα τεχνικά εκείνα χαρακτηριστικά που επηρεάζουν την φωτογραφία, διατηρώντας ένα σκοτεινό και μυστηριωδώς επικίνδυνο κλίμα καθ`όλη την διάρκεια της ταινίας. Σκιαγραφεί την πορεία τους, τους ακολουθεί στους πολυσύχναστους δρόμους, στα σκοτεινά σοκάκια, στα θορυβώδη πολιτικά και ειδησιογραφικά γραφεία, εστιάζοντας στις προσωπικές τους ερμηνείες εκεί όπου θέλει να δώσει ένταση και συναισθηματικό βάθος, ως ένα βαθμό τουλάχιστον.

Ο Russell Crowe, θέλωντας να ξελασπώσει τον καημένο τον σκηνοθέτη, που η συνεχής αναβολή των γυρισμάτων τον οδήγησε να μείνει χωρίς πρωταγωνιστή, αναλαμβάνει έναν ακόμα στιβαρό ρόλο αφού, όλη η πλοκή και η τελική κατάληξη της ιστορίας εξαρτώνται από τις επιλογές και τις αποφάσεις του. Μπορεί να σέρνει μαζί του καμιά 30αριά παραπανήσια κιλά όμως, δεν μπορώ να μην δεχτώ το γεγονός ότι είναι ένας από τους αξιόλογους ηθοποιούς της γεννιάς του και η παρουσία του, αποτελεί πάντα ευχάριστο δεδομένο για την παρακολούθηση μιας ταινίας.

Αυτό βέβαια το οποίο μου γεννά αναπάντητα ερωτήματα είναι, πως τους πέρασε από το μυαλό ότι ο Affleck ήταν ο κατάλληλος να ερμηνεύσει τον ρόλο του γερουσιαστή Stephen Collins. Τα έχω ξαναπεί, δεν θέλω να ακούγομαι προκατειλημμένη όμως, ο Affleck είναι δυστυχώς ένα από εκείνα τα εκκολαπτώμενα ταλέντα που έδυσε το άστρο τους πριν καν προλάβει να ανατείλει. Μπορεί οι γκρίζοι κρόταφοι για κάποιες να είναι γοητεία αλλά, η ερμηνεία του κινείται στα συνηθισμένα μίζερα επίπεδα. Ευτυχώς, η παρουσία μετά από καιρό απουσίας, της Rachel McAdams, εξισορροπεί κάπως τα πράγματα αφού, έχει όλα εκείνα τα φόντα που χρειάζεται για να υποστηρίξει τον ρόλο της γεμάτης ενέργεια και δίψα για αναγνωρισιμότητα, νεαρής δημοσιογράφου.

Συνολικά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια καλή ταινία που υπερτερεί σε κάποια σημεία και χάνει πόντους εξαιτίας κάποιων άλλων. Σίγουρα υπάρχει σασπένς όμως, δεν υπάρχει όση σεναριακή πολυπλοκότητα θα θέλαμε. Παρ`όλα ταύτα, παρακολουθείται κάτι περισσότερο από ευχάριστα, προσφέροντας στον μέσο θεατή ένα ενδιαφέρον δίωρο που δυστυχώς αμαυρώνεται από το συνηθισμένο και χωρίς εκπλήσεις, κλισεδιάρικο φινάλε της.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.