• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Cheri (2009)


Εποχής | 86' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 3 Φεβ 2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 28/4/2011
Διανομή: Nutopia Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Γαλλικά - Ιταλικά - Λατινικά
Δημοτικότητα: 0.09 %
Αξιολόγηση: 5.16/105.16/105.16/105.16/105.16/105.16/10   (5.16/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ένα εθιστικό παιχνίδι αποπλάνησης.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010

Ρόλος κομμένος και ραμμένος στα υποκριτικά μέτρα της Michelle Pfeiffer, που υποδύεται μία αποσυρμένη κι ώριμη εταίρα, η οποία θα ερωτευτεί τον κατά πολλά χρόνια νεότερό της Σερί, γιο μίας μεγάλης αντιπάλου της. Η καινούργια ταινία του Stephen Frears μιλώντας για το χάσμα γενεών, τους καταδικασμένους έρωτες και το χρόνο, μοιάζει να έχει γίνει αποκλειστικά για την πανέμορφη πρωταγωνίστρια του. Ο χαρακτήρας της Lea de Lonval καθρεφτίζει την εικόνα της γνήσιας ομορφιάς που αντιπροσωπεύει η Pfeiffer και τα γοητευτικά σημάδια που αφήνει ο χρόνος στο σώμα της γίνονται ο θησαυρός στα χέρια ενός κινηματογραφικού Μίδα, που αποπλανάται από αυτά και δεν τα αφήνει στιγμή ανεκμετάλλευτα.

Όμως η ταινία παρά την αξιοσημείωτη σκηνοθεσία, την καταπληκτική μουσική από τον μάγο των κινηματογραφικών σκορ, Alexandre Desplat, και τη στάση των ηθοποιών απέναντι στην φωτογραφική κάμερα του Frears, φωνάζει από ανάγκη για σεναριακή εξέλιξη. Η εμφανής έλλειψη πλοκής και το βαθύ πνεύμα του βιβλίου, ρίχνουν στην παγίδα έναν οσκαρικών προδιαγραφών σεναριογράφο (Christopher Hampton), ο οποίος στριμώχνει το φιλμ πίσω από ατακαδόρικους διαλόγους και ταξικούς εμπαιγμούς της εποχής και το μετατρέπει σε ένα απλοϊκό ερωτικό ειδύλλιο που ξεχειλώνεται με τη βοήθεια σαρκαστικών σχολίων και φαρμακόγλωσσων αναφορών για το κοινωνικό κατεστημένο. Τελικά το Cheri μοιάζει με ένα ξεπερασμένο ρομάντζο που αγκιστρώνεται στην υπερβολικά άριστη αποτύπωση της εποχής, χωρίς να μπορεί να εμβαθύνει στα λεπτά συναισθήματα, που ευνοείται από την εμπειρία του σκηνοθέτη, του συνθέτη και την παρουσία των αξιόλογων ηθοποιών αλλά αδυνατεί να διεισδύσει σε εκείνα τα σημεία στα οποία δίνει έμφαση η νουβέλα της Colette.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βασίλης Καγιογλίδης




Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011

Το κοινωνικό περιβάλλον στο βιβλίο της Colette (που μεταφέρει στην οθόνη ο Frears) είναι αυτό των μεγάλων εταίρων της Belle Epoque, στις αρχές του 20 αιώνα στο Παρίσι. Πάμπλουτες από τις δωρεές βασιλιάδων, αριστοκρατών και μεγαλοαστών, και τώρα γερασμένες, απολαμβάνουν τις ανέσεις τους, κουτσομπολεύουν και μηχανεύονται, όταν μπορούν, μικρές ίντριγκες. Όμως η Λέα ντε Λονβάλ διαφέρει. Στα 49 της εξακολουθεί να είναι μια πανέμορφη, γοητευτική γυναίκα διαθέτοντας την ευφυΐα της μακιαβελικής Μαντάμ ντε Μερτέιγ (Επικίνδυνες σχέσεις), την αστόχαστη τολμηρότητα της Λίλι στο House of Mirth και, σχεδόν, τον καλό χαρακτήρα της Μαντάμ ντε Τουρβέλ (πάλι από τις «Επικίνδυνες σχέσεις») που η ίδια η Michelle Pfeiffer ερμήνευσε στο παλιό αριστούργημα του σκηνοθέτη, 20 χρόνια πριν. Είναι μια εταίρα με κλάση, όχι μόνο εξωτερικά.

Η κάπως γκροτέσκα, πονηρή φίλη της, μαντάμ Πελού (Kathy Bates, πολύ καλή όπως πάντα) της ζητά να αναλάβει την «ωρίμανση» του 24χρονου γιού της, που από μικρό η Λέα του είχε δώσει το παρατσούκλι Σερί και κείνος είχε ανταποδώσει ονομάζοντάς την Νουνού. Η Πελού της ζητάει να παραλάβει ένα παιδί και να της παραδώσει ένα άντρα. Όχι γιατί ο αργόσχολος Σερί δεν έχει σεξουαλικές εμπειρίες – μέσα στα σαλόνια και τα στέκια τους μεγάλωσε. Είναι ακόμη παιδί στην ψυχολογική του δόμηση. Η Λέα αναλαμβάνει το ρόλο της ερωμένης-δασκάλας της ζωής αλλά από την αρχή είναι φανερό ότι η πείρα και η σιγουριά της έχουν αντίπαλο το υπαρξιακό της αδιέξοδο. Είναι μια γυναίκα στο κατώφλι των γηρατειών (ιδιαίτερα για τις αντιλήψεις εκείνης τη εποχής). Και η ομορφιά της δεν βοηθάει, την ξεγελά. Θα υποκύψει λοιπόν στον αληθινό έρωτα και θα περάσει έξι χρόνια μαζί του. Έξι χρόνια στα οποία αντί να τον ανδρώσει, ασυνείδητα τον κρατάει άβουλο και αδρανή ως αντικείμενο του πόθου της και καθρέφτισμα της υπεροχής της. Όταν η μητέρα Πελού του κανονίζει ένα συμφέροντα γάμο με μια άβγαλτη μικρή, η Λέα θα πονέσει και θα δοκιμάσει κλασικές στρατηγικές ανωτερότητας και αδιαφορίας, για να τον αφυπνίσει.

Αργότερα, σε μια τελευταία τους συνάντηση μετά από τον μήνα του μέλιτος, η Λέα θα αντιληφθεί ότι ένα «μέλλον μαζί του» ήταν μια χίμαιρα. Μάλιστα ο Frears κλείνει το έργο του με ανάλογο τρόπο όπως στις «Επικίνδυνες σχέσεις». Εκεί, η μαντάμ ντε Μερτέιγ, έχοντας χάσει σε όλα τα επίπεδα, αφαιρεί μπροστά στον καθρέφτη το μακιγιάζ (την αρματωσιά στους ερωτικούς και κοινωνικούς της πολέμους) και βλέπουμε ένα πρόσωπο σε fade out να σβήνει, να χάνεται στο σκοτεινό βασίλειο των χαμένων ψυχών. Στην τωρινή περίπτωση η Λέα, άβαφη και ραγισμένη από την βαθειά συνειδητοποίηση της κατάστασης, κοιτάζει σιωπηλή το φακό. Αυτό που κατάλαβε μου θύμισε ένα σχόλιο του Paul Bowles από το βιβλίο του «The Sheltering sky» που είχε μεταφέρει ο Bertolucci. Ότι η Κιτ και ο Πορτ αντιλαμβάνονταν τον χρόνο ως ατέρμονο, δεν είχαν καταλάβει ότι οι πολύτιμες στιγμές σε μια ζωή είναι συγκεκριμένες και μετρημένες. Είναι μια φενάκη που σε καλύπτει ιδιαίτερα όταν ζεις μέσα στην αμεριμνησία της ευμάρειας. Εδώ, η Λέα και ο Σερί διασταυρώθηκαν για έξι χρόνια αλλά δεν κατάλαβαν ότι ήταν ασύμβατοι στους χρόνους. Εκείνος ανέτειλε, εκείνη έδυε. Χαμένοι όμως και οι δυο γιατί και εκείνου η ζωή (ως ευκαιρία υπέρβασης) «τέλειωσε» νωρίς.

Ο Frears αποφεύγει επιμελώς το μελόδραμα (κρατώντας μια απόσταση και ως αφηγητής ο ίδιος) και μελετά τους χαρακτήρες και την κουλτούρα μιας εποχής, έχοντας ως ατού την ερμηνεία της εξαιρετικής Pfeiffer που κεντάει, παίζοντας με ημιτόνια. Η διεθνής κριτική θεωρεί πολύ καλή και την ερμηνεία του Rupert Friend στο ρόλο του Σερί. Δεν θα διαφωνήσω αλλά νομίζω (ίσως πολύ υποκειμενικά) ότι δεν είχε το κατάλληλο φιζίκ για να μας πείσει ως ερωτικό αντικείμενο. Αποδίδει τον χαρακτήρα αλλά δεν βγάζει ως πρόσωπο και σωματική παρουσία εκείνη την αύρα που θα δικαιολογούσε την μαγνήτιση μιας γυναίκας με παρελθόν και πείρα.

Δεν είναι ένα έργο μεγάλης πνοής όπως οι «Επικίνδυνες σχέσεις», που θα αντιστοιχίζαμε ως παθιασμένη συμφωνία αλλά μια χαμηλόφωνη σουίτα, πλούσια σε αντιστίξεις, εκτελεσμένη με ακρίβεια και γλαφυρότητα. Η αλήθεια είναι ότι σε σύγκριση με το βιβλίο μοιάζει πολύ φτωχό. αλλά ένα τέτοιο βιβλίο είναι μια περιπέτεια σκέψεων και όχι δράσης. Έτσι κι αλλιώς δεν μεταφέρεται.

Κρίμα που η Michelle δεν εμφανίζεται συχνότερα. Έχει αποδείξει αρκετές φορές ότι είναι ηθοποιός κι όχι απλά μια από τις πιο ωραίες γυναίκες της 30ετίας.

Η παραγωγή, από φωτογραφία έως ανασύσταση της εποχής, επιτυγχάνει μαγεία.

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.