• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Lebanon (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Λίβανος
- Γνωστό και ως:
Levanon

Πολεμικό Δράμα | 93' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 21 Ιαν 2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 30/3/2010
Διανομή: Hollywood Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Εβραϊκά - Αραβικά - Γαλλικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 7.56/107.56/107.56/107.56/107.56/107.56/107.56/107.56/10   (7.56/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009

Ταινία περισσότερο υψηλών προσδοκιών, παρά σκηνοθετικών πρωτοτυπιών και συνεχόμενων ψυχολογικών εντάσεων. Όταν έχεις μία πρωτότυπη κινηματογραφική ιδέα, οφείλεις να μπορείς να τη στηρίξεις. Από την ταινία του Samuel Maoz απουσιάζουν πολλά πράγματα που θα έπρεπε να αναδείξουν το πολεμικό σινεμά, ή την ιστορική καταγραφή, χωρίς ωστόσο αυτό να αφορίζει την προσπάθεια του. Ακόμα κι αν οι προθέσεις του δημιουργού εξαντλούνται στην ορθή αποτύπωση των ψυχολογικών μεταπτώσεων των στρατιωτών, τα αποθέματα ψυχικής τους δύναμης και την επιρροή που δέχονται στο άκουσμα των πολεμικών τυμπανοκρουσιών, τότε αποτυγχάνει για δεύτερη φορά, αρκούμενος απλά σε μία ανεκτή μετριότητα.

Η πρωτοτυπία αναφέρεται στο γεγονός ότι η ταινία είναι σκηνοθετημένη εξ ολοκλήρου μέσα σε ένα τανκ. Το οπτικό πεδίο περιορίζεται και ο σκηνοθέτης αποτυπώνει της αντιδράσεις των στρατιωτών στα εξωτερικά ερεθίσματα που δέχονται κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η μόνο επαφή με τον εξωτερικό χώρο και ταυτόχρονα το μέσο για να μεταφερθεί στο κοινό η επικρατούσα πολεμική κατάσταση είναι η διόπτρα και τα σκοπευτικά. Η επίκληση αυτής της τακτικής αποσκοπεί, κατά κύριο λόγο, στην ακριβέστερη αποτύπωση της αλληλεπίδρασης μεταξύ εξωτερικών εικόνων και των «εγκλωβισμένων» νεαρών στρατιωτών.

Συνεπώς, ο Maoz περιορίζεται σε συνεχή γκρο πλάνα και οπτικά ζουμ στα μάτια, στον ιδρώτα, στο αίμα και στις εκφράσεις των καταπονημένων προσώπων, που προσπαθούν να ανταπεξέλθουν μέσα σε μία αφόρητη, κλειστοφοβική, σκοτεινή ατμόσφαιρα, ενώ επιλέγεται και μία περιττή υπερπροβολή της στρατιωτικής ημιμάθειας των χαρακτήρων και της ανάδειξης των υγιών συναισθημάτων τους εν καιρώ πολέμου, για να διαπιστωθεί ότι πρόκειται για απλά θύματα των περιστάσεων. Απουσιάζει το ιστορικό ντοκουμέντο και όταν στην οθόνη περνάνε οι εικόνες ακρωτηριασμού, οι βομβαρδισμοί και η ένταση που επικρατεί εκτός του οχήματος, αισθάνεσαι σα να βρίσκεσαι μπροστά σε έναν εξομοιωτή πολέμου, ο οποίος σε εισάγει στη φρίκη των καταστάσεων, μέσα από την εναλλαγή των υποτιθέμενα σοκαριστικών βίντεο, που περιλαμβάνουν αιματοχυσίες και βίαιες συγκρούσεις, οι οποίες μοιάζουν επιτηδευμένα στημένες, στιλιζαρισμένες και προσεκτικά, για να μην πω προβοκατόρικα, επιλεγμένες. Η αληθοφάνεια περιορίζεται σε χαμηλά, αποδεκτά επίπεδα, απουσιάζει ο σαρκαστικός ρεαλισμός και αισθάνεσαι να βρίσκεσαι σε ένα παιχνίδι συνεχών εντυπώσεων. Υπάρχουν, όμως και σκηνές που ξεφεύγουν από το επιτηδευμένο οπτικό σύνολο, όπως για παράδειγμα εκείνη της νυχτερινής λήψης στο φινάλε, σε συνδυασμό με την ανατολίτικη μουσική που αντηχεί στο παρασκήνιο και γεμίζει την εικόνα με την οσμή του θανάτου, το φόβο μίας επερχόμενης παρατεταμένης σύγκρουσης και τη λογική της συνολικής καταστροφής. Το ηχητικό κομμάτι του φιλμ, σαφώς και υποβοηθάει την μετάβαση στο κλειστοφοβικό σύμπαν των ηρώων, αφού οι εκκωφαντικοί ήχοι από τις εκτοξεύσεις των βλημάτων, τους πυροβολισμούς ακόμα και το άγγιγμα του προσώπου, το γέλιο και το δάκρυ που πέφτει, σε βάζουν αρκετά συχνά στο χορό της πολεμικής παράνοιας και στο παιχνίδι των λεπτών ισορροπιών.

Ναι, η ιδέα είναι πρωτότυπη και έχει ενδιαφέρον μέχρι την κορύφωσή της. Αισθάνεσαι, όμως, την σεναριακή αμηχανία διαρκώς, όπως επίσης και την προσπάθεια συναισθηματικού εκβιασμού, τις στιγμές που επιχειρείται να αναδειχτεί στο σημείο του δυνατού η αίσθηση του σωματικού και ψυχικού εγκλωβισμού αλλά και της προσωπικής απομόνωσης. Δυστυχώς, όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, θα επικεντρωθείς ως επί το πλείστον στην αναφορά της επιλογής της σκηνοθετικής τακτικής.

Ο Maoz δεν προσφέρει ιστορικές απαντήσεις, ενώ αρνούμαι ακόμα να δεχτώ ότι κάνει ένα αμιγώς πολεμικό ή ψυχαναλυτικό σινεμά. Απλά περαιώνει μία κινηματογραφική προσπάθεια που χαρακτηρίζεται περισσότερο από την αυταρέσκεια του δημιουργού και την αίσθηση του δέους της πρωτοτυπίας.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

Πρέπει να το παραδεχτώ, είμαι του εμπορικού. Όσο και αν λέω κάθε χρόνο ότι του χρόνου θα τις τσακίσω τις ταινίες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όταν βγαίνει το πρόγραμμα οι ταινίες μου φαίνονται τόσο παρακμιακές που δεν αντέχω να δώσω δραχμή για να τις δω. Τελικά ένας φίλος με έπεισε να δω μια παντελώς άγνωστη σε μένα ταινία, το ισραηλινό Lebanon. Όχι ότι χρειάστηκα και ιδιαίτερη προσπάθεια να πεισθώ μιας και είδα τις εξαιρετικές κριτικές που έχει πάρει αλλά και τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ Βενετίας.

Το Lebanon είναι η προσωπική ιστορία του σκηνοθέτη Samuel Maoz κατά τη διάρκεια του Πρώτου πολέμου του Λιβάνου το `82. Τώρα ποιοί πολεμούσαν με ποιούς, εδώ θα γυρίσω το κεφάλι σφυρίζοντας, γιατί θεωρώντας ότι οι θεατές ξέρουν ένα τόσο σημαντικό γεγονός δεν αναφέρει ιστορικά στοιχεία. Τελικά αφού ρώτησα, μου είπαν ότι το Ισραήλ είχε εισβάλει στο Λίβανο μετά την απόπειρα δολοφονίας του Ισραηλινού Πρέσβη στην Αγγλία από Παλαιστίνιους. Ο Maoz μας περιγράφει την πρώτη μέρα του σε εκείνον τον πόλεμο ως πυροβολητής μέσα σε ένα τανκ του Ισραηλινού στρατού. Η αποστολή του και του υπόλοιπου πληρώματος ήταν απλή. Βομβαρδιστικά είχαν μόλις ισοπεδώσει μια μικρή πόλη του Λιβάνου και αυτοί μαζί με μια διμοιρία πεζικάριων θα περνούσαν να αποτελειώσουν ότι “εχθρική” δύναμη πιθανόν έμεινε. “Just a walk in the park” όπως χαρακτηριστικά είπε ο αξιωματικός που συντόνιζε την επιχείρηση.

Η ταινία είναι γυρισμένη κατά 98% μέσα στο τανκ. Οποιοσδήποτε εξωτερικός χώρος φαίνεται μέσα από το στόχαστρο του πυροβολητή, ότι ακριβώς έβλεπε και ο σκηνοθέτης κατά τη διάρκεια των γεγονότων. Οι συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στο τανκ, οι σχέσεις μεταξύ των στρατιωτών, ανώτερων και κατώτερων και πόσο επηρεάζονται από τη πραγματικότητα του πολέμου, τα “χούγια” τους και τα προβλήματα που τυχόν προκαλούν αυτά στη μάχη αλλά κυρίως η συνειδητοποίηση ότι ο “πόλεμος είναι επικίνδυνος” και δεν ήρθαν για να στοχεύουν άδεια βαρέλια αλλά ανθρώπους αδιακρίτως αν είναι ένοπλοι ή άοπλοι.

Ο Maoz μας δείχνει τη πραγματικότητα του πολέμου, ότι ένας πόλεμος δε μπορεί να είναι νόμιμος όσες συμφωνίες και να γίνουν ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές και τους διεθνείς οργανισμούς. Ότι στο πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές, μόνο νεκροί και χαμένοι. Η κλειστοφοβική οπτική που επιλέγει καταφέρνει να μας δείξει ακριβώς αυτές τις πτυχές, χωρίς ουσιαστικά να δούμε “πόλεμο” ή τουλάχιστον τον πόλεμο που μάθαμε να βλέπουμε στις δυτικές ταινίες. Δε χρησιμοποιεί καθόλου μουσική αλλά αρκείται στους εκκωφαντικούς μηχανικούς ήχους του τανκ. Η παραμικρή κίνηση της κάμερας συμπληρώνεται από τον ήχο του κανονιού εμπλουτίζοντας τον ρεαλισμό.

Δε θα δείτε εκρήξεις, δε θα δείτε ανελέητα street fights, δε θα δείτε mucho καραβανάδες και gay φαντάρους. Δε θα δείτε προπαγανδιστικές απόψεις και υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα που κάνουν τον “ψαρά” robocop. Θα δείτε στιγμές τρομακτικής ψυχολογικής έντασης που σου κόβουν την ανάσα, θα δείτε τον παραλογισμό των ανωτέρω εντολών, και κυρίως για πρώτη φορά δε θα δείτε το τρομακτικό τανκ που σαρώνει με τις οβίδες του αλλά αυτούς που βρίσκονται μέσα σ`αυτό.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Αλέξανδρος Κυριαζής




Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010

Θα έλεγα «μπράβο» αν κάποιος Ευρωπαίος κατήγγειλε τον πόλεμο, μέσα από ένα από τα πιο βρώμικα δείγματα του, αυτόν που προβαίνει το Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Όταν, όμως, το κάνει ένας Ισραηλινός, τότε υποκλίνομαι και τον παραδέχομαι διπλά. Θέτει ως βασικούς ήρωες τέσσερις ανθρώπους, που θα μπορούσαν να είναι ο καθένας μας, και μέσα από την δική τους ματιά κάνουμε μια βόλτα στην δική μας πιθανή θητεία σε ένα βρώμικο πόλεμο που δεν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε. Βλέπουμε να μην υπολογίζουν άμαχους, να μη σέβονται την έννοια της ζωής σε κανένα της επίπεδο, να υποστηρίζουν παρακρατικούς, να μη σέβονται ούτε τη ζωή των αντρών τους. Βλέπουμε κι αυτό που από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες φάνταζε ως «περιστατικό», να είναι μια επίγεια κόλαση που οι διεθνείς οργανισμοί προσπέρασαν σαν να μην έγινε ποτέ…

Ας μη σταθούμε, όμως, μονάχα στο θεματικό κομμάτι, αν και είναι αυτό που έχει απώτερη σημασία. Ο Maoz τα κινηματογραφεί όλα μέσα από τα σκοτάδια ενός τανκ. Κι όταν λέω όλα, όλα! Ένα κλειστοφοβικό σκηνικό που αναγάγει την απλή αντιπολεμική ταινία του σε σινεφιλικό γεγονός. Από μέσα, η αγωνία των αντρών που δειλιάζουν ακόμα και να πυροβολήσουν κι από έξω, με οπτική σαν από τηλεοπτικό δέκτη, η κατασπάραξη της αθωότητας του, τα ανθρώπινα εγκλήματα, το χάος. Τα ηλιοτρόπια στην αρχή είναι όρθια. Στο φινάλε είναι πεσμένα. Αυτή είναι και η συνείδηση των τεσσάρων αντρών μετά από αυτό που ο αξιωματικός τους ονόμαζε «περίπατο». Δείτε το!

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010

Την τελευταία εικοσαετία βομβαρδιζόμαστε σχεδόν ανελέητα από πολεμικές ταινίες που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή μας με συγκεκριμένες τεχνικές εντυπωσιασμού, τα περισσότερα και καλύτερα ειδικά εφέ, την πιο sexy πρωταγωνίστρια, τον πιο παρανοϊκό ήρωα. Η κοκορομαχία αυτή καταλήγει σε δεκάδες αδιάφορες ταινίες που δεν διαφέρουν σε τίποτα μεταξύ τους. Ο Maoz επιλέγει εδώ να προσσεγίσει τον πόλεμο με ένα τρόπο εντελώς διαφορετικό, άρα εξ`ορισμού μας δίνει μια ταινία σίγουρα πρωτότυπη. Στον κόσμο του δεν χωρούν οι γυναίκες, τα εφέ και οι κλισέ ήρωες.

Η πρωτοτυπία της ιδέας έγκειται στη σκηνοθεσία. Ολόκληρη η ταινία είναι γυρισμένη μέσα σε ένα τανκ και η μόνη μας επαφή με τον έξω κόσμο περνάει μέσα από τα μάτια ενός σκοπευτή μέσα στο τανκ. Στο πρώτο μισάωρο, ο Maoz καταφέρνει να μας δώσει μερικά πανέμορφα και σκληρά πλάνα και να μας κάνει να πιστέψουμε πως ξέρει πως να διαχειριστεί την ιδέα του. Στη συνέχεια, όμως, μοιάζει να προσπαθεί περισσότερο να μας εντυπωσιάσει παρά να έχει κάτι να μας δείξει. Δίνει την αίσθηση πώς πριν τα γυρίσματα είχε στο νου του κάτι συγκεκριμένο και ήταν τόσο ευχαριστημένος από αυτό που δεν θεώρησε απαραίτητο να μας δείξει κάτι πέρα από αυτό.

Έχουμε όλοι συνηθίσει στις πολεμικές ταινίες έντονους και διαφορετικούς χαρακτήρες, οι οποίοι συνήθως καταλήγουν κοινότυποι και βαρετοί. Εδώ το πρόβλημα είναι ακριβώς το αντίθετο. Χαρακτήρες δεν υπάρχουν πουθένα. Οι τέσσερις πρωταγωνιστές όχι απλά δεν έχουν ουσιώδεις διαφορές στις αντιδράσεις τους, αλλά δεν έχουν και τίποτα το ιδιαίτερο που να μας κάνει να τους ξεχωρίζουμε. Δεν ξέρω αν ο σκηνοθέτης με τον τρόπο αυτό ήθελε να αποφύγει τα κλισέ και την ηθικολογία, ότι κι αν ήθελε πάντως δεν το εξυπηρετεί η έλλειψη αυτή χαρακτήρων.

Πρόκειται για μια ταινία με εμφανή προβλήματα αλλά κι εμφανείς αρετές. Ο δημιουργός της μπορεί να εγκλωβίζεται και να χάνεται καπου στην προσπάθεια του να μας δώσει ένα αριστούργημα, καταφέρνει όμως να αγγίξει και να προκαλέσει έντονα συναισθήματα στο κοινό του. Τελικά, αποτελεί μια αξιομνημόνευτη προσπάθεια και μια ταινία ολότελα διαφορετική απ`αυτές που μας έχουν συνηθίσει.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Σοφία Γουργουλιάνη




Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

Το πολεμικό οδοιπορικό ενός πληρώματος τανκ (μέσα στο τανκ) καθοδόν για μια τελική εκκαθάριση σε βομβαρδισμένη περιοχή... Δεν είναι περίεργο που η ταινία διακρίθηκε στην Βενετία. Αν και δράμα καταστάσεων χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη ούτε σε κοινωνικές παραμέτρους ούτε σε εξέλιξη χαρακτήρων, κερδίζει τις εντυπώσεις χάρη σε μια δυνατή κινηματογραφική ιδέα: Εκτός από τις σκηνές των διαλόγων μεταξύ τους και με τον επισκεπτόμενο αρχηγό της διμοιρίας, στα υπόλοιπα πλάνα ο φακός-στόχαστρο του πυροβόλου του άρματος, ταυτίζεται με τον φακό του σκηνοθέτη. Βλέπω, στοχεύω, σουτάρω, αντλώ πληροφορία, σκοτώνω ...όλες οι σημασίες σε πολλαπλές ανακλάσεις, διαμορφώνονται τελικά σε μια ισχυρή δέσμη που απογειώνει (όσο γίνεται) το όλο αποτέλεσμα. Ένα ακόμη συν, το ότι οι ήρωες δεν είναι «βιομηχανοποιημένοι» στρατιώτες αλλά νεαροί στρατολογημένοι πολίτες που ο πόλεμος τους διαλύει ψυχολογικά.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Legacy - kohiba99 - Unverified - Δευ 25 Ιαν 2010 - 22:15
θα συμφωνησω απολυτα με την κριτικη του Βασιλη Καγιογλιδη.
Αυτο που αξιζει πραγματικα ειναι το τελυταιο τεταρτο οπου και αξιοποιειται και η εξυπνη ιδεα του κλειστοφοβικου γυρισματος.Κατα τ`αλλα η...φρικη του πολεμου ηταν πολυ στημενη και οι χαρακτηρες απροσωποι.
Καλουτσικο,5/10.
kohiba99
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.