• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Killer Inside Me (2010)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Δολοφόνος Μέσα μου

Αστυνομική | 109' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 23 Σεπ 2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 11/1/2011
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 5.40/105.40/105.40/105.40/105.40/105.40/10   (5.40/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010

Συγχαρητήρια στο διευθυντή φωτογραφίας αυτού του φιλμ, που κατάφερε να κρύψει τις ατέλειες της σκηνοθετικής τεχνικής του Winterbottom, που αν εξαιρέσουμε το αποκαρδιωτικό και γεμάτο εφετζίδικες αποχρώσεις φινάλε, ομολογώ πως αρνείται συχνά την αναμενόμενη ακαδημαϊκή πρακτική, για να βουτήξει σε νερά βαθιά και σαφώς πρωτόγνωρα γι`αυτόν.

Και πάλι, όμως, η γεύση του επιφανειακού συναισθήματος, της άρρυθμης αφήγησης που προκαλεί σύγχυση και αμηχανία και της κενότητας των ψυχών και των χρωμάτων στο πλάνο, είναι τόσο έντονη, που δε σου αφήνει περιθώρια να διεισδύσεις και να απολαύσεις τη λογοτεχνική θεματική του φιλμ. Ο οσκαρικά προικισμένος Casey Affleck, υπό άλλες συνθήκες θα ήταν βούτυρο στο ψωμί του Winterbottom, όμως, ο σκηνοθέτης τον αφήνει να διεκπεραιώνει με το γνώριμο, βαρύ, αργόσυρτο και βασανιστικά ακριβές στυλ του, ένα ρόλο που είχε όλα τα φόντα να εκτοξεύσει την αξία του φιλμ και φυσικά του ίδιου του ηθοποιού, παραπέμποντας στον πρόσφατο χαρακτήρα που χάρισε χρυσό στον Javier Bardem (No Country for Old Men). Οι Alba και Hudson κάνουν ό,τι μπορούν για να ξεφύγουν από την εικόνα της χολιγουντιανής μπάρμπι, και διασώζονται θα έλεγε κανείς, όπως και μέρος του φιλμ, από τον γκασπαρικών διαστάσεων ξυλοδαρμό που υφίστανται αρκετά συχνά, μέχρι τα τελικά ξεσπάσματα ωμής βίας, που θα σας κάνουν σίγουρα να κλείσετε τα μάτια σας από το ξαφνικό σοκ. Δεν είναι, άλλωστε, και λίγο πράγμα να βλέπεις σε αληθινό χρόνο, το κουκλίστικο μουτράκι της Alba να μετατρέπεται σε σάκο του μποξ, στα χέρια ενός αρκετά έξυπνα δομημένου χαρακτήρα, που χάνει, όμως, στη μέση του φιλμ, μερικά από τα ψεγάδια της κυνικότητάς του. Άλλος πάλι θα έλεγε, ότι ο σκηνοθέτης είναι τόσο περιγραφικός στο κομμάτι της βίας του, σε σημείο να γίνεται λιγάκι γραφικός, όταν όλο το υπόλοιπο φιλμ κινείται υπό το πρίσμα μίας υποφερτής στατικότητας.

Δυστυχώς για τον Winterbottom, αυτή του η ταινία, όπως και όλες οι υπόλοιπες, αρνούνται να δοθούν στο κοινό και δε μπορείς να ξεχωρίσεις κάποια που να έχει αγαπηθεί με πάθος. Δε μπορείς να τον κατατάξεις στους μεγάλους, τους «εύγλωττους», τους ιδιαίτερους ή τους ξεχωριστούς του σινεμά και αυτό στο επιβεβαιώνει σε κάθε του ταινία. Του αξίζει, όμως, μία θέση πλάι στους ανήσυχους και φυσικά τους δοκιμασμένους δημιουργούς.

Βαθμολογία: 1.5/10 Stars1,5/10 Stars (1.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Βασίλης Καγιογλίδης




Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου 2010

Η ίδια η νουβέλα του Jim Thompson αν και ξεφεύγει, όπως και άλλες του ιστορίες, από τον μέσο όρο της pulp παραφιλολογίας, αναφέρεται σε ένα ιδιαίτερο ψυχοπαθή, που ναι μεν τον περιγράφει αλλά δεν τον αναλύει, με τον τρόπο που εννοούμε την ανάλυση στην κλασική λογοτεχνία (από Ντοστογιέφσκι έως Φλωμπέρ κ.λπ.). Απλώνει το υλικό του και αφήνει τον αναγνώστη να συμπληρώσει. Κατά ένα τρόπο είναι ευκαιρία (και ευθύνη) για έναν σκηνοθέτη να αναπτύξει ελεύθερα κάποια πλευρά της υπόθεσης και του χαρακτήρα. Ο Michael Winterbottom αν και δείχνει γλαφυρά την βία, με ένα ψύχραιμο ρεαλισμό (που μπορεί να σοκάρει ή να μην σοκάρει καθόλου) επιλέγει να σταθεί στην σκιαγράφηση της ψυχοπαθολογικής κατάστασης του ήρωα. Είναι ήπιος, μαλακός στην συμπεριφορά του, δεν έχει συμφεροντολογικά κίνητρα, αλλά τον κυριεύει μια δίψα για βία και φόνο, ως να ενυπάρχει ένας άλλος εαυτός.

Αυτό όμως που διαφοροποιεί το The Killer Inside Me (και ως βιβλίο και ως ταινία – έχει μεταφερθεί στην οθόνη και το 76 σημειωτέον) από οποιαδήποτε άλλη τέτοια περίπτωση είναι το πολιτισμικό σκηνικό. Η πόλη είναι μια ασήμαντη αμερικάνικη βλαχούπολη, στηριζόμενη οικονομικά από εκμετάλλευση πετρελαίου, που την ορίζουν ένας δυο «πιασμένοι». Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο ήρωας μας, από μέση οικογένεια, παίζει πιάνο και ακούει άριες ή λίντερ... Αυτή η διάσταση ενός (όχι ακριβώς αλλά) δυνάμει διανοούμενου ή εστέτ, χρησιμοποιείται από τον Winterbottom για να υποστηρίξει (με την μουσική επένδυση και με το μελοδραματικό, θεατρικό κρεσέντο στο τέλος), μια «αστική, δραματική» εικόνα που ίσως έχει ο ίδιος ο ήρωας για τον εαυτό του, με τρόπο που να τον λυτρώνει και να τον δικαιώνει σε ένα φιλοσοφικό –αισθητικό επίπεδο. Το εγχείρημα είναι τολμηρό αλλά λειψό, ατελέσφορο. Η ιδέα υπάρχει, διαποτίζει σαν πρόθεση την όλη σκηνοθεσία, αλλά δεν περνάει ως διανοητική συγκίνηση στον θεατή, αν γίνει καν αντιληπτή από αυτόν. Ο Casey Affleck «χωράει» σωστά τον ρόλο στο βαθμό για τον οποίο ήταν αρχικά σχεδιασμένος χωρίς τις παραπάνω φιλοδοξίες του σκηνοθέτη. Βάσει σεναρίου, πείθει για την ηθική δυσπλασία του αλλά όχι για την αισθητική του εκλέπτυνση. Τέτοιες μυθοπλαστικές ιδιαιτερότητες μπορούν να αποδοθούν ευκολότερα αν υπάρχει μια αντίστιξη χιούμορ, σάτιρας ή σαρκασμού, στα οποία έξυπνα καταφεύγουν οι αδελφοί Κοέν και τα οποία στην παρούσα περίπτωση απουσιάζουν.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010

Με σαρκαστική διάθεση, ευδιάθετη μουσική, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την ωμή βία που σοκάρει, αρκετά συμπαθητικές ερμηνείες, ρεαλιστική αισθητική, «βαριεστημένη» ατμόσφαιρα και ενδιαφέρουσα απεικόνιση του αμερικάνικου νότου της δεκαετίας του `50, ο Winterbottom, παραδίδει στους θεατές την αποκαλυπτική και σε πολλά σημεία ενοχλητική, εξομολόγηση –σε πρώτο πρόσωπο- ενός ανθρώπου με διεστραμμένο μυαλό και σαδιστικές εμμονές. Αισθητικά η ταινία θυμίζει «αναποφάσιστο» φιλμ νουαρ. Είναι όσο πεσιμιστική και… μαύρη χρειάζεται, με μπόλικες δόσεις σαρδόνιου χιούμορ, μοιραίες γυναίκες και τραγικούς χαρακτήρες.

Ο σκηνοθέτης έχει την ευκολία να συνδυάσει το δραμα με το νουάρ αλλά και τα σατιρικά στοιχεία, ωστόσο η ταινία του κάπου μέσα σε όλα αυτά χάνει την προσωπικότητα της, μην μπορώντας να την κατατάξεις πουθενά συγκεκριμένα. Η ψυχολογία του κεντρικού χαρακτήρα παρουσιάζεται πολύ επιφανειακά, ευτυχώς όμως ο Winterbottom έχει το ευτύχημα να διαθέτει έναν ικανότατο πρωταγωνιστή, όπως ο Casey Affleck, ο οποίος, ευγενής, ψυχρός και απόμακρος, σε πείθει και μόνο με μια ματιά του. Το φιλμ ενδείκνυται για θεατές που δεν αποστρέφουν εύκολα το βλέμμα τους από την οθόνη εξαιτίας της γραφικής βιαιότητας μιας σκηνής και δεν νομίζω ότι είναι πολλοί...

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Νίκη Κεφαλά




Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010

Σκεπτόμενη πως η ωμή βία της ανδρικής εξουσίας είναι πιο κοντά στα αντικείμενα του Λαρς φον Τρίερ, στην ουσία προσπαθώ να δικαιολογήσω την επιθυμία μου να ακυρώσω την ταινία και να την σβήσω από την μνήμη μου. Η αίσθηση που αφήνει, πράγματι, είναι ένα ασφυκτικό δηλητήριο που στάζει απο την ύπαρξη τέτοιων ανδρικών εκδηλώσεων και την ύπαρξη γυναικείας υποτακτικής συμμετοχής.

Μια οικεία καθημερινή μορφή, ένας καθαρός αστυνομικός, ωραίος, τυπικό δείγμα εργατικής συνέπειας και υπακοής κρύβει (μέσα σε ένα παθολογικό σύμπλεγμα αναξιότητας) έναν στυγνό δολοφόνο. Η ψυχρότητα ενός serial killer μπορεί να είναι ένα χαρακτηριστικό που αποδίδεται σε όλους τους serial killer που έχουν περάσει από την οθόνη, ωστόσο η συγκεκριμένη απόδοσή της από τον Michael Winterbottom και τον Casey Affleck έχει έναν ενισχυμένο κραδασμό. Τα πλάνα αποπνέουν «καθαρότητα», με ελάχιστες σκηνές γυρισμένες την νύχτα, και ο φωτισμός πέφτει άπλετος στο cool πρόσωπο του Lou Ford επιδεικνύοντας μια σοκαριστική απουσία οποιασδήποτε έκφρασης.

Η ταινία που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ sundance 2010 και ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου 2010, αποδοκιμάστηκε έντονα μέχρι που κατηγορήθηκε και για μισογυνισμό. Οι σαδομαζοχιστικές σκηνές, μπορεί να είναι λιγότερο αιματηρές από άλλες όμοιες του σινεμά, είναι ωστόσο πολύ επίμονες και λεπτομερείς, οπότε αφήνουν λίγα περιθώρια για άλλες αντιδράσεις αντοχής. Φέρονται αρκετά βάναυσα στον θεατή είναι αλήθεια... Όμως, η ταινία βασίζεται σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και έτσι αποκτά άλλοθι η ύπαρξή της. Και ενώ με ένα βιβλίο ο αναγνώστης συνθέτει εικόνες ανάλογες των διαστάσεων των φόβων του, η ταινία του πετάει στα μούτρα τον ρεαλισμό μιας εικόνας που ίσως να απέφευγε να φανταστεί. Κι έτσι αποκτά άλλοθι και η μακρόσυρτη κτηνωδία των σκηνών της.

Το κεντρικό θέμα είναι ο Lou Ford, μια φαινομενικά συμπονετική φιγούρα που δικαιώνει κάθε πράξη βίας στο διαταραγμένο μυαλό του. Η δειλή και σπασμένη φωνή του Casey Affleck, ειδικά στα αφηγηματικά κομμάτια, και μερικά σκόρπια flashback είναι τα μόνα στοιχεία που αφήνουν να εννοηθεί κάποιο ψυχολογικό υπόβαθρο στην αντίφαση αυτής της προσωπικότητας και αιτιολογούν μερικώς τα κίνητρα της κρυφής διαταραχής του.

Η Τεξανή κοινωνία της ανδρικής υπεροχής κατά την δεκαετία του `50 αποδίδεται στεγνά. Φοράει περήφανες καθωσπρέπει μάσκες που κινούνται με πετρελαϊκό χρήμα και σιωπούν συνένοχα στηρίζοντας τα πρότυπα της ανδρικής αλληλεγγύης. Οι γυναίκες της, που απλά υπάρχουν είτε για να ολοκληρώνουν την κοινωνική εικόνα του κολλαρισμένου άνδρα, είτε για να χορταίνουν τις σεξουαλικές ορέξεις του, αν και δεν είναι καθόλου αθώες, αποκαλύπτουν ότι η δύναμη να αγαπούν είναι άνευ όρων. Οι παρουσίες των Jessica Alba και Kate Hudson σε γενικές γραμμές δεν έχουν τίποτε άλλο να προσθέσουν παρά αυτό. Οι ρόλοι τους είναι χωρίς τρελές απαιτήσεις, και οι ερμηνείες άχρωμες χωρίς ιδιαιτερότητες.

Kαθώς γράφω, συνειδητοποιώ πως δεν θα σβηστεί τελικά από την μνήμη μου. Το εγχείρημα του Michael Winterbottom, που δεν έχει στο βιογραφικό του σκοτεινές ταινίες, έχει όμως σοκάρει με απόλυτα ρεαλιστικές σκηνές σεξ στο 9 τραγούδια, ήταν ένα εκλεκτό δείγμα νεωτερισμού στο νουάρ και ως τέτοιο ας την προσέξουμε.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Μαρίνα Μαζλουμίδου


 
<Χωρίς Τίτλο> - jjk4591 - Τετ 19 Ιαν 2011 - 12:14

 Εχω την εντύπωση ότι ο σκηνοθέτης πρώτον καταφέρνει να "αποδώσει" την ατμόσφαιρα της εποχής στην οποία εκτυλίσσεται το δράμα του φιλμ. Αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως  αμερικάνικο νότο/δύση της δεκαετίας του `50 (από μυθιστορήματα κυρίως) αποδίδεται αρκετά καλά με τα τοπία, τη μουσική,τα αυτοκίνητα, τα μπαρ, αλλά και τον καθωσπρεπισμό, τον συγκαλυμμένο επαρχιωτισμό, τις αντιλήψεις, τις συμπεριφορές.Το δεύτερο είναι μια καλοστημένη αστυνομική ιστορία:ανεξάρτητα από την ψυχοπαθητική προσωπικότητα του πρωταγωνιστή-δολοφόνου και πόσο καλά την αποδίδει ο Αφλεκ, η ιστορία είναι "δυνατή".Σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και περιμένεις με αγωνία το αν θα αποκαλυφθεί ο στυγερός σαδιστής εγκληματίας ή όχι!

 Και πραγματικά σου (ξανά)δημιουργείται ο προβληματισμός: πόσοι "άρρωστοι" κυκλοφορούν μεταξύ μας; Με "καθωσπρέπει" συμπεριφορά, "καθαρή" και "φυσιολογική" ζωή (οι ερωτικοί τους παρτενέρ γνωρίζουν και ανέχονται τις διαστροφές τους-γιατί αλήθεια;), εύστροφοι και υπερόπτες, που όμως κρύβουν "σκοτεινές" πτυχές που με τρόμο ανακαλύπτει κανείς!

 Κοντολογίς και χωρίς τις ειδικές γνώσεις των κριτικών, βρήκα το φιλμ πολύ καλό και το συνιστώ στους λάτρεις των αστυνομικών θρίλερ.

 
Legacy - pascualekab - Unverified - Σάβ 18 Σεπ 2010 - 17:28
dn mporw na pw mou aresei i kate hudson kai i jessica alba alla auti i tainia sou spaei ta nevra se kapoia simeia....o casey affleck dn einai kai poli kalos se 8ema ermineias isws to anti8eto ki olas....i tainia einai anamesa sta plaisia adiaforou me apodektou opote:

Va8mologia : 3.5/10....
k an antexete na to deite..........
pascualekab
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.