• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Kvinden der Dromte om en Mand (2010)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Γυναίκα που Ονειρεύτηκε Εναν Ανδρα
- Γνωστό και ως:
The Woman Who Dreamed of a Man

Δραματικό Θρίλερ | 100'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 18 Αυγ 2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 22/11/2011
Διανομή: Rosebud/Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Δανικά - Αγγλικά - Γαλλικά - Πολωνικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 4.00/104.00/104.00/104.00/10   (4.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Δεν πίστευε ότι υπήρχε, μέχρι που τον συνάντησε.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Παντρεμένος Πολωνός καθηγητής και παντρεμένη Δανή φωτογράφος γνωρίζονται στο Παρίσι και αρχίζουν τις παράνομες συνευρέσεις τους, εκεί και στην Βαρσοβία. Εκείνη χάνει το μέτρο, εκείνος δεν έχει καμία όρεξη να χάσει το οικογενειακό και κοινωνικό του στάτους.

Ο Ίμερος, το άγριο σαρκοβόρο ερωτικό πάθος, έχει απασχολήσει την λογοτεχνία και το σινεμά, ιδίως το γαλλικό (κομμάτι της κουλτούρας τους) όσο λίγα θέματα. Είναι η σπάνια περίπτωση που ο πόθος για ένα άτομο γίνεται πάθος, καταλύει όλες τις κοινωνικές νόρμες, συνήθως τελειώνει με εξευτελισμό, με καταστροφή και συμβαίνει σε υστερικές ιδιοσυγκρασίες, σε άτομα που έχουν μια μανιακή σχέση με τα ενδιαφέροντά τους ή και μανιακή (άρα ύποπτη) αυτοσυγκράτηση. Στο Μπέττυ Μπλου (1986) του Jean-Jacques Beineix, η ηρωίδα φαίνεται από την αρχή ότι είναι ασταθής, έστω με έναν γοητευτικό, ποιητικό τρόπο. Αντίθετα, στο Μοιραίο Πάθος (1992) του Louis Malle, ο ήρωας πριν «αρρωστήσει» είναι ένας πειθαρχημένος (ωστόσο μελαγχολικός, αδειανός) διπλωμάτης. Να σημειώσουμε επί τη ευκαιρία ότι στο Ολέθρια Σχέση (1987) του Adrian Lyne, δεν έχουμε να κάνουμε με ερωτικό πάθος αλλά με ψυχοπάθεια που εκδηλώνεται ως τέτοιο. Ο πιο πρόσφατος τέτοιος «πυρετός» ήταν το Φεύγω (2009) της Catherine Corsini που ως γυναίκα ήξερε πώς να τον καταγράψει σωστά, με μια αυστηρή, ελλειπτική γραφή.

Στο παρόν φιλμ, ο Δανός Per Fly, με εύσημα από την δραματική τριλογία του Το Παγκάκι (2001), Η Κληρονομιά (2004) και Ανθρωποκτονία (2005), συμμετέχοντας όπως συχνά και στο σενάριο, επιχειρεί μια διασταύρωση ειδών (ερωτικό δράμα και ψυχολογικό θρίλερ) που δεν καταφέρνει να συνδυάσει καλά. Οι βασικές αρετές του φιλμ είναι πριν απ’ όλα οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Η διακεκριμένη Sonja Richter παίζει δυνατά με το πρόσωπο και το σώμα και ο Marcin Dorocinski διαθέτει εκείνο το φιζίκ που με κατάλληλους φωτισμούς και λήψεις, πείθει ως μοιραίος ώστε να αποτελέσει αντικείμενο του πάθους. Σωστός και ο γνωστός μας Michael Nyqvist ως σύζυγος - αν και ο ρόλος είναι δευτερεύων. Ύστερα, είναι το εύρημα (έστω και ρεαλιστικά αναπόφευκτο) της αγγλικής γλώσσας. Η Δανή και ο Πολωνός θα δεθούν όχι με την λεκτική επικοινωνία (μέσα από μια ξένη, και προς τους δυο, γλώσσα) αλλά με την γλώσσα των βλεμμάτων και του σώματος. Και τρίτον, ο σκηνοθετικός-φωτογραφικός τρόπος που ο Per Fly βαπτίζει τους ήρωες του στο Παρίσι και την Βαρσοβία με σκοτεινά πλάνα που έχουν μια αχλή αλά David Lynch.

Τα προβλήματα προκύπτουν από την φόρτωση του σεναρίου με ποιητικά στοιχεία που τα ίδια απαιτούν μια εσωτερική σύνδεση και ολοκλήρωση που όμως δεν συντελείται. Το ότι η Κάρεν είχε ονειρευτεί αυτόν τον άντρα πριν τον γνωρίσει –και εξακολουθεί να τον ονειρεύεται, όπως στο τέλος και αυτός εκείνη, σε «ανάποδο» όνειρο-, το ότι είχε φανταστεί ότι αυτός αυτοκτονεί, το ότι ή ίδια είναι φωτογράφος μόδας (την βλέπουμε συχνά να φωτογραφίζει μηχανικά), είναι παράμετροι που αν δεν περάσουν μέσα από το κύριο δραματουργικό σώμα, ως μεταφορές ή έστω ισχυροί συνειρμοί, εκτοπίζονται ως καλολογικές διακοσμήσεις που υποβιβάζουν την ιστορία στο επίπεδο του λαϊκού μυθιστορήματος για την παραλία ή αποπροσανατολίζουν τον θεατή που προσδοκά ένα ψυχολογικό θρίλερ. Το τέλος, αν και ως έκβαση είναι δεκτό, δεν είναι πολύ φροντισμένο (καλή, βέβαια, η ιδέα της μοντέλας-αγγέλου), ιδιαίτερα όσο αφορά στην έκφραση της Κάρεν.

Δεν εννοώ ότι έχουμε να κάνουμε με μια αποτυχία, αλλά ούτε και με καλλιτεχνικό επίτευγμα. Πάντως, οι ερμηνείες και το κλίμα σού μένουν. Τα απήλαυσα. Αλλά επιμένω ότι με ελάχιστα εκφραστικά μέσα, η Catherine Corsini στο Φεύγω τα είπε όλα και καθαρά.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.