• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Bir Zamanlar Anadolu`da (2011)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Κάποτε στην Ανατολία
- Γνωστό και ως:
Once Upon a Time in Anatolia

Δραματική | 150'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 27 Οκτ 2011
Διανομή: AMA Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Τουρκικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 6.12/106.12/106.12/106.12/106.12/106.12/106.12/10   (6.12/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

Τρία αυτοκίνητα τη νύχτα διασχίζουν μια έρημη, στεπώδη περιοχή στην Ανατολία, κοντά σε μια πόλη περίπου στην ευρύτερη περιοχή της Άγκυρας. Άνθρωποι του νόμου ψάχνουν για το θαμμένο πτώμα ενός που απ’ ότι φαίνεται δολοφονήθηκε. Είναι ο αστυνομικός, ο γιατρός, ο εισαγγελέας, ο βασικός ύποπτος (μαζί με έναν συνεργό, ελαφρά «καθυστερημένο») και δυο-τρία όργανα ως βοηθοί. Παρακάτω, θα έχουν και μια συνάντηση με τοπικό δήμαρχο, στο κονάκι του οποίου θα καταλύσουν για λίγο. Ο αστυνομικός έχει την έγνοια του παιδιού του που πάσχει από κάτι και αδηνομεί να επιστρέψουν γιατί τέλειωσε το φάρμακό του. Ο εισαγγελέας τυραννιέται από το κατά πόσο ήταν ψυχολογικά-ηθικά ένοχος για την πριν κάποια χρόνια αυτοκτονία της γυναίκας του. Ο γιατρός έχει κι αυτός τα υπαρξιακά του αδιέξοδα. Ο Δήμαρχος, μια και ήρθαν οι αρχές, νοιάζεται μήπως αποκομίσει κανένα όφελος από την διασύνδεση. Ο ένοχος, με μια σιωπηλή οδύνη, μοιάζει σαν να κρύβει κάτι, σε κάποιο πλάνο σκέφτεσαι ότι ίσως τον φόνο να τον έκανε ο χαζός φίλος του και να θέλει να το πάρει πάνω του.

Στο δελτίο τύπου αναφέρεται «….σαν ένα αέναο ταξίδι στη μέση των στεπών. Η διαρκής αίσθηση ότι κάτι καινούριο και διαφορετικό θα συμβεί ξαφνικά και θα εμφανιστεί «πίσω από τον κάθε λόφο»…» . Πιστεύω ότι αυτή η αίσθηση γρήγορα δίνει τη θέση της σε κάποια άλλη, πιο κοντά στον Αντονιόνι. Είναι η αίσθηση μιας συνολικής κούρασης. Τα μεγάλα άδεια τοπία αποκαλύπτουν σε εμφατικό βαθμό την ανατολίτικη δυσκινησία μιας κοινωνίας που θέλει να προχωρήσει αλλά την κρατάει η αδράνεια των παραδόσεων. Υπάρχει έκταση που ζητάει να χωρέσει νοήματα μεγάλα, αλλά τα νοήματα δεν καταφέρνουν να αναδυθούν. Μεταξύ τους, οι ήρωες ψελλίζουν δειλά, θραύσματα από αυτά που θέλουν, που σκέφτονται, που δεν τολμούν καν να συγκεκριμενοποιήσουν και μέσα τους. Και είναι ειρωνικό. Στον Αντονιόνι, τον μέγα στοχαστή του τιμήματος της ελευθερίας, οι χώροι αποκαλύπτουν την διάλυση των νοημάτων ενώ εδώ, έχουμε την αδυναμία τους να ενσαρκωθούν.

Η καταγραφή μιας κούρασης που ξεκινά από τα ίδια τα σώματα και τα βλέμματα τους και φτάνει μέχρι τους μηχανισμούς της επικοινωνίας τους, είναι το σημαντικό επίτευγμα του φιλμ. Στο κλείσιμο, που μας έφερε στο νου και το Αστυνομία Ταυτότητα του Κορνέλιου Πορουμπόιου, βλέπουμε και το πώς αυτή η αδυναμία αναγκάζει τον ιατροδικαστή να κουκουλώσει τις τρύπες στην αναφορά (μην φανταστείτε κάτι σημαντικό), ώστε όλοι να αποφύγουν περεταίρω δοκιμασίες. Ας τ’ αφήσουμε όλα όπως έχουν. Οι αλήθειες κοστίζουν, απαιτούν μάχες.

Η εκπληκτική πλανοθεσία και φωτογραφία που πέτυχαν ο σκηνοθέτης Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν μαζί με τον φωτογράφο του, Γκιοκχάν Τεριακί, παρότι εξασφαλίζει στο εγχείρημα ένα καλλιτεχνικό κύρος, συνυπολογίζοντας και τα 150 λεπτά της διάρκειας, κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι απαραίτητα ένα προσόν. Την ίδια την δυσκινησία των παραδοσιακών θεσμών, σκηνοθέτες όπως ο Φαρναντί (Τι Απέγινε η Έλι, Ένας Χωρισμός) την αποδίδουν με «φτωχικότατα» πλάνα και συνήθεις διάρκειες. Αλλά αν οι ανοιχτές εκτάσεις και ο πολύς φιλμικός χρόνος έρχονται να χωρέσουν νοήματα που όμως περνούν σεναριακά μέσα από μια ασήμαντη ιστορία και ως λεπτομέρειες, μικρές νύξεις για τους χαρακτήρες, τότε υπάρχει κίνδυνος δραματουργικής αραίωσης. Το υλικό μοιάζει ισχνό, μοιάζει σαν μια μικρή καλή μπουκιά σε μεγάλη πιατέλα. Αντίθετα στον Αντονιόνι, η κενότητα, λόγω του στοχαστικού ζητούμενου στην δική του προβληματική, είναι ισχυρή παρουσία. Τροφοδοτεί αντί να αραιώνει.

Από την άλλη, μπορείς να το εισπράξεις και ανάποδα. Αυτή η εξαντλητική βραδεία πορεία των εκτάσεων, της νύχτας και των ψιθύρων αποκαλύπτει την οντολογική συστολή των ανθρώπων όπως αν τους κοιτάζεις από μακρινό πλονζέ.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Τετ 23 Μαϊ 2012 - 01:02
For those that can sit through a 157 minute film of slow pace they will be greatly rewarded with impressive cinematography across some stunning landscapes, superb actors,  and a profound, understated script.  A subtle allegory from an accomplished filmmaker well worthy of his Cannes award for Best Director.
 
6/10 - foris2004 - Τρί 28 Φεβ 2012 - 14:59
Την περίμενα καλύτερη, σύμφωνα και μ` αυτά που διάβασα δλδ
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.