• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Artist (2011)


Εποχής | 100' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Δεκ 2011
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 2/5/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 19/9/2012
Διανομή: Feelgood Entertainment
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Βωβή
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 7.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/107.60/10   (7.60/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011

Τέλη της δεκαετίας του 1920, την εποχή που γεννιέται ο ομιλών κινηματογράφος, ο Τζορτζ Βαλεντίν, μεγάλος σταρ του βωβού που δεν δέχεται να προσαρμοστεί, αρχίζει να δύει ενώ ανέρχεται στον ομιλούντα μια νεαρή κοπέλα με την οποία αναπτύσσει μια ανομολόγητη ερωτική έλξη που την δυσχεραίνουν τα διαφορετικά τους τερέν. Το φιλμ είναι ασπρόμαυρο και βωβό.

Ο λιθουανικής καταγωγής Γάλλος σκηνοθέτης Μισέλ Χαζαναβίσιους που έχουμε γνωρίσει κυρίως από τις δυο αλά Τζέιμς Μποντ παρωδίες «OSS 117», με τον ίδιο πρωταγωνιστή του, Ζαν Ντιζαρντέν, είχε μια φαεινή ιδέα. Να κάνει το 2011 μια βουβή ταινία. Και μάλιστα, όχι να χρησιμοποιήσει αυτό το τρικ ώστε να ανατρέψει ή να κριτικάρει ή να οδηγηθεί σε κάποια άλλα συμπεράσματα και εκφράσεις, αλλά για να αναπαραγάγει ακριβώς την κουλτούρα του βωβού. Να κάνει αναστύλωση, να κάνει αναπαλαίωση του σινεμά με ψυχαγωγική διάθεση. Έτσι κι αλλιώς, το ίδιο το εκφραστικό μέσο, ο βωβός, αν εξαιρέσεις τα ιστορικά ή φουτουριστικά έπη των Γκρίφιθ και Λανγκ ή την πολιτική προπαγάνδα του Αϊζενστάιν, άνθησε κυρίως γύρω από την αισθηματική ιστορία, είτε ως κωμωδία-κομεντί ή ως ρομαντικό ή και μελό αφήγημα. Επομένως, η ιστορία είναι στη βάση της μια ρομαντική κομεντί, απλή, απλούστατη, με δάνεια από το Ένα Αστέρι Γεννιέται, το Τραγουδώντας στη Βροχή κ.α. Ο Χαζαναβίσιους δούλεψε με μεγάλο μεράκι, προσέχοντας την κάθε λεπτομέρεια, όχι μόνο στο επίπεδο της καλλιτεχνικής παραγωγής αλλά και στην πλανοθεσία του, έχοντας υπόψη τις τεχνικές εκείνης της εποχής αλλά και της σημερινής τεχνογνωσίας, ώστε το νάιφ να περνάει από το φίλτρο μιας έξυπνης οπτικής γλώσσας. Δυο φορές που η βωβή αφήγηση σπάει για ελάχιστο τη σιωπή της, μια στη μέση και μια στο τέλος, προκύπτουν αντίστοιχα δυο εύστοχα σχόλια πάνω στη φαινομενολογία του μέσου.

Βέβαια, η ταινία, όπως και τότε, δεν είναι ακριβώς βουβή γιατί κολυμπάει σε πελάγη συγκινησιακής μουσικής και μάλιστα η αρχική σκηνή με το θέατρο της εποχής όπου προβάλλεται ένα φιλμ του ήρωα, και την ορχήστρα μπροστά ως να πρόκειται για όπερα, μας δείχνει ότι η μουσική ήταν παντρεμένη με το σινεμά από τις απαρχές, πιο ουσιώδης παρτενέρ από ότι ο λόγος. Ο Χίτσκοκ είχε πει περίπου «δώστε μου μια ταινία και δε με νοιάζει τι λένε, αρκεί να βλέπω», εννοώντας και να ακούει τους ήχους, απλά ως ήχους. Προς το τέλος, όταν το ζευγάρι καταφέρνει να ξεπεράσει τα εμπόδια κι επέρχεται η ένωση, ξαφνικά η μουσική σταματά και το πλάνο ενδυναμώνεται δραματουργικά, φορτίζεται από αυτή την έλλειψη. Έξυπνο.

Ο Χαζαναβίσιους δεν αποπειράται να κάνει κάτι δύσκολο, (δεν θα το έλεγα επίτευγμα, αλλά καλή ιδέα), αφηγείται κάτι πολύ απλό με έναν αλά Τσάπλιν ρομαντισμό, αλλά μας δείχνει, μας θυμίζει ποια είναι η βάση του σινεμά, η βασική του γραμματική που από μόνη της μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, να συγκινηθείς, να παρακολουθήσεις με ενδιαφέρον. Είναι μια χρήσιμη εμπειρία και ανάσα την εποχή των θεαματικών 3D blockbusters. Ευκαιρία για το σύγχρονο νεανικό κοινό να έχει μια νέα συγκριτική προσλαμβάνουσα. Όσο για τον Ντιζαρντέν που πήρε τον Χρυσό Φοίνικα για την ερμηνεία του, αποδίδει εξαιρετικά μια περσόνα της εποχής με στοιχεία από Ντάγκλας Φέρμπανκς και Έρολ Φλιν. Ακόμη, βέβαια, πιο ενδιαφέρον, πολύ πιο ενδιαφέρον, έτσι, σαν πείραμα, θα ήταν να δούμε σε βωβό, ένα φιλμ σύγχρονου δραματικού ρεαλισμού, επομένως χωρίς το στόμφο και την οπτική ρητορεία των μεγάλων πολιτικοποιημένων διανοούμενων σκηνοθετών εκείνης της εποχής.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011

Η πιο μαγική στιγμή στο «The Artist» είναι στην έναρξη, όταν η εικόνα στο πανί σβήνει, η μουσική σωπαίνει σιγά-σιγά και αυτό που μένει είναι αυτός ο, άγνωστος στο ευρύ κοινό, ηθοποιός να στέκεται καθώς ο θόρυβος του προβολέα ακούγεται στο παρασκήνιο. Είναι μια ονειρεμένη στιγμή, ύμνος στον κινηματογράφο.

Ως επί το πλείστον, σε μια σιωπηλή και μαυρόασπρη ταινία είναι δύσκολο να εξηγήσουμε τι είναι αυτό το τόσο εξαιρετικό στην πλοκή της που σε συναρπάζει, ενώ είναι περισσότερο το ύφος της ταινίας, που δικαιολογεί την υψηλή βαθμολογία. Η ταινία ιδιοποιείται όμορφα το λεξιλόγιο της σιωπηλής εποχής. Οι οπτικές ενδείξεις του φωτός και οι σκοτεινές σκιές είναι πολύ σημαντικές εδώ, διότι δεν υπάρχει ήχος να ενημερώσει την αφήγηση. Όταν ένα πλήθος χειροκροτεί άγρια σε μια σκηνή, δεν ακούμε τίποτα. Σε μια άλλη όταν ο πρωταγωνιστής σηκώνει τα χέρια στο κεφάλι του και κοιτάζει στον ουρανό για να ουρλιάξει, ο ήχος είναι εκκωφαντικός μέσα στη σιωπή. Στη θέση της οποίας, έχουμε μια πλούσια (ως επί το πλείστον) μουσική παντρεμένη με την πανέμορφη αντίθεση του ασπρόμαυρου φιλμ.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Michel Hazanavicius αγαπά σαφώς τη γλώσσα του κινηματογράφου και με μια σειρά από σκηνές αναλαμβάνει να εξιστορήσει την ιστορίας αγάπης της ταινίας του. Κάθε προς καρέ είναι γεμάτα με μια αίσθηση κατάπληξης και όμως είναι εξαιρετικά απλά στην σύλληψη τους. Παρατηρήστε τον τρόπο της δυσαρεστημένης νοικοκυράς (Penelope Ann Miller) που μουντζουρώνει αφηρημένα το πρόσωπο στις φωτογραφίες του συζύγου της ή πώς η Missi Pyle μάς δίνει, ξεκαρδιστικά, να καταλάβουμε όλη τη σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της με μια μόνο ματιά.

Ένα σιωπηλό ερωτικό γράμμα προς τις πρώτες ημέρες του κινηματογράφου, αυτό το αριστούργημα χρησιμοποιεί τον ήχο ή την έλλειψη αυτού με ευφάνταστους τρόπους και έχει την ακριβή εμφάνιση και αίσθηση μιας ταινίας γυρισμένης τη δεκαετία του 1920. Κρατάει, όμως, τα καλύτερα στοιχειά από τις πραγματικές ταινίες εκείνης της εποχής. Δεν λείπουν καρέ και οι κινήσεις των ηθοποιών είναι ρευστές, όχι νευρικές ή βιαστικές. Διάτιτλοι χρησιμοποιούνται, αλλά με φειδώ, επιτρέποντας στον θεατή να συνδεθεί με τους χαρακτήρες, μέσα από την ανάγνωση των χειλιών και τις χειρονομίες των ηθοποιών, οι οποίοι βασίζονται σε εκφράσεις του προσώπου και τη γλώσσα του σώματος για να δείξουν συναίσθημα, αλλά η εκτέλεση τους είναι συγκρατημένη αποφεύγοντας μελοδραματικά πρόσωπα όπως στις παραγωγές της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Αυτή είναι η σιωπηλή εποχή όπως την έχουμε φανταστεί τώρα. Ο Hazanavicius σκηνοθετεί χρησιμοποιώντας τη μορφή και, ναι, τα κλισέ της εποχής και φτιάχνει μια βαθιά, πολύ σύγχρονη ταινία για το πώς ο κινηματογράφος μάς μαγεύει και μας συγκινεί. Το «The Artist» είναι γοητευτικό από την αρχή μέχρι το τέλος, με τους Dujardin και Bejo να λάμπουν σε κάθε σκηνή.

Με το Ο Πατριώτης να είναι η τελευταία σιωπηλή ταινία που προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1929, νομίζω ότι αυτό φέτος θα αλλάξει. Χρειάζεται κότσια για να κάνεις μια βουβή ταινία το 2011. Το γεγονός ότι είναι τόσο καλή, είναι απλώς ένα πρόσθετο όφελος. Ως κομμάτι ιστορίας, συλλαμβάνει έξοχα την περίοδο του ερχομού του ήχου, αλλά ως πλοκή μιλάει επίσης για το εγώ και τον μεταβατικό χαρακτήρα της φήμης. Με μια λέξη, είναι εντυπωσιακό και θυμίζει τα κλασσικά έργα όπως το Τραγουδώντας στη Βροχή, το Η Λεωφόρος της Δύσεως κ.α. Τολμώ να πω ότι κατατάσσεται δίπλα σε αυτά.

Βαθμολογία: 4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/5 Stars4.5/10 Stars4,5/5 Stars (4.5/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος


 
<Χωρίς Τίτλο> - nikren - Σάβ 24 Δεκ 2016 - 15:32
Από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων, από τις πιο ιδιαίτερες και αξιόλογες προτάσεις που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο που αγαπά τον κινηματογράφο. Μη σας τρομάζει το ασπρόμαυρο, ούτε η απώλεια ομιλιών στην ταινία. Μπείτε στον κόσμο του The Artist και αφεθείτε στα χέρια του, για ένα αστείο και συγκινητικό ταξίδι.

Δες και Πες!
 
<Χωρίς Τίτλο> - nutterjr - Σάβ 22 Σεπ 2012 - 23:01
In the era of 3D comes a film that does not even have colour, the relative unknown cast is silent and the plot is nothing short of uninspiring. However, it is full of emotions (hence colour), very expressive actors (hence not silent) and a direction that is so spot that the result is is genuinely surprising (hence not uninspiring). 
 
<Χωρίς Τίτλο> - eldameldo - Τρί 18 Σεπ 2012 - 13:21
 
Αξιολόγηση: 6,5/10 - vasilis_g - Τρί 28 Αυγ 2012 - 02:33

Η ταινία θα παραξενέψει αρκετούς από εσάς και κάποιοι σίγουρα θα βαρεθείτε σε ορισμένα σημεία. Οι αστείες σκηνές δεν λείπουν και ενώ η μουσική που συνοδεύει την ταινία θα σας κρατήσει καλή παρέα. Γενικά αξίζει να της δώσετε μια ευκαιρία ως κάτι διαφορετικό και έτσι να εμπλουτίσετε τις εικόνες που έχετε μαζέψει μέχρι τώρα.

από: ο δρόμος του Cinem: http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2012/08/the-artist-2011.html

Το επεξεργάστηκε ο/η vasilis_g συνολικά 11 φορές
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.