• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Hunger Games (2012)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αγώνες Πείνας

Επιστημονικής Φαντασίας | 142' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Μαρ 2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 5/10/2012
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 5/10/2012
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.15 %
Αξιολόγηση: 6.25/106.25/106.25/106.25/106.25/106.25/106.25/10   (6.25/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ο κόσμος παρακολουθεί.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012

Εκτός κι αν ζείτε σε έναν άλλο μακρινό πλανήτη, μονό τότε δεν θα έχετε αντιληφτεί ή ακούσει κάτι για αυτή την ταινία. Οι «Αγώνες Πεινάς» είναι αυτό που ονομάζω εγώ «σκεπτόμενο μπλοκμπάστερ». Και τι εννοώ με αυτό. Είτε πιστεύετε ότι το «Transformers» είναι σκουπίδι, είτε ταινιάρα, πρέπει να παραδεχτειτε ότι η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι: «Τα ρομπότ είναι τέλεια ειδικά όταν σπάνε πράγματα». Είναι δηλαδή ταινίες που το μόνο που σου προσφέρουν είναι η καθαρή διασκέδαση και υπερθέαμα. Κάτι που δεν το κρίνω ως αρνητικό, απλά λέω ότι υπάρχει και η άλλη μεριά. Η μεριά του υπερθεάματος σε συνδυασμό με μια ιστορία με μηνύματα. Ταινίες όπου οι χαρακτήρες και οι αποφάσεις τους οδηγούν την ιστορία. Και οι «Αγώνες Πείνας» είναι ακριβώς αυτό.

Οι σημαντικότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας τείνουν να μένουν αξέχαστες όταν έχουν κάτι περισσότερο από ρομπότ, διαστημικά σκάφη και γενικά την απεικόνιση του μέλλοντος. Αυτό που τις καθιστά αξιοσημείωτες είναι οι ιδέες και έννοιες, μικρές ή μεγάλες, που παρουσιάζονται σε αυτές. Αν καταφέρνουν να το κάνουν αυτό με έναν τρόπο μοντέρνο και διασκεδαστικό, τότε τόσο το καλύτερο. Αυτός είναι ένας λόγος που 35 χρόνια αργότερα εξακολουθούμε να θαυμάζουμε το «Star Wars». Η τριλογία της Suzanne Collins ανήκει στην ίδια κατηγορία. Μια επική περιπέτεια με κοινωνικά σχόλια και επικεφαλή μια ηρωίδα, την Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence), με την οποία ο καθένας μπορεί να συσχετιστεί. Ωστόσο, υπάρχει, δικαιολογημένα, ανησυχία για το πώς το βιβλίο θα μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη αφού, περισσότερο από ότι στο «Χάρι Πότερ» και το «Λυκόφως», ο αποκλεισμός ακόμα κι ενός μεμονωμένου στοιχείου θα μπορούσε να ανατρέψει την άψογα κατασκευασμένη ισορροπία μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού, που η Collins έχει δημιουργήσει. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε, όμως, αφού οι «Αγώνες Πείνας» νομίζω είναι ότι ένας πιστός αναγνώστης θα μπορούσε να ζητήσει, αλλά ακόμα περισσότερο είναι το είδος της ταινίας που υπόσχεται μια πραγματικά εξαιρετική τριλογία. Με τα στούντιο του Χόλιγουντ να προσπαθούν να προσαρμόσουν κάθε ημι-δημοφιλές μυθιστόρημα με την ελπίδα της δημιουργίας του επόμενου «Λυκόφως», ελάχιστες από τις ταινίες θα καταλήξουν να έχουν την πολυπλοκότητα και το βάθος έτσι ώστε να αντέξουν στη δοκιμασία του χρόνου. Το συγκεκριμένο είναι στη σωστή κατεύθυνση, αφού και πολύ καλή ταινία είναι και απευθύνεται στο ευρύτερο δυνατό κοινό. Υπάρχει αρκετός έρωτας έτσι ώστε να έχουν οι άνθρωποι κάτι να εξεγείρονται (να περιμένετε τη δημιουργία ομάδων τύπου «Team Peeta»), με τη δράση να είναι εξίσου έντονη και αποτελεσματική χωρίς να είναι υπερβολικά γραφική.

Τα εύσημα πηγαίνουν άμεσα στον Gary Ross, μια φαινομενικά περίεργη επιλογή για σκηνοθέτη, που τελικά αποδεικνύεται ότι ήταν και η σωστή. Ευρύτερα γνωστός για ταινίες όπως το Το Μεγάλο Φαβορί και το εντυπωσιακό Pleasantville, ο Ross κάνει κάτι πολύ διαφορετικό σε σχέση με ότι έχει κάνει πριν. Η ιστορία ξεκινά με έναν απλά διατυπωμένο πρόλογο που μας εισάγει στη γραμμή σκέψης που επιτρέπει κάτι σαν τους Αγώνες Πείνας να υπάρχει. Δεν υπάρχει απαιτούμενη ανάγνωση του μυθιστορήματος πριν από την είσοδο στον κινηματογράφο προκειμένου να «την καταλάβεις» και είναι πολλά περισσότερα από όλες τις «το αγαπημένο σας βιβλίο τώρα και με εικόνες» ταινίες που γυρίζονται και μοιάζουν να αποτελούν το αποδεκτό πρότυπο. Η ταινία του Ross καταφέρνει να δημιουργήσει ένα δικό της καθορισμένο σύμπαν, γεμάτο με πραγματική συγκίνηση, ζωντανούς χαρακτήρες και μια απτή αίσθηση της απόγνωσης και της φθοράς. Αυτός ο κόσμος αιμορραγεί με σκληρότητα, από την οποία ο σκηνοθέτης δεν υποχωρεί ποτέ. Ακόμη και πολυτέλεια απεικονίζεται ως σχεδόν καταπιεστική. Τα πλάνα χειρός που χρησιμοποιούνται σε όλη την ταινία, προσδίδουν μια αίσθηση αληθοφάνειας και είναι πιο χρήσιμα στις στιγμές της βίας, μιας βίας που ο Ross καταφέρνει να απεικονίσει με έναν πραγματικό αλλά συγκρατημένο τρόπο. Είναι σαφές, όμως, ότι ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί και στο καστ της ταινίας. Σε έναν ρόλο που είναι πολύπλευρος κι απαιτητικός σωματικά, η Jennifer Lawrence διαπρέπει. Από τη ψυχρή θέληση της να επιβιώσει μέχρι τη στοργή και την αγάπη της για τους ευάλωτους, η Lawrence είναι πραγματικά μοναδική στη μετάδοση συναισθημάτων μέσα από τα μάτια της κι αποτυπώνει τις αντικρουόμενες πλευρές της φύσης της Katniss τέλεια. Τα μάτια της είναι ο καθρέφτης της ψυχής της Katniss. Κινείται ανάμεσα σε κάθε συναίσθημα με τόση ευκολία που πραγματικά σε μαγνητίζει. Ο Woody Harrelson και η Elizabeth Banks επίσης εντυπωσιάζουν ως μέντορες των αφιερωμάτων της District 12. Σωστή επιλογή κι ο Hutcherson ως ο χαρισματικός κι ευαίσθητος Peeta, ο Tucci ως Caesar Flickerman κι ο Sutherland ως πρόεδρος Snow. Στην πραγματικότητα, για τους λάτρεις του μυθιστορημάτος, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις έναν χαρακτήρα που δεν έχει γίνει σωστή επιλογή ηθοποιού.

Ενώ η ταινία είναι απόλυτα απολαυστική κι έντονα συναρπαστική, το σημαντικότερο προσόν της είναι ότι μοιάζει πολύ περισσότερο σαν ένα σοβαρό δράμα παρά μια υπερπαραγωγή του καλοκαιριού. Ασχολείται με θέματα όπως εκείνα της αυτοθυσίας, της θνησιμότητας και της εξέγερσης με έναν ευαίσθητο και ορθό τρόπο. Ακόμα και οι λίγες στιγμές τυποποιημένου θεάματος χρησιμοποιούνται τέλεια, είτε για να αποδείξουν ποσό ξενική μοιάζει η Capitol στην Katniss ή ως ένα εργαλείο για να τονιστεί η αντίδρασή της στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Τα αλληγορικά στοιχεία της ιστορίας, δε, εκτελούνται θαυμάσια, όπως η ριάλιτι τηλεόραση ως ένας τρόπος κρατικού ελέγχου, με τους μη έχοντες να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο για τη διασκέδαση των πλουσίων. Είναι εκπληκτικά αναζωογονητικό να βλέπεις μια ταινία όπου το ταξίδι του ήρωα είναι ένα ταξίδι ηθικής κι επιλογής. Ένας αγώνας που οι άνθρωποι μπορούν να κατανοήσουν. Αν τώρα, θα έπρεπε να βρω ένα λάθος, θα ήταν ότι η ταινία γυρίστηκε με βάση τη δημιουργία ενός franchise. Αν και αυτό δεν θα έχει σημασία σε μακροπρόθεσμη βάση, οι παραγωγοί και οι σεναριογράφοι θα έπρεπε να επικεντρωθούν περισσότερο στο να κάνουν το «Αγώνες Πείνας» να μοιάζει με μια ολοκληρωμένη ταινία. Εδώ το σενάριο επικεντρώνεται περισσότερο στη θέσπιση του σύμπαντος αντί της δημιουργίας των χαρακτήρων. Η επόμενη ταινία πιθανότατα θα εστιάζεται πιο πολύ στους χαρακτήρες, αλλά αυτό δεν την βοηθά τώρα.

Παρόλα αυτά, ποιος νοιάζεται θα μου πείτε; Με μια συναρπαστική ιστορία που στην πραγματικότητα έχει κάτι να πει, εξαιρετικές ερμηνείες κι άψογη παραγωγή, οι «Αγώνες Πείνας» είναι μια τολμηρή, έξυπνη και διασκεδαστική ταινία. Μακάρι όλες οι ταινίες δράσης να ήταν τόσο καλές.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Γιώργος Δαβίτος




Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012

Στο μέλλον, η Βόρεια Αμερική αποτελεί το κράτος της Πάνεμ με πρωτεύουσα την αναπτυγμένη Κάπιτολ που εκμεταλλεύεται τις υπόλοιπες υποτελείς 12 πολιτείες που ζουν μέσα στη φτώχια, ιδιαίτερα η 12η ως πολιτεία ανθρακωρύχων. Με πρόσχημα μια παλιά εξέγερση των πολιτειών, η Κάπιτολ έχει επιβάλλει έναν ετήσιο «συμβολικό» φόρο. Επιλέγονται ένα αγόρι κι ένα κορίτσι από κάθε πολιτεία για να συμμετάσχουν σε ένα τηλεοπτικό ριάλιτι επιβίωσης, μέχρι να μείνει μόνο ένας ζωντανός. Κεντρική ηρωίδα μας η Κάτνις από την 12η πολιτεία, που συντηρούσε την οικογένεια της κυνηγώντας στα δάση με τόξο.

Η προσφορά ανθρώπων ως θυσία, είτε για ευμένεια των θεών είτε ως συμβολική αποζημίωση (οι νεαροί αθηναίοι που στέλνονταν στην Κρήτη για τον Μινώταυρο), αποτελεί πολιτισμικό έθος της εποχής του χαλκού, που δύσκολα μπορείς να το φανταστείς εφαρμοζόμενο χωρίς δυνατό πρόσχημα στην εποχή μας ή στο μέλλον. Στην αρχαία Ρώμη, οι μονομάχοι ήταν σκλάβοι, άρα άνθρωποι non grata, και το πρόσχημα ήταν η πολεμική αρετή. Στην εδώ περίπτωση, το να διαλέγεις με κλήρο τυχαία αγόρια και κορίτσια από 12 έως 18 χρονών, δεν ακολουθεί καμιά λογική. Η Κάπιτολ διαθέτει πολύ υψηλή τεχνολογία που σημαίνει ότι είναι μια κοινωνία κατ’ ουσίαν βάρβαρη μεν, απολύτως λογική δε, όσον αφορά τους μηχανισμούς. Επίσης, δεν γίνεται παρά να διαθέτει ένα ηθικό σύστημα – έχει διαβάσει στοιχειώδη κοινωνιολογία η συγγραφέας κυρία Κόλινς; Πώς γίνεται από τη μια να μιλάνε στο κανάλι για έρωτα και ρομαντισμό και από την άλλη να δέχονται να σφαγιαστεί π.χ ένα 13χρονο από ένα 17χρονο, χωρίς δυνατό πρόσχημα; Κάθε κοινωνία μπορεί να γίνει όσο βάρβαρη της επιβληθεί από τις συνθήκες, αλλά έχει πάντα ανάγκη (για να έχει συνοχή και αυτό-δικαίωση) από ιδεολογία-πρόσχημα. Η Ιερά Εξέταση έκαιγε μαμές «γιατί ήταν μάγισσες». Το ζούμε και τώρα. Εκατοντάδες εκατομμύρια σπρώχνονται στην εξαθλίωση με πρόσχημα «τα οικονομικά προβλήματα», ενώ η τεχνολογία και η παραγωγή αγαθών επιτρέπει να ζούμε όλοι καλά. Έτσι, οι λαοί υποφέρουν, άνθρωποι πεθαίνουν από κρύο, πείνα, έλλειψη περίθαλψης, αλλά από την άλλη όταν ένας πέσει σε ένα πηγάδι ή σταθεί σε περβάζι 10όροφου κτιρίου, για αυτά ακριβώς τα απαραίτητα προσχήματα, θα λειτουργήσουν όλοι οι σωστικοί μηχανισμοί και τα μίντια θα βουίξουν. Σε οργουελικές ιστορίες, επίσης, το μεγάλο πρόσχημα είναι η αντίσταση στην τρομοκρατία, που στην παρούσα περίπτωση, τουλάχιστον σε αυτό το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, δεν ισχύει.

Έτσι λοιπόν, ξεκινάμε να παρακολουθήσουμε μια ιστορία που πάσχει νοηματικά από την αρχή. Η Κόλινς απ’ ότι ψυλλιάζομαι είναι ακόμη μια κυρία – ή κύριος, δεν έχει σημασία – που βγήκε στη γύρα για να μαζέψει φράγκα, πουλώντας στους εφήβους «προβληματισμό» χάρη σε ένα κοκτέιλ με δυνατά συστατικά, όπως τελικά διαμορφώθηκαν, παρεούλα με τον σκηνοθέτη Γκάρι Ρος: 1) Ολοκληρωτική δυστοπία με λαμπερό κιτσάτο ντιζάιν (εξωφρενικό αλά 1980 ενδυματολογικό στυλιζάρισμα κόντρα σε ψυχρό φουτουριστικό μέταλλο). 2) Ριάλιτι με γεύση «Lost», τεχνική Truman Show και κόλπα από βιντεοπαιχνίδια. 3) «Δραματική» ηρωίδα που τη έφεραν prêt-a-porter από το Στην Καρδιά του Χειμώνα (Η Ρι της Τζένιφερ Λόρενς). 4) Το ρομάντζο. Να πούμε και το ζουμί της ιστορίας: ένα γενναίο και ηθικό κορίτσι φέρνει σε δύσκολη θέση το ολοκληρωτικό καθεστώς.

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο (ούτε πρόκειται, όταν θέλω σοβαρή κοινωνιολογική φαντασία διαβάζω κάτι σαν το «Ο Άτλας του Ουρανού» του Ντέιβιντ Μίτσελ), αλλά το σενάριο, και πάλι της Κόλινς, συχνά παραθέτει εξελίξεις ίσα-ίσα για να ακολουθήσει η ηρωίδα την πορεία της. Θέλουμε κάποια στιγμή να περισώσουμε και το παλικάρι; Τραβάμε μερικά πλάνα από μικρο-εξέγερση των κατοίκων της περιοχής 12, που δυσαρεστούνται από τα δρώμενα, ενώ επί 1,5 ώρα τους έχουμε ξεχάσει. Γενικότερα, λείπουν πλάνα από κόσμο, να μας δείχνουν ότι μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί. Έτσι, χάνεται μια ζωτική αίσθηση «παλμού των γεγονότων». Το όλο ριάλιτι μοιάζει σαν πρόβα χωρίς απόηχο. Στο τεχνητό δάσος αρχικά έχουν σχηματισθεί μικρές συμμαχίες. Κάποια στιγμή, μια ομάδα σκοτώνει αντιπάλους και συνεχίζοντας την πορεία τους κάνουν εύθυμα σχόλια για το πώς ένα θύμα μυξόκλαιγε. Αυτή η ελαφράδα που ταιριάζει σε ψηφιακό παιχνίδι κι όχι αληθινό και φονικό, στέκει ξεκάρφωτη σαν ατάκα από b-movie. Για να αποκτούσε δραματική σοβαρότητα, έπρεπε να έχουμε παρακολουθήσει αυτούς του χαρακτήρες ώστε να δούμε από κοντά τη ψυχική τους αλλοίωση-αλλοτρίωση. Σε άλλη φάση κάποιοι σκοτώνουν ή «την χαρίζουν» επιλεκτικά, με ανόητες δικαιολογίες, ανάλογα τι συμφέρει ώστε να κάνει την πορεία της η ηρωίδα, πάντα στη λογική του b-movie. Εννοείται ότι σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες εκτός από την ηρωίδα και τον σύμβουλό της (Γούντι Χάρελσον) είναι καθαρά διεκπεραιωτικοί και δεν γλιτώνουν από αυτή τη σεναριακή συνθήκη, ούτε οι Ντόναλντ Σάδερλαντ, Στάνλεϊ Τούτσι, Ελίζαμπεθ Μπανκς, ενώ ο Τόμπι Τζόουνς είναι σχεδόν κομπάρσος. Είπαμε για πώληση «προβληματισμού». Ωστόσο, το αφηγηματικό όχημα είναι η περιπέτεια, κάτι που οι συντελεστές δεν καταφέρνουν να αποδώσουν. Στο Matrix, στο Avatar, στο V for Vendetta, στα Παιδιά των Ανθρώπων και εντέλει σε κάθε σοβαρό έργο ανάλογης δραματουργίας, η περιπέτεια είναι απαραίτητο στοιχείο ώστε να ζυμωθούν οι ιδέες. Εδώ η δράση είναι ελάχιστη, χωρίς ρυθμό και κλιμάκωση, αποφεύγοντας σκληρές σκηνές (ώστε να εξασφαλίσουν το εισιτήριο των ανηλίκων), ενώ προσπαθούν να περάσουν όλη αυτή την έλλειψη, ως τάχα αρτιστική διάθεση. Σε ολόκληρες 2,5 ώρες, μοναδικό σασπένς παρέχει μόνο η σκηνή με την κυψέλη των σφηκών, που αποτελεί απλό μάθημα Χίτσκοκ. Η αγάπη, πάλι, που δημιουργείται ανάμεσα στην ηρωίδα και τον συμπατριώτη της, ενώ δομείται με προσοχή για να μη ξεπέσει σε «φωτορομάντζο», ωστόσο δεν αποδίδει πνοή, δεν παράγει χημεία, δεν συγκινεί τον θεατή.

Όσον αφορά στις σκηνές όπου οι συντελεστές του σόου σχολιάζουν μπροστά στις κάμερες ή μηχανεύονται μαρκετινίστικα κόλπα πίσω από αυτές, πρόκειται για διαπιστώσεις παλιές που είναι κοινός τόπος όχι μόνο σε δεκάδες ταινίες, αλλά και σε καθημερινά φτωχο-ριάλιτι και τοκ-σόου. Αυτό που απομένει ακέραιο είναι η ηρωίδα και η ερμηνεία της από την Τζένιφερ Λόρενς. Πίκρα, μελαγχολία, άρνηση του παραμυθιάσματος της εξουσίας, ήθος, αγωνιστικό πνεύμα. Όπως είπαμε, είναι ο ίδιος ρόλος με αυτόν που απέδωσε στο Καρδιά του Χειμώνα. Το ίδιο το φιλμ στην ολότητά του, παρά την ιδιαίτερη καλλιτεχνική παραγωγή, είναι ένα μεγάλο σοβαροφανές κατασκεύασμα. Πιθανά «θα πιάσει». Σίγουρα, άλλωστε, τα εισιτήρια από τους καταναλωτές του βιβλίου.

Βαθμολογία: 2/5 Stars2/5 Stars (2/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος




Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2012

Πολλές φορές αργώ κάποιες μέρες να γράφω άρθρο για μια ταινία που έχω παρακολουθήσει και πολλές φορές αργώ πολύ να δω μια σχετικά- πλέον- καινούργια ταινία γιατί δεν έχω βρει τον κατάλληλο χρόνο ή τη διάθεση ώστε να θεωρήσω ότι το ύφος της ταιριάζει με το πώς είμαι τη στιγμή που θέλω να παρακολουθήσω κάτι καινούργιο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέβησαν τα παραπάνω αμφότερα. Και το μετάνιωσα.

Η ταινία αυτή με πολύ απλά λόγια είναι έτη φωτός μπροστά. Για εμένα, ναι, αποτελεί αξιόλογο δείγμα τέχνης. Πραγματεύεται κάτι το ασύλληπτο. Αυτό όσον αφορά στο κεντρικό θέμα. Γιατί αυτά με τα οποία ασχολείται η ταινία πέραν της διεξαγωγής των 74ων Αγώνων Πείνας είναι ο πολιτισμός της Γης μελλοντικά, τα Media, η προσωπική αισθητική, τα οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικά ζητήματα, η αρχιτεκτονική του χώρου και πολλά άλλα που σε προβληματίζουν πολύ αν μη τι άλλο.

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο. Κανονικά δεν το συνηθίζω να δω ταινία της οποίας πρωτύτερα το βιβλίο δεν έχω διαβάσει. Είναι η μόνη περίπτωση όμως για την οποία είπα ότι άξιζε να δω μόνο την κινηματογραφική εκδοχή. Γιατί; Είναι στα μέτρα μου. Ας έχασα περισσότερες λεπτομέρειες, ας είδα τα γεγονότα αλλοιωμένα, ας μην αντιπροσωπεύουν απόλυτα όλα τα της ταινίας αυτά που θα φανταζόμουν εγώ ολοκληρωτικά σε περίπτωση που είχα διαβάσει το βιβλίο. Άνοιξε στα μάτια μου ένας κόσμος όπως ακριβώς τον προβλέπω και μου αρέσει. Industrial αρχιτεκτονική χώρων, μινιμαλισμός, μακιγιάζ και ενδυματολογικές επιλογές από μια άλλην εποχή προσαρμοσμένες στα υλικά και μέσα της σύγχρονης (όπως είπε και μια φίλη όταν το συζητούσαμε, και το ενστερνίζομαι απόλυτα, η αισθητική των ανθρώπων της ταινίας φάνταζε σαν παρωδία του στιλ που επικρατούσε κατά το Μεσαίωνα. Όπως της απάντησα, η μόδα κάνει κύκλους. Στο ανθρώπινο σώμα έχουν εφαρμοσθεί όλες οι τάσεις. Πλέον, το μόνο που έμεινε είναι ο συνδυασμός αυτών και η εξέλιξη μεμονωμένων). Τα Media χειρότερα από σήμερα (τα Media είναι το όπιο του λαού). Πώς θα πάει μια χώρα μπροστά οικονομικά, πως θα ακμάσει εάν δεν υπάρχουν μέσα να προσφέρουν στο λαό αποβλάκωση και πλύση εγκεφάλου; Δε γίνεται.

Όσον αφορά στους Αγώνες Πείνας σαν αγώνες, στην αρχή θεώρησα το σενάριο άρρωστο και αυτόν που το συνέλαβε αρρωστημένο, το λιγότερο. Παρόλα αυτά, παράλληλα με την ακμή του κεφαλαίου (το οποίο πάντα θα ξεκινάει από το ναδίρ, θα καταλήγει στο ζενίθ, θα σκάει και έπειτα πάλι από την αρχή), πάντα θα υπάρχουν οι ομάδες που τίθενται κατά αυτού και απαρνούνται να πάρουν ένα κομμάτι από την πίτα του. Στο μέλλον, όπου όντως δε θα υπάρχει και ιδιαίτερα μεγάλη προμήθεια σε τροφή και νερό για όλους, έτσι ακριβώς θα ζει μια παροικία ενός λαού όταν αντιτίθεται κατά του συνόλου του. Σε περίπτωση που με ρωτήσετε εάν θεωρώ δεδομένο και το να βλέπω συνανθρώπους μου να σφαγιάζονται σε ένα πεδίο μάχης για να επιζήσει μόνο ένας εξ αυτών και κατά πάσα πιθανότητα να κερδίσει και το βάρος του σε χρυσό, θα σας απαντήσω ότι η ηθική του ανθρώπινου όντος δεν αλλάζει κατά διαστήματα και εποχές. Μόνο η «ηθοφάνεια» (δεν ήξερα ποια λέξη να χρησιμοποιήσω για να περιγράψω απόλυτα αυτό που σκέφτομαι). Ποτέ δε θα παύσει ένας άνθρωπος να έχει το ένστικτο της επιβίωσης με όποιο κόστος υλικό ή ψυχικό.

Να πω για τη σκηνοθεσία; Καταπληκτική. Gary Ross. Όλη τακτοποιημένη σε πλάνα που δημιουργούν πολλές φορές την προβολή στον θεατή από οπτική γωνία τρία/τέταρτα. Η αλήθεια είναι ότι κάτι από το οποίο περίμενα περισσότερα είναι η φωτογραφία. Θα μπορούσε να αξίζει πολύ πολύ περισσότερο απ’ ότι ως έχει. Η Jennifer Lawrence αποτυπώνει με τρόπο μοναδικό στο άτομο της Κάτλιν μια ιδιοσυγκρασία δυναμική, παθιασμένη και ευφυή. Για τον Josh Hutcherson (δεν του το είχα ούτε για πλάκα) δεν έχω λόγια. Με άφησε άφωνο και δεν είναι και από τις παλιές καραβάνες. Γενικά, τα ονόματα είναι πολλά και δεν είναι όλα τους γνωστά ή δημοφιλή για τεράστιες επιτυχίες στο ενεργητικό τους αλλά δένουν όλα τόσο τέλεια μεταξύ τους που δεν σου δίνουν περιθώρια σκέψης ότι το καθένα δεν αξίζει την προσοχή. Μιλάμε για ονόματα όπως ο Wes Bentley, o Liam Hemsworth και η Elizabeth Banks.

Δεν θέλω να διαβάσω τα βιβλία έως ότου ολοκληρωθούν όλες οι ταινίες του Hunger Games. Δήλωση!

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Φίλιππος Γαβριηλίδης


 
9/10 - foris2004 - Τρί 06 Ιαν 2015 - 22:08
Εξαιρετική Ταινία... Η ταινία θυμίζει έντονα το αριστουργηματικό: http://www.cine.gr/film.asp?id=703620
 
<Χωρίς Τίτλο> - saliud - Δευ 03 Σεπ 2012 - 01:25
Λίγο - πολύ όλοι οι προηγούμενοι με κάλυψαν. Βασικά απογοητεύει γιατί περιμένεις κάτι καλύτερο. Στην πρώτη μιάμιση ώρα παρακολουθούσα με κομμένη την ανάσα. Ήταν πολύ δύσκολο από εκεί και μετά να απογοητευτώ, κι όμως οι -χωρίς καμία αιτία- υπερβολές, τα κατάφεραν. Το τελευταίο σαραντάλεπτο  με τις σεναριακές υπερβολές (πχ αλλαγή των κανόνων, τα θηρία κτλ) και το χαζό ρομάντζο, έρχεται να ολοκληρώσει την  διάψευση των προσδοκιών.  Το Ιαπονικό Βattle Royale, του οποίου φανερή αντιγραφή είναι το Hunger Games, αν και πιο προτόγονο, είναι σαφώς αρτιότερο.
 
<Χωρίς Τίτλο> - doctorwho - Πεμ 30 Αυγ 2012 - 19:57
Η ταινία απλά κάνει την δουλειά της.Καλούτσικα εφέ,Μέτριο σενάριο,Κάποιες καλές και κάποιες κακές ερμηνείες,Βαρετό τέλος,Βαρετή ταινία(περισσότερα λεπτά και από το The Amazing Spiderman-και σ`αυτό βαρέθηκα,γενικά ταινία 120 λεπτά+ γίνεται βαρετή).
Βαθμολογία:5/10(παρ`όλα αυτά η ταινία βλέπεται,αλλά μην έχετε μεγάλες προσδοκίες)
Το επεξεργάστηκε ο/η doctorwho συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - metobear - Δευ 27 Αυγ 2012 - 20:01
To Hunger Games ήταν η ευκαιρία της Jennifer Lawrence να λάμψει. Και το κατάφερε. Κρατάει όλη την ταινία στα χέρια της και είναι ουσιαστικά το μόνο πράγμα που επιβιώνει από αυτή την επιδερμική, γκροτέσκ μετριότητα που ακούει στο όνομα Hunger Games. Συγγνώμη ε!

Το στόρι το ξέρουμε όλοι. Στο μέλλον, η Αμερική είναι χωρισμένη σε 12 περιοχές και κάθε χρόνο οργανώνεται ένα ριάλιτι σόου προς τέρψιν των πλουσίων κατά το οποίο επιλέγονται δύο έφηβοι από κάθε περιοχή και παλεύουν μέχρι θανάτου. Σοκαριστικό; Με έναν καλύτερο σκηνοθέτης/σεναριογράφο ίσως και να ήταν. Μπόλικη άχρηστη πληροφορία (ειδικά στην πρώτη ώρα), πολύ κακή ροή, ανυπόστατοι δεύτεροι χαρακτήρες, απουσία δράσης, μετριασμένη βία, επιφανειακός κοινωνικός σχολιασμός, έλλειψη ανατροπών, κακό φινάλε (πόσο αδιάφορα τα mood swings του κριτή) και νερόβραστο ρομάτζο. Μοιάζει σαν τίποτα να μην λειτουργεί σωστά σε αυτή την ταινία. Η εμμονή του Gary Ross να αποφύγει τις γραφικές σκηνές βίας, γίνεται ανυπόφορη όχι μόνο επειδή είναι τραγικό σε μια ταινία όπου κουτσούβελα σφάζονται να βλέπεις λιγότερο αίμα απ` ότι θα βλεπες στα Pokemon, αλλά κυρίως λόγο της τεχνικής της "κουνημένης" κάμερας που υιοθετεί. Οι εκκεντρικές στυλιστικές επιλογές είναι τόσο τρομακτικά κιτς που καταντούν αστείες, όσες σπόντες και αν ρίχνουν στη ματαιοδοξία. To σαχλό "ρομάντζο", που δεν ήταν ακριβώς ρομάντζο, αλλά ήταν κιόλας και που ο Josh Hutcherson στο πλευρό της Lawrence θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο ως λίγος. Πάλι καλά που υπήρχε και αυτή η Lawrence, ο στυλοβάτης της ταινίας, που υποσκίασε με την ερμηνεία της όλους μα όλους τους συμπρωταγωνιστές της και έδωσε υπόσταση στον μόνο ουσιαστικό χαρακτήρα της ταινίας, την ηρωίδα Κάτνις, την πραγματική νικήτρια των Αγώνων Πείνας και τον μοναδικό λόγο ύπαρξης αυτής της ταινίας.
4/10

http://metobear.blogspot.gr/
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.